78 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΡΟΜΠΕΡ ΜΠΡΑΖΙΓΙΑΚ

     Συμπληρώθηκαν σήμερα 78 χρόνια από τη δολοφονία του Ρομπέρ Μπραζιγιάκ από τις Δυνάμεις της Κάθαρσης με την υπογραφή και σφραγίδα του Ντε Γκωλ. Μια δολοφονία ακριβώς έντεκα χρόνια μετά  τη δολοφονία 22 διαδηλωτών στην ταραχώδη αντικοινοβουλευτική συγκέντρωση της 6ης Φεβρουαρίου 1934 στο Παρίσι (μεταξύ των οποίων ήταν και ο Έλληνας Cambo Costa, όπως αναφέρεται στα αρχεία της εποχής, μέλος της Action Française). 

    Όπως είναι γνωστό, ο Μπραζιγιάκ δολοφονήθηκε για τις ιδέες του, για τα εθνικοσοσιαλιστικά άρθρα που είχε γράψει, τα οποία ο πρόεδρος του «δικαστηρίου» που τον δίκασε είχε χαρακτηρίσει «πιο επικίνδυνα για την Αντίσταση από ένα τάγμα της Βέρμαχτ». Στην πραγματικότητα, ήταν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για το καθεστώς που εγκαθιδρύετο να απαλλαγεί από έναν πολύ επικίνδυνο εχθρό: από έναν Εθνικοσοσιαλιστή που ήταν χαρισματικός, διότι διέθετε σπάνιο ταλέντο ως λογοτέχνης, ως κριτικός, ως δημοσιογράφος, ως ποιητής· ταλέντο ανώτερο από αυτό των συγχρόνων του. Επιπλέον, ήταν από τη φύση του πιστός, χωρίς να καταβάλλει προσπάθεια, χωρίς να δοκιμάζεται, και έντιμος. Και, τέλος, λόγω της ευφυΐας, της πειθούς αλλά και της αξιαγάπητης και χαρούμενης προσωπικότητάς του με ευκολία ασκούσε σημαντική επιρροή σε έναν ευρύ κύκλο ανθρώπων. Στις αιτίες για τη δίωξη και τη δολοφονία του θα πρέπει να περιληφθεί και ο φθόνος των μπολσεβίκων και, δυστυχώς, και κάποιων μη μπολσεβίκων συγγραφέων. 

6 Φεβρουαρίου 1934

    Το σύνθημα των κομμουνιστών πριν από την έναρξη της δίκης του είναι αποκαλυπτικό: «Μην τον αφήσετε να αποτελέσει μέρος της κληρονομιάς της Γαλλίας».

    Τη φυσική δολοφονία ακολούθησε η ηθική διά της σιωπής ή, όταν η σιωπή δεν ήταν εφικτή ή αρκετή, διά της συκοφάντησής του. Δυστυχώς, αυτή τη στάση επέδειξε και μεγάλο μέρος της γαλλικής ακροδεξιάς που με το πρόσχημα της διάσωσης του έργου του, στην πραγματικότητα, όμως, για να σώσει το τομάρι της, επέτρεψε ή και ενορχήστρωσε τη διαστρέβλωση της αλήθειας και σε κάποιες περιπτώσεις ακόμη και την παραποίηση του έργου του είτε με περικοπές "ενοχλητικών" αποσπασμάτων, είτε με προσθήκη άλλων, είτε με παρουσίαση βιβλίων ή κειμένων ως δικών του, ενώ δεν είναι. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το περίφημο Memorandum («οι λόγοι της εμπλοκής μου»), το οποίο δήθεν έγραψε ο Μπραζιγιάκ και δήθεν αποτελεί μια σύνθεση των σημειώσεών του στη φυλακή πριν από την απολογία του, το οποίο όμως δεν έχει γραφτεί από αυτόν, μάλιστα, σε κάποια σημεία του, φαίνεται να έρχεται σε αντίθεση με την περήφανη στάση που ο μεγάλος λογοτέχνης και κριτικός ακολούθως κράτησε στη δίκη του και η οποία, άλλωστε, προκύπτει από τις εφημερίδες της εποχής, ακόμη και αριστερές: δεν αρνήθηκε τίποτε, δεν δήλωσε μετανοήμενος, αντίθετα υποστήριξε με σθένος τις ιδέες του, και στο άκουσμα της θανατικής ποινής, απάντησε: «Τιμή μου!»

    Καθώς τα χρόνια περνούν, όμως, και μετά τον θάνατο πολλών, τα αληθινά στοιχεία έρχονται στο φως. Βιβλία του εκδοθέντα όσο ζούσε πωλούνται από συλλέκτες, το ίδιο και επιστολές του. Ενώ, αυτό το μέρος της γαλλικής ακροδεξιάς που προαναφέραμε, κατόπιν των καταιγιστικών εξελίξεων του τελευταίου έτους, εκτέθηκε ως καθοδηγούμενο στην εποχή μας από τη Ρωσία και στο παρελθόν από τη Σοβιετική Ένωση. (Έτσι, βλέπουμε δήθεν οπαδούς του Μπραζιγιάκ, συλλόγους δήθεν αφιερωμένους στον Μπραζιγιάκ να ασχολούνται και να προπαγανδίζουν τον Πούτιν και τον Ντούνγκιν!!! Και πού και πού να κάνουν κάποια ακίνδυνη, κάποια ανώδυνη αναφορά σε αυτόν.)

    Ο Μπραζιγιάκ θα τους συγχωρούσε, άλλωστε για κάποιους από αυτούς έδωσε τη ζωή του και άλλοι χρωστούσαν το ότι έζησαν στη δολοφονία του, όπως ο Λυσιέν Ρεμπατέ παραδέχθηκε σε συνέντευξή του στο γαλλικό ραδιόφωνο, πολλά χρόνια μετά. Όμως, έχει έρθει η ώρα η αλήθεια να αποκατασταθεί. Και γνωρίζουμε ότι και στην Ελλάδα υπάρχουν άνθρωποι που εργάζονται προς αυτή την κατεύθυνση.

ΤΙΜΗ ΚΑΙ ΜΝΗΜΗ ΣΤΟΝ ΡΟΜΠΕΡ ΜΠΡΑΖΙΓΙΑΚ

ΤΙΜΗ ΚΑΙ ΜΝΗΜΗ ΣΤΟΥΣ ΝΕΚΡΟΥΣ ΤΗΣ 6ης ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 1934

Ευρωπαϊκή Αντίσταση

6 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ: ΜΝΗΜΗ ΡΟΜΠΕΡ ΜΠΡΑΖΙΓΙΑΚ

 

"Να με σκέφτεστε και να σκέφτεστε κι εκείνους που πέθαναν στις 6 Φεβρουαρίου του 1934"

Robert Brasillach, 6 Φεβρουαρίου 1945, λίγο πριν τον σκοτώσουν

Στις 6 Φεβρουαρίου του 1945  το πρωί, στις 9. 38, δολοφονήθηκε από εκτελεστικό απόσπασμα στο φρούριο Montrouge στο Παρίσι, ένας από τους μεγαλύτερους λογοτέχνες, δημοσιογράφους και κριτικούς της Ευρώπης, ο Εθνικοσοσιαλιστής Ρομπέρ Μπραζιγιάκ. Ήταν σχεδόν 36 ετών. Είχε προηγηθεί τον Ιανουάριο μια δίκη παρωδία, με κατηγορίες που αφορούσαν το φρόνημά του, όπως αυτό εκφραζόταν στα άρθρα του σε εφημερίδες της εποχής. Τον καταδίκασαν γιατί, όπως είπε ο πρόεδρος του "δικαστηρίου" που τον δίκασε, "τα άρθρα του ήταν πιο επικίνδυνα από ένα τάγμα της Βέρμαχτ". Στη δίκη ο Μπραζιγιάκ επέδειξε και απέδειξε την πίστη και περηφάνια του. Στο άκουσμα της θανατικής ποινής, είπε «Τιμή μου»! Σύμφωνα με τις εφημερίδες της εποχής, την επόμενη ημέρα το Υπουργείο Εξωτερικών του Ράιχ έδωσε μέσω του εκπροσώπου του Dr Schmidt συνέντευξη Τύπου, στην οποία ανακοίνωσε την καταδίκη του Ρομπέρ Μπραζιγιάκ και δήλωσε ότι οι υπεύθυνοι θα λογοδοτήσουν ενώπιον των γερμανικών δικαστηρίων για εγκλήματα κατά της δύναμης κατοχής και για παράβαση των νόμων που ίσχυαν στη Γαλλία, κάτι που δυστυχώς λόγω της εξέλιξης του πολέμου δεν συνέβη (εφημερίδα France-Soir της 21ης Ιανουαρίου 1945).

Η επιλογή της ημερομηνίας δολοφονίας του δεν ήταν τυχαία. Ήταν η  ενδέκατη επέτειος από τη μεγαλειώδη αντισημιτική συγκέντρωση– απόπειρα πραξικοπήματος Γάλλων εθνικιστών και πατριωτών στο Παρίσι, της 6ης.2.1934, η οποία είχε ως αποτέλεσμα τη δολοφονία  22 ανθρώπων, μεταξύ αυτών και του ελληνικής καταγωγής εθνικιστή Cambo Costa, και τον τραυματισμό περισσοτέρων από χίλιους. Η εμπειρία της 6ης Φεβρουαρίου 1934 σε συνδυασμό με την άνοδο του Εθνικοσοσιαλισμού στη Γερμανία ήταν που ενέπνευσε και αφύπνισε γρήγορα τον Μπραζιγιάκ και τον οδήγησε στον Εθνικοσοσιαλισμό, κάτι που προκύπτει από τα γραπτά του, ιδίως τα πολιτικά του άρθρα.

Το  τελευταίο βιβλίο που έγραψε ο Μπραζιγιάκ ήταν το "Σενιέ" (εκδ. Θούλη), ένα δοκίμιο για το θύμα της Γαλλικής Επανάστασης, τον Ελληνογάλλο ποιητή Αντρέ Σενιέ. Το έγραψε στη φυλακή  της Φρεν τον Ιανουάριο του 1945 και το ολοκλήρωσε λίγες ημέρες πριν από τη δολοφονία του. Είναι φανερό ότι στη θαρραλέα στάση του Σενιέ και στην περήφανη πορεία του προς τον θάνατο, ο Μπραζιγιάκ αναγνωρίζει και τη δική του στάση και πορεία. Εξάλλου, η περίοδος της "Κάθαρσης" δεν ήταν παρά μια νέα εποχή "Τρομοκρατίας". Γράφει χαρακτηριστικά: Μέσα στο κελί των μελλοθάνατων, στη φυλακή της Φρεν, έχοντας τους αστραγάλους μου δεμένους με μια βαριά σιδερένια αλυσίδα, είναι που διάβασα πολύ προσεκτικά τον Σενιέ. Ένας Ιανουάριος παγωμένος όσο ποτέ πριν, ξαναζωντάνεψε για μένα τον παλαιό "Θερμιδώρ" με τα κάρα και τις γκιλοτίνες των επαναστατών, και, σ' έναν κόσμο τυλιγμένο στις φλόγες, η αιώνια επιστροφή έφερε ξανά παρόμοιες περιστάσεις. Πιστεύω πως καμιά πλούσια βιβλιοθήκη, καμιά μελέτη των πηγών ακόμη και στη Σορβόννη, δεν θα άξιζε όσο αυτό το ασυνήθιστο μελετητήριο, όπου τη νύχτα κοιμάμαι κάτω από μια λάμπα συνεχώς αναμμένη, και πάνω σ' ένα κρεβάτι, στο οποίο, μόλις τρεις εβδομάδες πριν από εμένα, ξάπλωνε ένας δολοφόνος που κομμάτιαζε τα θύματά του.

Αυτή τη μοίρα επεφύλαξε η γαλλική δημοκρατία και ο Ντε Γκωλ σε έναν πνευματικό άνθρωπο που τιμούσε και τη Γαλλία και την Ευρώπη. Εξάλλου, τα χρόνια που πέρασαν από το ζοφερό για την ανθρωπότητα 1945 απέδειξαν ότι ο ιδεαλισμός και το ταλέντο ήταν εχθροί για τον νέο κόσμο που ανέτελλε πάνω από τα συντρίμμια της Δύσης. 

Ο Μπραζιγιάκ, πάντως, αν και νέος, ταλαντούχος και γεμάτος από τη χαρά της ζωής, προχώρησε περήφανα στον θάνατο:  δεμένος σε έναν ξύλινο πάσσαλο,  αρνήθηκε να του δέσουν τα μάτια, κοίταξε περήφανα ψηλά τον ήλιο, και φώναξε «Ζήτω η Γαλλία», προτού οι σφαίρες της δημοκρατίας τον ρίξουν στη γη νεκρό.

Ευρωπαϊκή Αντίσταση

6 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ: ΔΙΠΛΗ ΕΠΕΤΕΙΟΣ

 

    Η 6^η Φεβρουαρίου είναι μια διπλή επέτειος: αυτή της μεγαλειώδους αντισημιτικής συγκέντρωσης – απόπειρας πραξικοπήματος Γάλλων εθνικιστών και πατριωτών στο Παρίσι, της 6^ης.2.1934, η οποία είχε ως αποτέλεσμα τη δολοφονία  22 ανθρώπων, μεταξύ αυτών και του ελληνικής καταγωγής εθνικιστή Cambo Costa, και τον τραυματισμό περισσοτέρων από χίλιους. Είναι, επίσης, η επέτειος της δολοφονίας του μεγάλου Γάλλου Εθνικοσοσιαλιστή λογοτέχνη και δημοσιογράφου Ρομπέρ Μπραζιγιάκ. Είναι βέβαιο ότι δεν πρόκειται για σύμπτωση. Η ημερομηνία που η Γαλλική Δημοκρατία της εποχής της Κάθαρσης επέλεξε για να οδηγήσει τον Ρομπέρ Μπραζιγιάκ στο εκτελεστικό απόσπασμα στο φρούριο Montrouge στο Παρίσι δεν ήταν τυχαία, αλλά αποτελούσε ένα μήνυμα εκδικητικότητας, μια απόδειξη ότι οι εχθροί μας δεν ξεχνούν. Έντεκα χρόνια μετά την άνανδρη δολοφονία 22 πατριωτών, έλαβε χώρα η ακόμη πιο άνανδρη δολοφονία ενός μεγάλου λογοτέχνη, τον οποίον η εμπειρία της 6^ης Φεβρουαρίου 1934 αφύπνισε γρήγορα και τον οδήγησε στον Εθνικοσοσιαλισμό, κάτι που προκύπτει από τα γραπτά του, ιδίως τα πολιτικά του άρθρα.

    Ο Ρομπέρ Μπραζιγιάκ συνελήφθη, δικάστηκε και καταδικάστηκε σε θάνατο για τις ιδέες του, τις οποίες εξέφραζε μέσα από τα άρθρα του: για τον αντισημιτισμό του, την επίκριση για την εμπλοκή της Γαλλίας σε πόλεμο με τη Γερμανία (παρ’ όλα αυτά ό ίδιος επιστρατεύθηκε το 1940, και μάλιστα συνελήφθη από τους Γερμανούς και κρατήθηκε αιχμάλωτος από τον Ιούνιο του 1940 ως το τέλος Μαρτίου του 1941), για την πίεση να τιμωρηθούν οι υπεύθυνοι της εμπλοκής αυτής, για την υποστήριξή του στο καθεστώς Βισύ, αλλά και γιατί όλα αυτά τα εξέφρασε με μια χαρισματική πένα. Το ταλέντο του ήταν επίσης το «έγκλημά» του. Πρέπει, ακόμη, να σημειωθεί ότι οι εβραϊκοί κύκλοι τον παρακολουθούσαν στενά από πριν ακόμη από τον πόλεμο.

    Στις 19 Ιανουαρίου 1945, στη δίκη του η οποία ήταν μία παρωδία, επέδειξε πίστη και περηφάνια. Δεν εξεδήλωσε κάποια μετάνοια, το αντίθετο, υποστήριξε τον εαυτό του, τις ιδέες του και τις επιλογές του. Όταν άκουσε τη θανατική ποινή, είπε «Τιμή μου»! Σύμφωνα με τις εφημερίδες της εποχής, την επόμενη ημέρα το Υπουργείο Εξωτερικών του Ράιχ έδωσε μέσω του εκπροσώπου του Dr Schmidt συνέντευξη Τύπου, στην οποία ανακοίνωσε την καταδίκη του Ρομπέρ Μπραζιγιάκ και δήλωσε ότι οι υπεύθυνοι θα λογοδοτήσουν ενώπιον των γερμανικών δικαστηρίων για εγκλήματα κατά της δύναμης κατοχής και για παράβαση των νόμων που ίσχυαν στη Γαλλία, κάτι που δυστυχώς λόγω της εξέλιξης του πολέμου δεν συνέβη (εφημερίδα France-Soir της 21ης Ιανουαρίου 1945).

    Το θάρρος που ο Ρομπέρ Μπραζιγιάκ έδειξε στη δίκη, έδειξε και όταν οδηγήθηκε στο εκτελεστικό απόσπασμα. Δεν δέχθηκε να του δέσουν τα μάτια, και στους στρατιώτες που λιγοψύχησαν φώναξε «κουράγιο», και αμέσως μετά «Ζήτω η Γαλλία». Τα τελευταία του λόγια συναντήθηκαν στον  αέρα, εκείνο το παγωμένο χειμωνιάτικο πρωινό, με τον ήχο των τουφεκιών που έβαλλαν εναντίον του.

    Μετά τη δολοφονία του, το μίσος του ντε Γκωλ εναντίον του δεν καταλάγιασε. Απαγόρευσε να μεταδοθεί η είδηση της δολοφονίας του από τους ραδιοφωνικούς σταθμούς. Στα χρόνια που ακολούθησαν, η προσπάθεια να ξεχαστεί και ο ίδιος και το έργο του ήταν συνεχής και έντονη. Κάθε δημοσίευση άρθρου υπέρ του ή έστω κατά της εκτέλεσής του, κάθε έκδοση βιβλίου του συναντούσε σφοδρές αντιδράσεις. Και όταν ήταν φανερό ότι δεν μπορούσε να ξεχαστεί, επιστρατευόταν η συκοφαντία. Ακόμη και σήμερα η έκδοση βιβλίων του στη Γαλλία ενοχλεί και προκαλεί αντιδράσεις, κάτι που άλλωστε είδαμε και στη χώρα μας τη χρονιά που πέρασε, όταν διάφοροι «συνήγοροι» και σε κάθε περίπτωση συνοδοιπόροι και υποστηρικτές του αποδεδειγμένα πλέον σάπιου πνευματικού και καλλιτεχνικού κατεστημένου  επέκριναν με σφοδρότητα την έκδοση βιβλίων του μεγάλου συγγραφέα.

    Η δολοφονία του Ρομπέρ Μπραζιγιάκ και οι αντιδράσεις μετά τον θάνατό του αποδεικνύουν ότι τα γραπτά, τα άρθρα, τα βιβλία είναι πανίσχυρα όπλα, και οι εχθροί  μας το γνωρίζουν αυτό.

    Σε ένα γράμμα του σε έναν φίλο του, σε ανύποπτο χρόνο, ο Ρομπέρ Μπραζιγιάκ είχε πει ότι δεν ήθελε να τον ξεχνούν. Το πρωινό της εκτέλεσής του, λίγο πριν μπει στο αυτοκίνητο που θα τον οδηγούσε στον τόπο εκτέλεσης, είπε στους δικηγόρους του: «Σήμερα είναι 6 Φεβρουαρίου, να με σκέφτεστε και να σκέφτεστε και εκείνους που πέθαναν την ίδια ημέρα πριν από έντεκα χρόνια».

    Αυτό είναι το χρέος που έχουμε απέναντι σε αυτόν τον Ήρωα της Ιδέας: να μην τον ξεχνούμε και να διαδίδουμε τη σκέψη του.

Ευρωπαϊκή Αντίσταση 

22 Ιουνίου 1941

Στις 22 Ιουνίου 1941 ο πολιτισμός πήρε τα όπλα εναντίον της βαρβαρότητας

                                                                   Robert Brasillach, 20 Ιουνίου 1942 

Ευρωπαϊκή Αντίσταση

ΗΤΑΝ 6 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ

Ο  Robert Brasillach έγραψε για την  εξέγερση της 6.2.1934 στο Παρίσι, τότε που οι σφαίρες της δημοκρατίας άφησαν 22 νεκρούς, (μεταξύ αυτών και τον 'Ελληνα μέλος της Action Francaise Cambo Costa) :

    «...Δεν απέμειναν παρά μερικά μπουκέτα βιολέττες, όλο και λιγότερα κάθε χρόνο, μπροστά στο σιντριβάνι της Κονκόρντ, και τα ονόματα των 22 νεκρών “των δολοφονημένων από το Κόκκινο Μέτωπο και την Αντίδραση”. Όμως εμείς έχουμε το καθήκον να θυμόμαστε.

    Αυτοί οι νεκροί ήταν αγνοί. Χωρίς καθοδήγηση, χωρίς ηγεσία, ορμώμενοι μόνο από το πάθος για εθνική δικαιοσύνη, μας διδάσκουν σήμερα ότι τίποτε δεν είναι εφικτό χωρίς ένα Κράτος ή χωρίς ένα Κόμμα, χωρίς αυτό ακριβώς που, ένα χρόνο και μία εβδομάδα πιο πριν [από τις 6.2.1934] υπήρξε η δύναμη και η επιτυχία της γερμανικής Επανάστασης…»

    Δημοσιεύθηκε στη Je suis Partout  στις 5 Φεβρουαρίου 1943, δύο  χρόνια και μία ημέρα πριν από τη δική του δολοφονία από τις σφαίρες της δημοκρατίας. Όμως εμείς έχουμε το καθήκον να θυμόμαστε...

Ευρωπαϊκή Αντίσταση

ΝΕΑ ΕΚΔΟΣΗ από τη Θούλη: Ρομπέρ Μπραζιγιάκ – Ανρί Μασσίς, Η Πολιορκία του Αλκαζάρ

110 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΡΟΜΠΕΡ ΜΠΡΑΖΙΓΙΑΚ

 Η Πολιορκία του Αλκαζάρ των Ρομπέρ Μπραζιγιάκ και Ανρί Μασσίς κυκλοφόρησε πρώτη φορά έναν μήνα μετά τη λύση της πολιορκίας, δηλαδή τον Οκτώβριο του 1936, με τον τίτλο Οι Ευέλπιδες του Αλκαζάρ, από τις εκδόσεις Plon. Το βιβλίο ήταν το πρώτο που εξεδόθη παγκοσμίως για το πολεμικό αυτό επεισόδιο του Ισπανικού Εμφυλίου Πολέμου και απετέλεσε βιβλιογραφική πηγή για τις μεταγενέστερες εκδόσεις. Μεταφράστηκε στην Ισπανία, την Αμερική, την Αγγλία, την Ιταλία και τη Σουηδία και θεωρείται ένα βιβλίο που άσκησε μεγάλη επιρροή. Οι έρευνες των συγγραφέων για το θέμα αυτό αλλά και για τον Ισπανικό Εμφύλιο συνεχίστηκαν, και έτσι τον Φεβρουάριο του 1939 το βιβλίο επανεκδόθηκε από τον ίδιο εκδοτικό οίκο διορθωμένο, εμπλουτισμένο και συμπληρωμένο, αυτήν τη φορά με τον τίτλο Η Πολιορκία του Αλκαζάρ, και με πρόλογο του Στρατηγού Μοσκαρντό –τεκμήριο εγκυρότητας και ακρίβειας της ιστορικής αφήγησης, καθώς αυτός ήταν ο διοικητής της φρουράς του Αλκαζάρ και τραγικός ήρωας και πρωταγωνιστής. Από αυτήν την έκδοση έγινε η παρούσα μετάφραση.

    Το Αλκαζάρ δεν είχε στρατηγική σημασία, παρ’ όλα αυτά μαζί με τον γύρω χώρο του, έγινε πεδίο σφοδρών μαχών για 72 ημέρες, κατ’ αρχήν λόγω του ότι στέγαζε τη Σχολή Ευελπίδων, την οποία οι εθνικιστικές δυνάμεις ήθελαν να κρατήσουν ελεύθερη και οι Κόκκινοι να αλώσουν. Γρήγορα, λόγω της ανέλπιστης και ηρωικής αντίστασης των πολιορκημένων, το Αλκαζάρ έλαβε τις διαστάσεις συμβόλου και για τις δύο πλευρές. Στρατιωτικοί, λίγοι ευέλπιδες που είχαν έρθει εθελοντικά από τη Μαδρίτη, στρατιώτες, σπουδαστές της Γυμναστικής Ακαδημίας, χωροφύλακες, γυναίκες με τα παιδιά τους κλείστηκαν στο φρούριο, αποφασισμένοι να πολεμήσουν μέχρις εσχάτων. Από την άλλη πλευρά, οι κυβερνητικές δυνάμεις φάνηκαν αποφασισμένες να χρησιμοποιήσουν κάθε μέσο, προκειμένου να κάμψουν την αντίσταση των πολιορκημένων και σφυροκόπησαν ανελέητα το Αλκαζάρ.

     Η πένα του Ρομπέρ Μπραζιγιάκ και η δημοσιογραφική ματιά του Ανρί Μασσίς καταφέρνουν να δώσουν στον αναγνώστη μια πλήρη εικόνα των δραματικών γεγονότων που έλαβαν χώρα  κατά την πολιορκία του Αλκαζάρ και να του μεταφέρουν το μαχητικό πνεύμα αντίστασης και τον ηρωισμό των πολιορκημένων.

    Το βιβλίο μεταφράζεται για πρώτη φορά στην ελληνική γλώσσα. 

Το βιβλίο ''Η Πολιορκία του Αλκαζάρ'' μπορείτε να το βρείτε εδώ

Ευρωπαϊκή Αντίσταση

Ήταν 6 Φεβρουαρίου…

"Να με σκέφτεστε και να σκέφτεστε κι εκείνους που πέθαναν στις 6 Φεβρουαρίου του 1934"

Robert Brasillach, 6 Φεβρουαρίου 1945, λίγο πριν τον σκοτώσουν

    

 Ήταν 6 Φεβρουαρίου του 1945, ώρα 9.38, ένα παγωμένο πρωινό, στο φρούριο Montrouge στο Παρίσι, τότε που ένας από τους ευγενέστερους και πιο ηρωικούς εκπροσώπους των Ευρωπαϊκών Γραμμάτων, ο Γάλλος Ρομπέρ Μπραζιγιάκ εκτελέστηκε, δεμένος σε έναν ξύλινο πάσσαλο, μετά την καταδίκη του για «εσχάτη προδοσία», εξαιτίας των πολιτικών απόψεων και ιδεών τις οποίες είχε εκφράσει στα άρθρα του. Και στη ζωή και στον θάνατο έδειξε ασύγκριτο θάρρος. Εκείνο το πρωινό, όταν τον οδήγησαν στον τόπο της εκτέλεσης, αρνήθηκε να του δέσουν τα μάτια, κοίταξε περήφανα ψηλά τον ήλιο, και πρόλαβε να φωνάξει «Ζήτω η Γαλλία», προτού οι σφαίρες της δημοκρατίας τον ρίξουν στη γη νεκρό. Ήταν ένα μεγάλο όνομα των γαλλικών γραμμάτων, ο πιο χαρισματικός λογοτέχνης και κριτικός της εποχής του ─όπως ακόμη και ιδεολογικοί αντίπαλοί του παραδέχθηκαν─, πολυτάλαντος, που είχε ακόμη να προσφέρει πολλά στη Γαλλία και στην Ευρώπη. 

 Ήταν 6 Φεβρουαρίου του 1934 το απόγευμα, όταν πραγματοποιήθηκε στο Παρίσι από δεκάδες χιλιάδες πατριώτες μια πολύ μεγάλη αντικοινοβουλευτική συγκέντρωση, η οποία εξελίχθηκε σε λαϊκή εξέγερση έξω από τη Γαλλική Βουλή, την οποία οι συγκεντρωθέντες επεχείρησαν να καταλάβουν. Η αστυνομία άνοιξε πυρ με αποτέλεσμα να σκοτωθούν 22 διαδηλωτές (ένας εκ των οποίων Έλληνας,  ο Cambo Costa, όπως αναφέρονται τα στοιχεία του σε εφημερίδες της εποχής) και να τραυματιστούν περισσότεροι από χίλιοι. Αυτή η εθνικολαϊκή εξέγερση, στην οποία συμμετείχε και ο Μπραζιγιάκ, καθόρισε την ιδεολογική του εξέλιξη και την πολιτική του πορεία.  Έντεκα χρόνια μετά, λίγες ώρες  πριν από την εκτέλεσή του έγραψε το τελευταίο του ποίημα, αφιερωμένο στους «νεκρούς του Φεβρουαρίου».

   74 χρόνια μετά τη δολοφονία του, οι εκδόσεις Θούλη, τιμώντας με σεβασμό για άλλη μια φορά τη μνήμη του σπουδαίου αυτού τέκνου της Γαλλίας και της Ευρώπης ανακοινώνουν την έκδοση και κυκλοφορία σε λίγες ημέρες, για πρώτη φορά στην ελληνική γλώσσα, του βιβλίου του Η Πολιορκία του Αλκαζάρ, που συνέγραψε με τον Henri Massis, με πρόλογο του ηρωικού Ισπανού Στρατηγού Μοσκαρντό. Το βιβλίο κυκλοφόρησε το 1939, και αποτελεί εμπλουτισμένη και συμπληρωμένη έκδοση του βιβλίου Οι Ευέλπιδες του Αλκαζάρ που είχε κυκλοφορήσει τον Οκτώβριο του 1936.

Κυκλοφορεί σε λίγες ημέρες

πηγή

Ευρωπαϊκή Αντίσταση

ΝΕΑ ΕΚΔΟΣΗ από τη Θούλη: ROBERT BRASILLACH, "ΣΕΝΙΕ"

Μετάφραση από τα γαλλικά: Εβίνα Τσαγκαράκου

   Στο κελί των μελλοθάνατων στη φυλακή της Φρεν, λίγες ημέρες πριν από την εκτέλεσή του, ο Ρομπέρ Μπραζιγιάκ "επιστρέφει" στον Ελληνογάλλο ποιητή Αντρέ Σενιέ που δολοφονήθηκε στη γκιλοτίνα τον Ιούλιο του 1794, από τους δημοκράτες επαναστάτες, λόγω των αντεπαναστατικών πολιτικών γραπτών του. Αισθάνεται ότι αν και άρχισαν διαφορετικά, η πορεία τους προς το τέλος είναι κοινή. Εκατόν πενήντα χρόνια μετά, η "αιώνια επιστροφή" καθώς λέει, "έφερε παρόμοιες περιστάσεις" και τώρα είναι εκείνος που βαδίζει προς τον θάνατο εξαιτίας των δικών του πολιτικών γραπτών. Εκατόν πενήντα χρόνια μετά, σκέφτεται, οι ομοιότητες ανάμεσα στην εποχή της Τρομοκρατίας και στην εποχή της Κάθαρσης είναι τόσες, που, θαρρείς, πως μόνο τα ονόματα έχουν αλλάξει... Κι έτσι ο Μπραζιγιάκ, ανιχνεύοντας τη ζωή και την πορεία τού Αντρέ Σενιέ προς τον θάνατο, πορεύεται συγχρόνως τον δικό του δρόμο προς το τέλος, νιώθοντας πως δεν είναι μόνος, πως αυτός είναι ο δρόμος που από τα αρχαία χρόνια παίρνουν αυτοί που θυσιάζονται για τις ιδέες τους και για το κοινό καλό. 

Το βιβλίο ολοκληρώθηκε την 1η Φεβρουαρίου 1945, πέντε ημέρες πριν από την άνανδρη δολοφονία του. Πέρα από το ιστορικό ενδιαφέρον που παρουσιάζει, αφού πρόκειται για το τελευταίο βιβλίο του μεγάλου λογοτέχνη, παρουσιάζει επίσης και λογοτεχνικό και πολιτικό ενδιαφέρον, και είναι βέβαιο ότι θα συγκινήσει ιδιαίτερα τον Έλληνα αναγνώστη, αφού πραγματικά είναι «γεμάτο Ελλάδα», από την αρχή ως το τέλος.

 

Το βιβλίο «Σενιέ» μπορείτε να το βρείτε εδώ 

Ευρωπαϊκή Αντίσατση

ΥΠΟ ΕΚΔΟΣΗ: ROBERT BRASILLACH, «ΣΕΝΙΕ»

   Στο κελί των μελλοθάνατων στη φυλακή της Φρεν, λίγες ημέρες πριν από την εκτέλεσή του, ο Ρομπέρ Μπραζιγιάκ "επιστρέφει" στον Ελληνογάλλο ποιητή Αντρέ Σενιέ που δολοφονήθηκε στη γκιλοτίνα τον Ιούλιο του 1794, από τους δημοκράτες επαναστάτες, λόγω των αντεπαναστατικών πολιτικών γραπτών του. Αισθάνεται ότι αν και άρχισαν διαφορετικά, η πορεία τους προς το τέλος είναι κοινή. Εκατόν πενήντα χρόνια μετά, η "αιώνια επιστροφή" καθώς λέει, "έφερε παρόμοιες περιστάσεις" και τώρα είναι εκείνος που βαδίζει προς τον θάνατο εξαιτίας των δικών του πολιτικών γραπτών. Εκατόν πενήντα χρόνια μετά, σκέφτεται, οι ομοιότητες ανάμεσα στην εποχή της Τρομοκρατίας και στην εποχή της Κάθαρσης είναι τόσες, που, θαρρείς, πως μόνο τα ονόματα έχουν αλλάξει... Κι έτσι ο Μπραζιγιάκ, ανιχνεύοντας τη ζωή και την πορεία τού Αντρέ Σενιέ προς τον θάνατο, πορεύεται συγχρόνως τον δικό του δρόμο προς το τέλος, νιώθοντας πως δεν είναι μόνος, πως αυτός είναι ο δρόμος που από τα αρχαία χρόνια παίρνουν αυτοί που θυσιάζονται για τις ιδέες τους και για το κοινό καλό. 

     72 χρόνια έχουν περάσει από την εκτέλεση του Ρομπέρ Μπραζιγιάκ, χρόνια επίμονης προσπάθειας να ξεχαστεί το όνομά του ή να σπιλωθεί. Παρ’ όλα αυτά αρκεί η απλή αναφορά σε αυτόν για να ξεσηκωθεί θύελλα αντιδράσεων. 

    72 χρόνια μετά, οι εκδόσεις Θούλη, τιμώντας με σεβασμό για άλλη μια φορά τη μνήμη του σπουδαίου αυτού τέκνου της Γαλλίας και της Ευρώπης ανακοινώνουν την κυκλοφορία σε λίγες ημέρες, για πρώτη φορά στην ελληνική γλώσσα, του τελευταίου βιβλίου που έγραψε στη φυλακή της Φρεν, στο κελί των μελλοθάνατων, έχοντας στα πόδια αλυσίδες, με τίτλο «Σενιέ» («Chénier»). Το βιβλίο ολοκληρώθηκε την 1η Φεβρουαρίου 1945, πέντε ημέρες πριν από την άνανδρη δολοφονία του. Πέρα από το ιστορικό ενδιαφέρον που παρουσιάζει, αφού πρόκειται για το τελευταίο βιβλίο του μεγάλου λογοτέχνη, παρουσιάζει επίσης και λογοτεχνικό και πολιτικό ενδιαφέρον, και είναι βέβαιο ότι θα συγκινήσει ιδιαίτερα τον Έλληνα αναγνώστη, αφού πραγματικά είναι «γεμάτο Ελλάδα», από την αρχή ως το τέλος.

Πηγή: Thulebooks.gr

Ευρωπαϊκή Αντίσταση

ΜΝΗΜΗ ROBERT BRASILLACH

Κυκλοφορεί σε λίγες ημέρες (μετάφραση από τα γαλλικά: Εβίνα Τσαγκαράκου)

    Σαν σήμερα πριν από 72 χρόνια, στις 9.38 το πρωί, εκτελέστηκε στο Παρίσι, στο φρούριο Montrouge, από τις δυνάμεις της «Κάθαρσης», από τους απογόνους των τρομοκρατών που είχαν δράσει με ανάλογο τρόπο κατά τη γαλλική επανάσταση, ένα από τα φωτεινότερα πνεύματα της Ευρώπης, ο λογοτέχνης και δημοσιογράφος Robert Brasillach. Το «έγκλημά» του ήταν τα  άρθρα που είχε γράψει υπέρ της συνεργασίας με τους Γερμανούς, καθώς πίστευε, όπως πολλοί συμπατριώτες του και, κυρίως, όπως πολλοί πνευματικοί άνθρωποι, στην collaboration. Σε αυτά τα άρθρα αποκαλυπτόταν πλήρως και η ιδεολογία του. Επέδειξε ασύγκριτο θάρρος και αξιοπρέπεια στη δίκη-παρωδία αλλά και μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα. Στη δίκη του, όταν ανακοινώθηκε η καταδίκη του σε θάνατο, και ενώ το πλήθος αντιδρούσε με φωνές και απειλές κατά των δικαστών, εκείνος απάντησε δυνατά «Τιμή μου». Και λίγες ημέρες μετά, εκείνο το παγωμένο πρωινό της 6ης Φεβρουαρίου 1945,  όταν τον έδεσαν σε έναν πάσσαλο, αρνήθηκε να του δέσουν και τα μάτια, κοίταξε περήφανα ψηλά τον ήλιο, και πρόλαβε να φωνάξει «Ζήτω η Γαλλία», προτού οι σφαίρες της δημοκρατίας τον ρίξουν στη γη νεκρό. Είχε πει: «Λένε πως τον θάνατο, όπως και τον ήλιο δεν μπορεί κανείς να τους αντικρίσει κατάματα. Εν τούτοις προσπάθησα».  Χαρακτηριστικά είναι τα λόγια του  Πιέρ-Αντουάν Κουστώ ‒ο οποίος είχε καταφύγει στο Ζιγκμαρίνγκεν της Γερμανίας‒ από τον ραδιοφωνικό σταθμό Radio-Patrie όταν πληροφορήθηκε τον θάνατό του: «Σκότωσαν τον Ρομπέρ Μπραζιγιάκ, τόλμησαν να το κάνουν. Σκότωσαν έναν από τους πιο ταλαντούχους ανθρώπους της εποχής μας, από τους πιο ευφυείς, από αυτούς που τιμούσαν περισσότερο τα γαλλικά γράμματα και τη Γαλλία. Ο Στρατηγός ντε Γκωλ τον δολοφόνησε… Οι Εβραίοι απαίτησαν το αίμα αυτού του δίκαιου ανθρώπου». 

   

72 χρόνια έχουν περάσει, χρόνια επίμονης προσπάθειας να ξεχαστεί το όνομά του ή να σπιλωθεί. Παρ’ όλα αυτά αρκεί η απλή αναφορά σε αυτόν για να ξεσηκωθεί θύελλα αντιδράσεων.

    72 χρόνια μετά, οι εκδόσεις Θούλη, τιμώντας με σεβασμό για άλλη μια φορά τη μνήμη του σπουδαίου αυτού τέκνου της Γαλλίας και της Ευρώπης ανακοινώνουν την κυκλοφορία σε λίγες ημέρες, για πρώτη φορά στην ελληνική γλώσσα, του βιβλίου που έγραψε στη φυλακή της Φρεν, στο κελί των μελλοθάνατων, με τίτλο «Σενιέ» («Chénier»). Το βιβλίο ολοκληρώθηκε την 1η Φεβρουαρίου 1945, πέντε ημέρες πριν από την άνανδρη δολοφονία του. Πέρα από το ιστορικό ενδιαφέρον που παρουσιάζει, αφού πρόκειται για το τελευταίο βιβλίο του μεγάλου λογοτέχνη, παρουσιάζει επίσης και λογοτεχνικό και πολιτικό ενδιαφέρον, και είναι βέβαιο ότι θα συγκινήσει ιδιαίτερα τον Έλληνα αναγνώστη, αφού πραγματικά είναι «γεμάτο Ελλάδα», από την αρχή ως το τέλος.

Ευρωπαϊκή Αντίσταση

Μακριά από τα πολιτικά πτώματα του ''εθνικού χώρου''

του Σωτήρη Αντωνακόπουλου

Είναι γεγονός ότι μόνο τα γέλια μπορεί να βάλει κάποιος με το πολιτικό σκηνικό που επικρατεί στον λεγόμενο ''εθνικό χώρο''. Μίζερες  και γελοίες κοινοβουλευτικές παρουσίες, καινούργια και παλιά αστεία αποκόμματα, οργανωσούλες της πλάκας και του χαβαλέ καθώς και αυτόνομες μισαλλόδοξες εκφράσεις. Επιδίωξη όλων αυτών είναι να γίνουν ''χαλίφης στη θέση του χαλίφη''. Κίνητρο: το χρήμα και η προσωπική συμπλεγματική τους καταξίωση.Μέσον: η συστηματική φίμωση και εξάλειψη κάθε εθνικοσοσιαλιστικού στοιχείου με το προκάλυμμα του Έλληνα εθνικιστή και του πατριωτικού συναισθήματος.

Όσο λοιπόν και να προσπαθούν κάποιοι, εμείς, οι γνήσιοι εθνικοσοσιαλιστές δεν θα γίνουμε σαν κι εσάς.

Κι αν εσείς, χαμένοι στον βούρκο της ιδεολογικής σας ανυπαρξίας, συνεχίζετε  να υποσκάπτετε κάθε εθνικοσοσιαλιστική δράση -καθώς δεν είστε ούτε κατ' ελάχιστον άξιοι να ανταποκριθείτε  στα όνειρα της νιότης σας- εμείς δηλώνουμε κατηγορηματικά:

Δεν μας ενδιαφέρει καμία ''θέση'' κάτω από τον ήλιο της αστικής δημοκρατίας. Κάθε ''δημοκρατική'' έκφραση των ιδεών μάς φέρνει αναγούλα και είναι συνάμα ύποπτη.

Αρνούμαστε να συρθούμε πίσω από οποιοδήποτε σιωνιστικό άρμα σαν τα σκυλιά (βλέπε Πούτιν από τη μία και Τραμπ από την άλλη), περιμένοντας ένα κομμάτι από την πίτα του διεθνούς σιωνισμού.

Καμία ''ορθή λογική'' δεν θα μας αναγκάσει να παραδώσουμε κανένα ιδεολογικό κάστρο του εθνικοσοσιαλισμού για να γίνουμε ωραίοι και αρεστοί στα μάτια των ξεπουλημένων, των -συνειδητοποιημένων και μη- μπολσεβίκων του συστήματος. Ούτε και πρόκειται να απαρνηθούμε τον Αδόλφο Χίτλερ τρις, πριν αλέκτορα φωνήσαι.


Σε καμία περίπτωση δεν θέλουμε να ζούμε παρασιτικά αλλά με παραγωγική εργασία, όπως απαιτεί το Άριο ιδανικό μας και η εθνικοσοσιαλιστική μας τιμή.

Όλα αυτά γιατί πολύ απλά έχουμε μια Πίστη και οφείλουμε να την προστατέψουμε, τιμώντας τα όπλα μας: τον καθαρό μας λόγο, το ιδεολογικό βιβλίο και τον συναγωνιστή που έχουμε δίπλα μας. 

ΤΩΡΑ ΕΘΝΙΚΟΣΟΣΙΑΛΙΣΤΕΣ

ΠΑΝΤΑ ΕΘΝΙΚΟΣΟΣΙΑΛΙΣΤΕΣ 

Για 'σάς αφήνουμε αυτά που αξίζετε: τα εκλογικά ποσοστά, τις γιορτές και τα πανηγύρια. Κλείνοντας, σκεπτόμενος τα πολιτικά πτώματα του ''εθνικού χώρου'' μου έρχεται στον νου συνειρμικά  ένα κομμάτι από το άρθρο του Robert Brasillach ''είδα τους τάφους του Κατύν'':

'
'Ογκώδης μυρωδιά, μυρωδιά μαύρη και στυφή, μυρωδιά ομαδικού τάφου, που δεν μπορείς να την ξεχάσεις. Κάτι ζωντανό σαν ένα ζώο, που σαπίζει για καιρό μέσα σε αυτή τη γη που δεν φθείρει και πολύ τα πτώματα. Είναι εδώ, πιεσμένα και σφιχτά το ένα δίπλα στο άλλο, και από αυτά αναδίνεται αυτό το πράγμα, που θα μπορούσε να το κρατήσουμε μέσα στα χέρια μας, τόσο είναι βαρύ. Κάποιες φορές ο αέρας την πετάει στα πρόσωπά μας και νιώθουμε την ανάγκη να σκουπιστούμε, σαν να ήταν κάτι γλοιώδες, δύσοσμο και σε μεγάλη ποσότητα. Μα δεν είναι παρά μια μυρωδιά..''

Δεν συμβαδίζουμε λοιπόν με τα πολιτικά πτώματα, τα αφήνουμε στον ομαδικό τους τάφο... όμως η μυρωδιά τους συνεχίζει να μας ενοχλεί. Μα δεν είναι παρά μια μυρωδιά.

πηγή

Ευρωπαϊκή Αντίσταση

Διαβάζοντας το βιβλίο '' Robert Brasillach, πολιτικά άρθρα ''

του Σωτήρη Αντωνακόπουλου

Στο μαύρο εξώφυλλο ένιωσα αμέσως να με καταλαμβάνει το σκοτάδι του θανάτου, η θλίψη και η απελπισία που νιώθει κάποιος μετά από μια καταστροφή. Ήταν έντονη επίσης η μοναχικότητα και η σοβαρότητα. Επάνω στο μαύρο χρώμα αποτυπωμένη σε λευκό, η μορφή της απόλυτης πίστης και αφοσίωσης στον Ιερό Σκοπό. Στο λευκό για να μην σβήσει ποτέ η αθωότητα, η αλήθεια και εκείνο το αιώνιο χαμόγελο απέναντι από το εκτελεστικό απόσπασμα. Δίπλα δύο λέξεις σε κόκκινο κι αμέσως ένιωσα την επαναστατική διάθεση, το πάθος καθώς και την ορμή της γραφής του συγγραφέα. Είναι τα πρώτα συναισθήματα που γεννήθηκαν μόλις έπιασα στα χέρια μου το βιβλίο ''Robert Brasillach, πολιτικά άρθρα''. 

Γύρισα το εξώφυλλο και ξεκίνησα να διαβάζω το βιβλίο. Αμέσως ένα ερώτημα άρχισε να βασανίζει το μυαλό μου: Πόσο εύκολο μπορεί να είναι σήμερα, στην εποχή της απόλυτης σήψης και της παρακμής, σ'αυτόν τον κόσμο που η ύλη και ο μηδενισμός συνθέτουν τη μίζερη καθημερινή πραγματικότητα,  να μπορεί κάποιος να νιώσει το πολεμικό πνεύμα, τη φυλετική ψυχή και την ανθρώπινη θυσία; Να ''γνωρίσει'' δηλαδή τον Robert Brasillach; Μέσα από τον πρόλογο του βιβλίου μού λύθηκε η απορία. Ο άνθρωπος που θα γνωρίσει τον εαυτό του, ο άνθρωπος που κοιτάζει την αλήθεια κατάματα, ο άνθρωπος που έχει πίστη για ένα σκοπό, ο άνθρωπος που παλεύει για κάτι ιερό θα είναι αυτός που έχει την τιμή να ''γνωρίσει'' τον Robert Brasillach.

Ο πρόλογος τελείωσε και ακολουθούν τα πολιτικά άρθρα. Από το ''εβραϊκό ζήτημα'' μέχρι το ''είδα τους τάφους του Κατύν'' η αρμονική ακολουθία τους θυμίζει στρατιωτική παράταξη έτοιμη να παρελάσει μετά από μια μεγάλη μάχη και μια σημαντική νίκη. Με την αίσθηση αυτή άρχισα να καταλαβαίνω τον πρόεδρο του δικαστηρίου που παρομοίασε τα άρθρα πιο επικίνδυνα κι από ένα τάγμα της Βέρμαχτ. 

Συνέχεια εδώ

Ευρωπαϊκή Αντίσταση

ΕΞΙ ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ: ΤΙΜΗ ΚΑΙ ΜΝΗΜΗ

 

Παρίσι, 6 Φεβρουαρίου 1945, φρούριο Montrouge, ώρα 9.38 το πρωί. Το "Ζήτω η Γαλλία" λες και το μεταφέρει η ριπή που το ακολουθεί, παντού. Το σώμα του μεγάλου εθνικοσοσιαλιστή λογοτέχνη και συντάκτη της εφημερίδας Είμαι παντού, Ρομπέρ Μπραζιγιάκ, κείτεται στο χώμα. Είχε καταδικαστεί γιατί "τα άρθρα του ήταν πιο επικίνδυνα από ένα τάγμα της Βέρμαχτ". Πορεύτηκε περήφανος προς τον θάνατο και παρέμεινε πιστός. Μέχρι το τέλος. Οι σφαίρες της γαλλικής δημοκρατίας δεν σκότωσαν ούτε το έργο ούτε το πνεύμα του. Είναι παντού.

  

Παρίσι, έντεκα χρόνια πριν από τη δολοφονία του Μπραζιγιάκ: 6 Φεβρουαρίου 1934. Χιλιάδες κόσμου από κάθε γωνιά της πόλης κατευθύνονται προς τη γαλλική Βουλή σε μια μεγαλειώδη συγκέντρωση με βασικά συνθήματα: "Κάτω οι εβραίοι!", "Κάτω η Βουλή!", "΄Κάτω οι κλέφτες!". Θέλουν να καταλάβουν το κοινοβούλιο. Δυστυχώς δεν έχουν οργανωθεί σωστά και, επίσης, οι εθνικιστές αρχηγοί απουσιάζουν, υπάρχει μόνο ο αγνός και επαναστατημένος κόσμος. Η αστυνομία πυροβολεί. 22 νεκροί και ο Έλληνας Cambo Costa μέλος της Action Française ανάμεσά τους. Ο Μπραζιγιάκ (που συμμετείχε) τη χαρακτήρισε "υπέροχη εξέγερση" που γέννησε "την ελπίδα για εθνική επανάσταση".  Ο Λυσιέν Ρεμπατέ είπε ότι "το όνομα των νεκρών έχει γραφτεί στη χρυσή βίβλο της Επανάστασής μας" και ότι οι νεκροί όπως κι εκείνοι στο τραγούδι του Χορστ Βέσσελ είναι "οι σύντροφοί μας που με το πνεύμα τους προχωρούν μαζί μας".

Το χέρι που όπλισε αυτούς που σκότωσαν τον Μπραζιγιάκ και αυτούς που σκότωσαν τους μαχητές του 1934 ήταν το ίδιο, γιατί ο εχθρός ενάντια στον οποίο πολέμησαν ήταν ο ίδιος. Είναι ο ίδιος αιώνιος εχθρός.

Ευρωπαϊκή Αντίσταση

Robert Brasillach, πολιτικά άρθρα

Ο Ρομπέρ Μπραζιγιάκ ήταν ένας μεγάλος Γάλλος μυθιστοριογράφος, κριτικός, ποιητής και δημοσιογράφος, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί από πολλούς, ακόμη και ιδεολογικούς αντιπάλους του, ο μεγαλύτερος λογοτέχνης της εποχής του στη Γαλλία. Εκτελέστηκε στις 6 Φεβρουαρίου του 1945 ως collaborateur, εξαιτίας των πολιτικών απόψεων και ιδεών, τις οποίες εξέφραζε στα άρθρα του. Για πρώτη φορά μεταφράζονται στα ελληνικά βασικά πολιτικά άρθρα του, από αυτά για τα οποία δικάστηκε, καταδικάστηκε και εκτελέστηκε, διότι θεωρήθηκαν «πιο επικίνδυνα από ένα τάγμα της Βέρμαχτ». Η μετάφραση έγινε απευθείας από τα άρθρα που είχαν δημοσιευθεί στην εφημερίδα JE SUIS PARTOUT, και όχι από μεταγενέστερες εκδόσεις στις οποίες υπήρξαν κάποιες περικοπές. Σ’ αυτά η πολιτική και ιδεολογική ταυτότητα του Μπραζιγιάκ αποκαλύπτεται χωρίς αμφιβολίες και χωρίς περιθώρια για υποκειμενικές ερμηνείες ή παρερμηνείες. Πέρα από αυτή την ιστορική σημασία τους, τα άρθρα είναι σημαντικά και ως πολιτικά καθ’ εαυτά, με τις απαιτήσεις αλλά και τις λύσεις που προβάλλουν. Ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει στη συγκλονιστική μαρτυρία του Μπραζιγιάκ από την επίσκεψή του στο Κατύν, προκειμένου να καλύψει δημοσιογραφικά το γεγονός της ανακάλυψης των ομαδικών τάφων.

Επιπροσθέτως, μέσα από τα άρθρα, τις σημειώσεις και τον πρόλογο ξετυλίγεται η ατμόσφαιρα της εποχής, η collaboration, το κράτος του Βισύ, αλλά και η δίωξη και η καταδίκη του Μπραζιγιάκ. Στο βιβλίο περιέχεται και το σημείωμα που έγραψε λίγο πριν πεθάνει, καθώς επίσης και η διήγηση, από τον δικηγόρο του Ζακ Ιζορνί που ήταν μαζί του, της τελευταίας ώρας της ζωής του ως και την εκτέλεσή του.

Η Γαλλία δεν έχει σταματήσει να ασχολείται με τον Μπραζιγιάκ, τα βιβλία του πωλούνται, άλλα γράφονται γι’ αυτόν, όπως και άρθρα σε εφημερίδες, και κάθε αναφορά στο όνομά του ξεσηκώνει πλήθος διαφορετικών αντιδράσεων, αναστατώνει και διχάζει τη Γαλλία.

Το βιβλίο ''Robert Brasillach, πολιτικά άρθρα'' μπορείτε να το βρείτε εδώ