Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΗΜΑΙΑ ΥΨΩΘΗΚΕ ΣΤΟ ΒΕΛΓΙΚΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ

Ο κ. Dries Van Langenhove ιδρυτής του πατριωτικού κινήματος Schild & Vrienden ανέβασε την ελληνική σημαία κατά τη διάρκεια της ομιλίας του στο Βελγικό -Φλαμανδικό κοινοβούλιο!

@DVanLangenhove, ευχαριστώ τον ελληνικό λαό. 

Δείτε το βίντεο

πηγή: The Duke

Ευρωπαϊκή Αντίσταση

ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΚΑΙ ΤΟ ΧΕΙΜΕΡΙΝΟ ΗΛΙΟΣΤΑΣΙΟ

 

Του Ιουλίου Έβολα 

Πολύ λίγοι υποψιάζονται ότι οι διακοπές (δηλαδή, οι ιερές ημέρες των Χριστιανών) του σήμερα, του αιώνα των ουρανοξυστών, του ραδιοφώνου, των μεγάλων κινημάτων των μαζών, εορτάζονται και συνεχίζουν... μία μακρινή παράδοση που μας φέρνει πίσω, στην εποχή εκείνη στην οποία άρχισε, σχεδόν στην αυγή της ανθρωπότητας, η ανοδική κίνηση του πρώτου Άριου πολιτισμού∙ μία παράδοση στην οποία, επιπλέον, εκφράζεται η σπουδαία φωνή εκείνων των ανθρώπων, κι όχι μία ιδιαίτερη πεποίθηση.

Ένα γεγονός άγνωστο στους περισσότερους πρέπει — πρώτα απ' όλα — να υπενθυμίσουμε, δηλαδή το ότι, αρχικά, οι ημερομηνίες των Χριστουγέννων και της έναρξης του νέου έτους συνέπιπταν, και αυτή η ημερομηνία δεν είχε επιλεχθεί αυθαίρετα, αλλά σχετιζόταν με ένα συγκεκριμένο κοσμικό γεγονός, ήτοι τοΧειμερινό Ηλιοστάσιο. Το Χειμερινό Ηλιοστάσιο συμβαίνει στην πραγματικότητα στις 25 Δεκεμβρίου, η οποία είναι η ημερομηνία των Χριστουγέννων — όπως έγινε γνωστή αργότερα — αλλά στις απαρχές της είχε μία κατ’ ουσίαν Ηλιακή σημασία. Αυτό φαίνεται επίσης στην αρχαία Ρώμη: η ημερομηνία των Χριστουγέννων στην αρχαία Ρώμη ήταν εκείνη της ανατολής του Ήλιου, του ακατανίκητου Θεού, “Natalis solis invicti”. Ως τέτοια, ως ημέρα του Νέου Ήλιου — dies solis novi — στην εποχή της Αυτοκρατορίας έφερε την έναρξη του Νέου Έτους, του νέου κύκλου. Αλλά αυτή η “Ηλιακή Γέννηση” της Ρώμης στην αυτοκρατορική περίοδο, με τη σειρά της αναφερόταν σε μία, κατά κάποιον τρόπο, ακόμα πιο μακρινή παράδοση, Νορδικής-Άριας προέλευσης. Με την επαναφορά, ο Ήλιος — η ηλιακή θεότητα, που ήδη απαριθμείτο μεταξύ των “dii indigetes”, δηλαδή μεταξύ των θεοτήτων ρωμαϊκής προέλευσης — πέρασε σε ακόμη πιο μακρινούς κύκλους πολιτισμού. Στην πραγματικότητα, η ηλιακή θρησκεία της αυτοκρατορικής περιόδου, σε μεγάλο βαθμό είχε την έννοια της αποκατάστασης και σχεδόν μιας αναγέννησης, μιας - δυστυχώς επηρεασμένης από ποικίλους παράγοντες αποσύνθεσης - πολύ παλαιάς Άριας κληρονομιάς.

ΙΟΥΛΙΟΣ ΕΒΟΛΑ

Aναφορικά με την ημερομηνία της 25ης Δεκεμβρίου

 Ο Ιούλιος Καίσαρας, στη μεταρρύθμιση του ημερολογίου του 46 π.Χ., έθεσε πράγματι ως ημερομηνία για το Χειμερινό Ηλιοστάσιο την 25η Δεκεμβρίου. Κατά τη διάρκεια των αιώνων, το σφάλμα στο μήκος του Ιουλιανού ημερολογίου μετακίνησε σταδιακά προς τα πίσω την ημερομηνία αυτή. Όταν ο Πάπας Γρηγόριος μεταρρύθμισε το Ιουλιανό ημερολόγιο, ξεκίνησε με ένα μεταγενέστερο έτος, ανταποκρινόμενος σε μια εισήγηση του Εκκλησιαστικού Συμβουλίου, και όχι με το αρχικό έτος 46 π.Χ. Έτσι, το Χειμερινό Ηλιοστάσιο μετακινήθηκε προς τα πίσω, περίπου στις 21 Δεκεμβρίου, αντί του αρχικού που ήταν στις 25 Δεκεμβρίου.

Συνεπώς, ο Ιούλιος Έβολα ήταν σωστός στον ισχυρισμό του, ότι η ημερομηνία των Χριστουγέννων ορίστηκε να συμπίπτει με το Χειμερινό Ηλιοστάσιο.

πηγή

Ευρωπαϊκή Αντίσταση

ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΓΙΟΡΤΑΖΟΥΜΕ

Του Παν.Μαρίνη

ΔΕΝ χαιρόμεθα διὰ τὸ ΟΧΙ καὶ διὰ τὴν πολιτικὴν τῆς τότε κυβερνήσεως τῆς Ἑλλάδος διότι τὸ ΟΧΙ καὶ ἡ μετέπειτα ''Ἐθνικὴ Ἀντίσταση'' ἐξυπηρετοῦσε ἕναν καὶ μόνον σκοπόν: Τὸν πόλεμον αὐτὸν ποὺ ἀποτελοῦσε τὴν τελευταίαν ἀπέλπιδα προσπάθεια τῶν Εὐρωπαίων νὰ διασώσουν τὸν Εὐρωπαϊκὸν Πολιτισμὸν νὰ τὸν κερδίσουν οἱ ὁρκισμένοι ἐχθροὶ καὶ τῆς Εὐρώπης καὶ τοῦ Πολιτισμοῦ, οἱ Ρούζβελτ-Τσώρτσιλ-Στάλιν! 

Ναί, ὁ σκοπὸς τοῦ μεγάλου πολέμου 1914-1945 ἦτο ἕνας καὶ μόνος: ἡ καταστροφὴ τῆς Εὐρώπης, τῶν λαῶν της καὶ τοῦ Πολιτισμοῦ της! Δεῖτε ἐπὶ παραδείγματι ὅτι ὅλες οἱ Ἀγγλοαμερικανικὲς ἀεροπορικὲς ἐπιδρομὲς στὴν Ἰταλία εἶχον ἕναν καὶ μόνον στόχον: τὰ ἰστορικὰ κέντρα τῶν πόλεων καὶ ἐπιλεγμένα κτήρια καὶ χῶροι μεγάλης πολιτιστικῆς ἀξίας: ἐβομβάρδισαν οἱ ἀχρεῖοι τὴν Πομπηΐαν, τὸ ἱστορικὸν κέντρον τῆς Νεαπόλεως, ἐνῷ οἱ δύο ἐπιδρομὲς στὸ Μιλάνον εἶχον ἀποκλειστικὸν στόχον τὰ ἱστορικὰ κτήρια καὶ δὴ τὸ Duomo! Μίσος κατὰ τοῦ πολιτισμοῦ καὶ τοῦ ἀνθρώπου ὅπως ἔδειξε ἄλλωστε ὁ ''ἀξιοπερίεργος'' βομβαρδισμὸς τοῦ κέντρου τοῦ Πειραιῶς! 

Ναί, ἡ Ἑλλὰς ἐβοήθησε καὶ αὐτὴ τὴν νίκην τῶν Ρούζβελτ-Τσώρτσιλ-Στάλιν! Ἐβοήθησε νὰ ἔλθῃ ὁ θαυμαστὸς Μεταπολεμικὸς κόσμος τὸν ὁποῖον ἀπολαμβάνομε σήμερα! Ἡ καταστροφὴ τῆς Εὐρώπης, τῶν λαῶν της καὶ τοῦ Πολιτισμοῦ της= Αὐτὰ ποὺ σήμερα ζοῦμε!! 

Μὲ χαρούμενη διάθεσι ἐτραγούδησε ἡ Ἑλλὰς τὸ ''κορόϊδο Μουσσολίνι'' - Δὲν θάλεγα ὅτι εἶχε ἄδικο, μᾶλλον κορόϊδο ἦταν ὁ Μουσσολίνι ἀφοῦ ἐθυσίασε τὸν ἐαυτόν του διὰ πληθυσμοὺς ποὺ οὔτε ἤθελαν κι οὔτε τοὺς ἄξιζε νὰ σωθοῦν - τοὺς ἄξιζε αὐτὸ ποὺ χειροκροτοῦν σήμερα, τὴν εἰσβολήν τῶν Νέγρων καὶ τῶν Μωαμεθανῶν στὴν Εὐρώπην! -''κορόϊδο Μουσσολίνι'', ναί, μᾶλλον ἦτο, ἐνῷ φυσικὰ οὐδεὶς οὐδέποτε διενοήθη ὅτι εἶναι κορόϊδο ὁ Διεθνὴς Τοκογλύφος, ὑπὲρ τοῦ ὁποίου ἀφήσαμε τὰ κοκκαλάκια μας στὴν Πίνδο καὶ στὴν Τρεμπεσίνα!

Ἐπιχαίρουν οἱ ἀνόητοι ἐθνικισταὶ διὰ τὸ ΟΧΙ! Ἐπιχαίρουν καὶ ποὺ λαμβάνουν τὰ ἐπίχειρα; Ποὺ τοὺς λέγει ὁ Μεταπολεμικὸς κόσμος τῶν νικητῶν τοῦ πολέμου ὅτι ὁ Ἐθνικισμὸς ἀποτελεῖ ἔγκλημα εἰδεχθές; Συγχύζονται οἱ ἀνόητοι ἐθνικισταὶ ὅταν τοὺς ὑβρίζουν ὡς ''Φασίστες''…. Μά ναί, μόνον ὁ Φασισμὸς πάνω ἀπὸ τὴν ἀτομοκεντρικὴ κοινωνία βάζει τὶς συλλογικὲς ὀντότητες Ἔθνος καὶ Κράτος!

ΥΓ. Δεν μπορούμε παρά να συγχαρούμε τον κύριο Μαρίνη για το απολύτως εμπεριστατωμένο κείμενό του, το οποίο ''τελειώνει'' κάθε αντίλογο, αντίθετη σκέψη ή αμφιβολία. 

Ευρωπαϊκή Αντίσταση

Ο Άριος, ''Προμηθέας της ανθρωπότητας''

Του Σωτήρη Αντωνακόπουλου

Ο Ολύμπιος Τιτάνας Προμηθέας και ο μύθος που τον συντροφεύει συγκλονίζει σε κάθε εποχή. Για τους Έλληνες είχε τεράστια σημασία η μορφή του, ήταν αυτός που αντιτάχθηκε στην εξουσία των θεών, μοίρασε στους ανθρώπους τη φωτιά της γνώσης και έγινε ο ενσαρκωτής του πολιτισμού, του πνεύματος και της δύναμης.

Στην ινδοάρια παράδοση, ο Προμηθέας έχει σχέση με τη σανσκριτική λέξη pramantha που σημαίνει σβάστικα. Στις Βέδες η pramantha συνδέεται μέσω μιας τελετουργίας με τη δημιουργία της φωτιάς.

Στην Aryavartha (το πολιτισμικό σύμπαν του Αρίου), η Pramantha συνδέεται με το σύμβολο της σβάστικας και ασφαλώς για περισσότερους από έναν λόγους

Αξίζει να σημειωθεί ότι ο μεγάλος Γιόχαν Βόλφγκανγκ Γκαίτε έγραψε το ποίημα ''Prometheus'', ένα αριστούργημα της παγκόσμιας λογοτεχνίας, το οποίο δίνει μια ποιητική διάσταση στο δράμα του Προμηθέα. Το ποίημα μελοποιήθηκε, μεταξύ άλλων, από τον Φραντς Σούμπερτ.

Με την εμφάνιση της εθνικοσοσιαλιστικής επανάστασης στη Γερμανία, ο μύθος του Προμηθέα θα ζωντανέψει για να δώσει και πάλι το φως στην ανθρωπότητα. Ο Αδόλφος Χίτλερ θα είναι εκείνος, ο οποίος θα ξεκλειδώσει τον μύθο στο  ''Ο Αγών μου'', όπου αναφέρει:

"Θα ήταν μάταιος κόπος να συζητούμε πάνω στο σημείο του ποια ή ποιες φυλές υπήρξαν πρωταρχικά οι φορείς του ανθρώπινου πολιτισμού κι έχουν, στην συνέχεια, βάλει τα θεμέλια αυτού που εννοούμε, λέγοντας: ανθρωπότητα. Είναι πολύ απλό να ρωτήσουμε τώρα, με τις παρούσες συνθήκες, κάτι τέτοιο κι η απάντηση είναι εύκολη και ξεκάθαρη. Όλα όσα έχουμε σήμερα μπροστά μας σαν σημάδια του ανθρώπινου πολιτισμού, καρποί της τέχνης, της επιστήμης και της τεχνικής είναι, σχεδόν κυριολεκτικά, δημιουργήματα και καρποί της δραστηριότητας των Αρίων. Αυτό το γεγονός επιτρέπει να συμπεράνουμε ότι η Άρια φυλή είναι ο μοναδικός δημιουργός μιας ανώτερης ανθρωπότητας και, ακολούθως, ότι αντιπροσωπεύει τον πρωταρχικό τύπου αυτού που εννοούμε με τη λέξη: «άνθρωπος». Ο Άριος είναι ο Προμηθέας της ανθρωπότητας, το θείο άστρο τού πνεύματος φώτιζε πάντοτε το ξεκάθαρο μέτωπό του, πάντα αυτός άναβε και διατηρούσε τη φωτιά που κάτω απ’ τη μορφή της γνώσης, φώτιζε τη νύχτα κι αποκάλυπτε τα μυστήρια, που επίμονα ήθελαν να κρατήσουν τη σιωπή τους, δείχνοντας έτσι στον άνθρωπο τον δρόμο που έπρεπε να χαράξει για να καταστεί κυρίαρχος πάνω στ’ άλλα ζωντανά πλάσματα τούτης της γης. Αν εξάλειφαν από το πρόσωπο της γης τον Άριο, ένα βαθύ σκοτάδι θα ξαπλωνόταν πάνω της, για μερικούς αιώνες ο πολιτισμός που αυτός δημιούργησε θ’ αντανακλούσε ακόμη, αλλά τελικά ο κόσμος θα μεταβαλλόταν σε μιαν απέραντη έρημο.''

Στην εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία, o Προμηθέας θα κυριαρχήσει με τη μορφή και το πνεύμα του. Ο 'Αρνο Μπρέκερ θα φιλοτεχνήσει δύο αγάλματα που θα τοποθετηθούν  στην κύρια είσοδο της Καγκελαρίας του Ράιχ, εμπνευσμένος από τον Προμηθέα. Στο πρώτο (die Partei) κρατώντας πυρσό θα συμβολίζει το Κόμμα, στο δεύτερο (Wehrmacht) κρατώντας ξίφος θα συμβολίζει τον στρατό. 

Επιπλέον, το 1938 θα δημιουργήσει ένα γιγαντιαίο άγαλμα που θα το ονομάσει ''Προμηθέας'', προς τιμήν του εθνικοσοσιαλιστικού κόμματος, το οποίο, σαν τον Προμηθέα, κομίζοντας φωτιά και φως οδηγεί τον λαό σε ένα δρόμο ζωής και πολέμου.

Εντύπωση και δέος προκαλεί και το έργο του γλύπτη Willy Meiler ''O Λαμπαδηφόρος'', το οποίο διακοσμούσε την Sonnwendplatz της Ordensburg Vogelsang, τόπο εορτασμού των ηλιοστασίων. Το έργο αναπαριστά τον Προμηθέα με τον πυρσό και δίπλα του είναι σκαλισμένη μια προσφώνηση στους μαθητές και μελλοντικούς ηγέτες του Ράιχ:

''Είστε οι λαμπαδηφόροι που φωτίζετε το έθνος, εσείς να φέρετε το φως του πνεύματος στη μάχη για τον Αδόλφο Χίτλερ''. 

Εκείνον τον σκληρό Απρίλιο του 1945, στο Βερολίνο το Αισχύλειο δράμα του Προμηθέα συνάντησε το Βαγκνερικό φινάλε. Σήμερα, 73 χρόνια μετά, Εθνικοσοσιαλιστές σε όλο τον κόσμο συνεχίζουμε και παραμένουμε πιστοί στον Μύθο και στα λόγια του Αδόλφου Χίτλερ:

''Ο Άριος είναι ο Προμηθέας της ανθρωπότητας''

 

 

Πηγή:  The Stormtrooper  

Ευρωπαϊκή Αντίσταση

ΜΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΕΘΝΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ

Στις  24 Οκτωβρίου 1940, τέσσερεις μέρες πριν το «όχι» του Μεταξά –ένα «όχι» που ήταν η μοιραία συνέπεια του πρόθυμου «ναι» που είχε ήδη πει στους Αγγλοεβραίους– ο Γάλλος Στρατάρχης και τότε  Πρόεδρος της Γαλλίας Πεταίν έδωσε τα χέρια με τον Χίτλερ στο Μοντουάρ της Γαλλίας. Η κίνηση αυτή επισφράγιζε τη συνεργασία των δύο χωρών. Το πώς αντιμετώπισαν πραγματικά οι Γάλλοι τη συνεργασία αυτή αποκαλύπτεται στο πολύ ενδιαφέρον άρθρο που έγραψε ο Ρομπέρ Μπραζιγιάκ ένα χρόνο μετά, και δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα JE SUIS PARTOUT (στις 18 Οκτωβρίου 1941), με τον τίτλο «Μοντουάρ… Μόσχα… Μοντφοκόν» (Ρ. Μπραζιγιάκ, Πολιτικά Άρθρα, εκδ. Θούλη, 2016).  Είναι σκόπιμο να αναφερθεί ότι, όταν συμφωνήθηκε η συνεργασία των δύο χωρών, ο Μπραζιγιάκ ήταν αιχμάλωτος πολέμου των Γερμανών, σε στρατόπεδο στη Βεστφαλία, όπου και έμαθε την είδηση. Επίσης,  στο άρθρο αυτό, το οποίο αργότερα θεωρήθηκε πολύ επικίνδυνο και μαζί με άλλα οδήγησε στη θανατική του καταδίκη, εκφράζει τον πόθο του γαλλικού λαού να αποδοθεί δικαιοσύνη, με την τιμωρία αυτών που είχαν εμπλέξει τη Γαλλία στον πόλεμο, «θέλοντας να την κάνουν βρετανική κτήση». Γράφει, λοιπόν:

    «Την επομένη, όλες οι εφημερίδες μιλούσαν γι’ αυτό. “Ο Στρατάρχης” έλεγαν “αποφασίζει τη συνεργασία της Γαλλίας με τη Γερμανία”. Αυτή τη λέξη, για την οποία στη συνέχεια θα χυνόταν τόσο μελάνι, τη γνωρίσαμε πρώτα στη γερμανική της μορφή, με μεγάλα γράμματα τίτλων: ZUSAMMERARBEIT. Απέραντη ελπίδα γεννήθηκε μεμιάς στα στρατόπεδα των αιχμαλώτων. Είναι αυτή η ελπίδα που, πρώτα απ’ όλα, μου έρχεται στον νου και μόνο στο άκουσμα της συνάντησης στο Μοντουάρ, και είμαι σίγουρος ότι είναι σε αυτή την ελπίδα που πρέπει να μείνουμε πιστοί, και είναι αυτή η ελπίδα που πρέπει να αναζωπυρωθεί… Το Μοντουάρ δείχνει τη Μόσχα, και είναι ίσως έτσι που η συνάντηση της περσινής χρονιάς αποκτά όλο της το νόημα. Διότι είναι ακριβώς ενάντια στον εχθρό από την Ανατολή που μπορούμε να ενωθούμε σε αυτό που ο Στρατάρχης αποκάλεσε με μια θαυμάσια φράση “η συμφιλιωμένη ήπειρος”…»

    Αυτή ήταν η μόνη επιλογή που θα μπορούσε να κάνει μια πραγματικά εθνική αντικομμουνιστική κυβέρνηση: να ενωθεί με τον Άξονα ενάντια στον εχθρό από την Ανατολή. Να ενωθεί σε αυτό που ο Πεταίν χαρακτήρισε «συμφιλιωμένη Ευρώπη»…

Ευρωπαϊκή Αντίσταση

    

ΝΕΑ ΕΚΔΟΣΗ από τη Θούλη: KNUT HAMSUN - Αρχισυντάκτης Λύνγκε

Redaktør Lynge

Συγγραφέας: Knut Hamsun
Εκδόσεις: Θούλη
Μετάφραση: Βασίλης Δασκαλάκης
Επιμέλεια: Αθηνά Μάρκου
Σελίδες: 280
Έτος έκδοσης: 2016
ISBN: 978-618-81705-8-2

Πρόλογος: Εβίνα Τσαγκαράκου

Ο Αρχισυντάκτης Λύνγκε του Κνουτ Χάμσουν πρωτοκυκλοφόρησε το 1893 και γνώρισε πολύ μεγάλη επιτυχία ─είναι, μάλιστα, το πρώτο έργο τού νομπελίστα λογοτέχνη που επανεκδόθηκε. Παρ’ όλα αυτά η δριμεία κριτική που ασκείται σε αυτό στον αριστερό Τύπο το καθιστά ένα έργο που, αν και είναι εξαιρετικά επίκαιρο, δεν είναι «πολιτικώς ορθό».

Για πρώτη φορά στη Νορβηγία κυβερνά η αριστερά. Η κυβέρνηση έχει αθετήσει τις υποσχέσεις της. Η απογοήτευση είναι διάχυτη στον κόσμο. Ανάμεσα στους αριστερούς, υπάρχουν οι κυνικοί και αδίστακτοι αριβίστες, που εκμεταλλεύονται τα πάντα για ίδιον όφελος, αλλά και άλλοι αντιτιθέμενοι σε αυτούς που φαίνονται πιο αγνοί. Ο αριστερός Τύπος δεν υπηρετεί την αλήθεια, αλλά με κάθε μέσον, χωρίς τον παραμικρό ηθικό ενδοιασμό και με χαρακτηριστικό κυνισμό επιδιώκει την αύξηση της κυκλοφορίας του και συνακόλουθα την αύξηση των κερδών και της πολιτικής επιρροής του. Κι όταν δεν τον διακρίνει αυτός ο αριβισμός, είναι ηττοπαθής και υποταγμένος, «υποκλίνεται τις υποκλίσεις που πρέπει να υποκλιθεί»… Ο Λύνγκε, ο αριστερός αρχισυντάκτης της αριστερής εφημερίδας «Γκαζέτα», είναι αποφασισμένος να ξεπεράσει τις ταπεινές καταβολές του, να πάρει τη ρεβάνς για την περιφρόνηση που έχει δεχθεί στο παρελθόν, και όσο αυξάνονται τα κέρδη του και η επιρροή του, τόσο γίνεται κυνικός και αδίστακτος.

Ο Χάμσουν εμπνεύστηκε τον κυνικό αδίστακτο αρχισυντάκτη Λύνγκε από τον Olaf Thommessen, διάσημο αρχισυντάκτη αριστερής εφημερίδας της εποχής. Το έργο αυτό θεωρείται η πιο οξεία προσωπική επίθεση στην ιστορία της νορβηγικής λογοτεχνίας, μιας και ο Νορβηγός αναγνώστης εκείνης της εποχής αναγνώριζε αμέσως στο πρόσωπο του Λύνγκε τον αριστερό αρχισυντάκτη Thommessen.

Ο Χάμσουν είπε πως ο Αρχισυντάκτης Λύνγκε «καίει σαν το μίσος». Σίγουρα, πρόκειται για μια σφοδρή επίθεση στον αριστερό Τύπο αλλά και στον αριστερό τύπο ανθρώπου, με τον κυνισμό του, τη ροπή του προς την άγρια εκμετάλλευση των άλλων, την υποκρισία του, την τάση του για προδοσία, κι αυτής ακόμη της αγάπης, συχνά στο όνομα των αρχών του, πάντοτε, όμως, προς το δικό του συμφέρον. Και αν στο μυθιστόρημα περιγράφεται και η άλλη πλευρά, των πιο αγνών και ιδεαλιστών αριστερών, παραμένει γεγονός ότι στο τέλος κανείς τους, και ο πιο ιδεαλιστής, ο πιο αγνός δεν είναι εντελώς αθώος.

Το βιβλίο του Knut Hamsun ''Αρχισυντάκτης Λύνγκε'' 

μπορείτε να το βρείτε εδώ

ΙΣΛΑΜ: ΕΝΑΣ ΠΡΟΑΙΩΝΙΟΣ ΕΧΘΡΟΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ

Το καθεστώς στη Γερμανία προσπαθεί με κάθε τρόπο να περιορίσει τις αντιδράσεις. Είναι χαρακτηριστικό ότι δεν δημοσιεύονται φωτογραφίες από το μακελειό διότι η αλήθεια σε εικόνες, με τις σορούς των νεκρών και τους τραυματίες να κείτονται στους δρόμους δεν εξυπηρετεί την προπαγάνδα των φιλελεύθερων ούτε όμως και των αριστερών. Οι νεκροί όμως του Βερολίνου είναι νεκροί των ιδεολογημάτων του ανθρωπισμού, της ανοχής, της ισότητας, της αδελφότητας και του αντιρατσισμού που επικράτησαν στην Ευρώπη μετά το '45. Όσο και αν προσπαθούν να παραχαράξουν την αλήθεια και να πείσουν ότι μπορούμε να ζήσουμε ειρηνικά με το Ισλάμ, τα γεγονότα θα τους διαψεύδουν. Διότι δεν είναι κάποιοι ''λίγοι φανατικοί αυτοί που διαταράσσουν τις σχέσεις των λαών'' αλλά ολόκληρο το Ισλάμ που στέκεται για αιώνες απέναντί μας περιμένοντας την κατάλληλη στιγμή για να αρπάξει τη λεία του. Και η διακαώς ποθούμενη λεία του ήταν πάντα η Ευρώπη. 

   

''Δεν αποφασίζεις ποιος είναι ο εχθρός σου, εκείνος αποφασίζει. Μπορείς εύκολα να τον θεωρήσεις φίλο σου, αλλά, αν αποφασίσει ότι είναι εχθρός σου, δεν μπορείς να κάνεις τίποτα γι’ αυτό''.

 Carl Schmitt 

Από την εμφάνισή του, περίπου το 600 μ.Χ. (το 571 μ.Χ. γεννήθηκε ο Μωάμεθ) το Ισλάμ πολέμησε θανάσιμα την Ευρώπη. Εισέβαλαν στις επαρχίες του Βυζαντίου, και από τη βόρεια Αφρική μπήκαν στην Ισπανία και τελικά στη Γαλλία. Η ισλαμική επίθεση σταμάτησε στη μάχη του Πουατιέ, όχι μακριά από το Παρίσι, το 732 μ.Χ.

Έργο του ζωγράφου Charles de Steuben που 

απεικονίζει τη μάχη του Πουατιέ

Η Ευρώπη βρισκόταν κάτω από τη συνεχή απειλή του Ισλάμ σχεδόν για μια χιλιετία. Το 1071 (Μάχη του Μαντζικέρτ) οι βυζαντινές δυνάμεις υπέστησαν καταστροφική ήττα, που άφησε το μεγαλύτερο μέρος της Ανατολίας ανοιχτό στην εισβολή. Οι ισλαμιστές ανακόπηκαν προσωρινά από λατινικά στρατεύματα κατά τη διάρκεια των σταυροφοριών, αλλά από τις αρχές του 14ου αιώνα οι Τούρκοι απειλούσαν την Κωνσταντινούπολη και ολόκληρη την Ευρώπη. Στα δυτικά οι Ευρωπαϊκές δυνάμεις απωθούσαν σταδιακά τους αλλόφυλους εισβολείς, μέχρι που το 1492 εκδιώχτηκαν οριστικά (Reconquista). 

Η Ιβηρική χερσόνησος από το 711 έως και το 1492 βρισκόταν υπό ισλαμικό ζυγό. Επίσης υπό ισλαμικό ζυγό βρέθηκε η Σικελία από το 831 έως το 1072 (Εμιράτο της Σικελίας). Η απελευθέρωση ξεκίνησε το 1061 (έτος έναρξης της χριστιανικής επανάκτησης της Σικελίας) από τους Νορμανδούς με ηγέτη τους τον Ρογήρο τον Α΄. Η εξάλειψη των ισλαμιστών κατορθώθηκε στο τέλος της δεκαετίας 1240, όταν έγιναν και οι τελευταίες απελάσεις. 

  

Ο Ρογήρος Α΄ της Σικελίας στη μάχη του Σεράμι το 1063

Επίσης η Κρήτη είχε βρεθεί υπό ισλαμικό ζυγό (Εμιράτο της Κρήτης) από το 820 έως την επανακατάληψή της από τον Νικηφόρο Β´ Φωκά το 961. Ο μουσουλμανικός πληθυσμός σφαγιάστηκε ή πωλήθηκε σε σκλαβοπάζαρα. 

Οι ισλαμικές επιθέσεις όμως δεν σταμάτησαν. Εξαπλώθηκαν στον Καύκασο, στην Κριμαία και το 1453 πέφτει το πρώτο και κύριο ανάχωμα της Ευρώπης. Η Πόλις εάλω. Ο δρόμος προς την Ευρώπη έμεινε ανοιχτός για την εξάπλωση των ισλαμιστών που προχώρησαν καταλαμβάνοντας σταδιακά την Πελοπόννησο, Στερεά Ελλάδα και σιγά-σιγά ολόκληρη τη χερσόνησο του Αίμου, την Ουγγαρία,  μέχρι που έφτασαν στη Βιέννη, την οποία τώρα μέσα στα φιλόδοξα επεκτατικά τους σχέδια αποκαλούσαν «κόκκινο μήλο» όπως άλλοτε ονόμαζαν την Κωνσταντινούπολη. Στις 27 Σεπτεμβρίου 1529 οι οθωμανοί βρέθηκαν έξω από τα τείχη της πόλης. Αυτή είναι η πρώτη πολιορκία της Βιέννης.  

Εικόνα της πολιορκημένης Βιέννης.

Η Βιέννη στη μέση, γύρω γύρω το στρατόπεδο των ισλαμιστών 

Συγκεκριμένα, όταν έφτασαν οι πρώτες είκοσι χιλιάδες στα περίχωρα της Βιέννης, καταλεηλάτησαν όλα τα μέρη, και φόνευσαν τον άμαχο πληθυσμό με τον πλέον φρικιαστικό τρόπο. Έσφαξαν τους άμαχους, βίασαν τα ανήλικα κορίτσια και τις γυναίκες, ξεκοίλιασαν τις έγκυες γυναίκες, παλούκωσαν τα έμβρυα που έβγαλαν από τις κοιλιές των μανάδων τους ή τα τρύπησαν στο δόρυ τους και τα περιέφεραν εν είδει τρόπαιου. Στη συνέχεια έφτασε  και ο υπόλοιπος ισλαμικός στρατός, ο οποίος στρατοπέδευσε γύρω από την πόλη. Τόσο πολυάριθμος ήταν, που το στρατόπεδο των οθωμανών ήταν επτά φορές μεγαλύτερο απ' όλη την πόλη. Οι υπερασπιστές, 16.000 άνδρες, ή έπρεπε να αντιμετωπίσουν πάνω από 250.000 ισλαμιστές ή να αλλαξοπιστήσουν και να υποταχθούν στο Ισλάμ. Υπερασπίστηκαν την Ευρώπη και νίκησαν. 

Η δεύτερη πολιορκία της Βιέννης

Οι ισλαμιστές όμως δεν εγκατέλειψαν το όνειρο της κατάκτησης. 154 χρόνια μετά την πρώτη πολιορκία της Βιέννης, έλαβε χώρα η δεύτερη. Η πολιορκία ξεκίνησε στις 14 Ιουλίου του 1683. Οι ισλαμιστές παρέταξαν 168.000 στρατιώτες και 300 κανόνια. Απέναντί τους στάθηκαν 16.000 Ευρωπαίοι. Οι πολιορκημένοι απέκρουσαν συνολικά πενήντα εφόδους, στις οποίες οι ισλαμιστές χύνονταν σαν ποτάμι προξενώντας μεγάλες ζημιές και απώλειες στους αμυνόμενους. Η Βιέννη γλύτωσε κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή ως από θαύμα, ενώ η επίθεση των Ουσάρων του Γιάν Σομπιέσκι απέκρουσε τους ισλαμιστές και τους έτρεψε σε φυγή. Για μια ακόμη φορά η Ευρώπη σώθηκε από τον ισλαμικό κίνδυνο και μαζί με αυτήν σώθηκε ολόκληρος ο δυτικός πολιτισμός.

Ο Σομπιέσκι στην Δεύτερη πολιορκία της Βιέννης. 

Πίνακας του Juliusz Kossak

Ήταν όμως ακρωτηριασμένη. Η Ελλάδα ακόμη αγκομαχούσε υπό τη σκιά της ημισελήνου. Έζησε υπό τον ζυγό των ισλαμιστών για 400 περίπου χρόνια μέχρι που ξημέρωσε το πανίερο εκείνο έτος 1821. Διαδοχικοί πόλεμοι οδήγησαν στην απελευθέρωση μέρους μόνο της πατρίδας. Η επανάσταση δεν έχει ολοκληρωθεί... 

Ο Ιερός Λόχος μάχεται στο Δραγατσάνι (λιθογραφία)

Τα σύνορα της Ελλάδας είναι ταυτόχρονα και τα σύνορα της Ευρώπης με το Ισλάμ. Σε αυτό οφείλεται και το ότι ο φόρος αίματος της πατρίδας μας για την ελευθερία δεν συγκρίνεται με κανενός άλλου ευρωπαϊκού κράτους.  Από το 1896 έως και το 1922 το ισλαμικό τουρκικό κράτος σφαγίασε 2,5 εκατομμύρια χριστιανούς, ως επί το πλείστον Έλληνες. Η εισβολή στην Κύπρο το 1974 αποτελεί μια ακόμη επίθεση του Ισλάμ εναντίον της Ευρώπης.  

Λόγω της γεωγραφικής θέσεώς της, η Ελλάδα θα έπρεπε να αποτελεί την αιχμή του δόρατος της ευρωπαϊκής άμυνας, με πολυάριθμο και εμπειροπόλεμο στρατό, ικανό να αντιμετωπίσει τον ισλαμικό κίνδυνο εξ ανατολών. Αντ' αυτού, η Ελλάδα είναι σήμερα στα χέρια αριστερών και φιλελεύθερων, μπολιασμένη από το δηλητήριο του πολιτισμικού μαρξισμού και αντί για ασπίδα της Ευρώπης κατέστη η κερκόπορτά της, από την οποία εισβάλλουν τα στίφη εκατομμυρίων αλλοφύλων ισλαμιστών, ετοιμάζοντας τη νέα πολιορκία, χρησιμοποιώντας κάθε δυνατό μέσον, παλαιό και σύγχρονο που τους παρέχεται. 

   

    Η Ευρώπη, συνολικά,  παρουσιάζεται αδύναμη να αντιμετωπίσει το Ισλάμ. Υποταγμένη καθώς είναι στις "αρχές" της ανοχής, του ανθρωπισμού, της ανεξιθρησκίας, της περιφρόνησης της φυλής που της έχουν επιβάλει μετά τη λήξη του Β'Ππ, δεν μπορεί να αντιμετωπίσει το Ισλάμ γιατί αρνείται να το αναγνωρίσει ως εχθρό. Για να μπορέσει να αναγνωρίσει τον ξένο, τον αλλόφυλο ως εχθρό, πρέπει να ανατρέξει στις ρίζες της. Ο  Carl Schmitt προσδιόρισε τον ξένο, τον εχθρό δηλαδή, ως εξής: 

Αυτός που προσπαθεί να επιφέρει μη ανατάξιμη βλάβη στις παραδόσεις μιας φυλής, αυτός που αρνείται τον τρόπο ζωής της, αυτός που θέτει σε κίνδυνο τους δικούς μας ανθρώπους.

πηγή

Ευρωπαϊκή Αντίσταση

Schwarze Hefte - Τα «μαύρα τετράδια» του Μάρτιν Χάιντεγκερ

Τα «Μαύρα Τετράδια» είναι οι ημερολογιακές σημειώσεις του φιλοσόφου Martin Heidegger. Οφείλουν το όνομά τους στο χρώμα των εξωφύλλων τους. Αρχίζουν από το 1931 και σταματούν το 1975, ένα χρόνο πριν από το θάνατό του. 

Εκδόθηκαν στη Γερμανία το 2014 από τον εκδοτικό οίκο Vittorio Klostermann ως υπ' αριθμόν 94, 95 και 96 τόμοι των απάντων του.

Για δεκαετίες πολλοί μελετητές του Χάιντεγκερ μιλούσαν για έναν απολίτικο φιλόσοφο, αποκομμένο από τον υπόλοιπο κόσμο που είχε διαπράξει ένα «στιγμιαίο λάθος». Όμως η δημοσίευση του φιλοσοφικού ημερολογίου, το οποίο ο Χάιντεγκερ ζήτησε να μην δημοσιευτεί μέχρι να τελειώσει το πλήρες του έργο- όσο και η δημοσίευση της αλληλογραφίας με τον αδελφό του αποδεικνύουν ξεκάθαρα τον αντισημιτισμό του και τον θαυμασμό του προς τον Χίτλερ. Η αλληλογραφία του συνιστά ένα "κλειδί" για την πλήρη κατανόηση του τι ακριβώς πίστευε ο φιλόσοφος.

Από τα τέλη του 1931 ο 43χρονος τότε Χάιντεγκερ στέλνει το βιβλίο του Χίτλερ, ο "Αγών μου", στον αδελφό του και επαινεί το «εξαιρετικό πολιτικό ένστικτο του Χίτλερ». 

Στις 27 Ιουλίου του 1932 αναφερόμενος στο κεντρώο κόμμα Τσέντρουμ του οποίου ηγείτο ο καγκελάριος Μπρύνινγκ (γνωστός και ως ο τελευταίος καγκελάριος της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης), ο οποίος προσπάθησε να απαγορεύσει τα τάγματα εφόδου και τα τάγματα ασφαλείας που είχε δημιουργήσει το 1925 ο Χίτλερ, προτρέπει τον αδελφό του να μην παρασυρθεί από τις ενέργειες του καγκελάριου Μπρύνινγκ.

Στις 13 Απριλίου του επόμενου χρόνου και ενώ ο Χίτλερ είναι πλέον στην εξουσία, ο Χάιντεγκερ γράφει γεμάτος ενθουσιασμό: 

"Ο λαός μας και το Ράιχ μετασχηματίζονται και όποιος έχει μάτια να δει, αυτιά να ακούσει και μια καρδιά να χτυπάει, νοιώθει αυτή τη δύναμη και τη βαθειά έξαρση. Είμαστε και πάλι αντιμέτωποι με μια μεγαλειώδη πραγματικότητα, την οποία οφείλουμε να κάνουμε πράξη με τρόπο ώστε να πάρει τη θέση της στον πνευματικό κόσμο του Ράιχ και στην μυστική αποστολή της γερμανικότητας".

Tον Μάιο του 1933, δέκα μέρες μετά την εκλογή του ως Πρύτανη του Πανεπιστημίου του Freiburg έγινε μέλος του Εθνικοσοσιαλιστικού κόμματος. Στις 4 Μαΐου εξηγεί στον αδελφό του:

«Μην βλέπεις τί υπάρχει κάτω από τό κίνημα, αλλά τις απόψεις του Φύρερ και τα μεγαλειώδη σχέδιά του. Χθες έγινα μέλος του NSDAP (Εθνικοσοσιαλιστικό Γερμανικό Εργατικό Κόμμα) όχι μόνο από εσωτερική πεποίθηση, αλλά από καθαρή συνειδητοποίηση ότι είναι ο μοναδικός τρόπος για να επιτευχθεί η καθαρότητα και η διευκρίνιση του όλου κινήματος. Και εάν εσύ δεν είσαι έτοιμος να προσχωρήσεις τώρα στο κόμμα, θα σε συμβούλευα ωστόσο να προετοιμάσεις τον εαυτό σου και να το κάνεις, χωρίς καμία ανησυχία για το εάν θα ασχοληθείς με κατώτερα και λιγότερο ευχάριστα θέματα που ενδέχεται να πέσουν στην αντίληψή σου..."

Σύμφωνα με την αλληλογραφία του, ζήτησε από τον αδελφό του να γίνει και αυτός μέλος του Εθνικοσοσιαλιστικού κόμματος γράφοντάς του ότι:  ''όποιος δεν αντιλαμβάνεται το μέγεθος του Χίτλερ, του αξίζει να συνθλιβεί στο χάος."

Από το 1934 ως το 1936 διετέλεσε μέλος της Ακαδημίας του Γερμανικού Δικαίου η οποία είχε συμβουλευτικό ρόλο στη νομοπαρασκευαστική διαδικασία μεταξύ άλλων και για τους φυλετικούς Νόμους της Νυρεμβέργης. 

Για τον φιλόσοφο, η σωτηρία της Δύσης βρίσκεται στα χέρια της Γερμανίας το 1933, αλλά ακόμη και δέκα χρόνια αργότερα, το 1942:

«Πλησιάζει η στιγμή», γράφει τότε ο Χάιντεγκερ, που θα φανεί «αν οι Γερμανοί είναι ικανοί να αποκτήσουν μιαν εμπειρία του τόπου πέρα από τον ορθολογισμό και το παράλογο και να τον κάνουν κατοικήσιμο»

Μετά τον πόλεμο

Όλοι οι εκφυλισμοί της σύγχρονης εποχής, η σύγχρονη τεχνολογία, οι φυσικές επιστήμες, η πίστη στην προβλεψιμότητα και στη δυνατότητα ελέγχου του κόσμου, είναι γι' αυτόν εκφράσεις μιας μεταφυσικής μολυσμένης από τον εβραϊσμό. 

Τα Μαύρα Τετράδια καταγγέλλουν τον μεταπολεμικό κόσμο που κρημνίζεται στον θόρυβο και την απερήμωση, περιγράφουν έναν πόλεμο υπόγειο που δεν τέλειωσε το 1945 κι ούτε ξεκίνησε το 1939.

1946

«Περισσότερο απομακρυσμένοι από την αλήθεια της ιστορίας (Geschichte) είναι οι ιστορικοί (Historiker)» (96.183 και 94.407), όσοι δεν αντιλαμβάνονται πως κανένα γεγονός δεν είναι όντως περασμένο – μάλλον, «το γεγονός κατεξοχήν είναι ό,τι δεν παρέρχεται» (96.14). Ο ιστορικός είναι η προσωποποιημένη άρνηση της ιστορίας (97.91). Διότι η ιστορία δεν φτιάχνεται, ούτε δομείται, παρά γίνεται. Ο Χάιντεγκερ προφητεύει πως το νωρίτερο που θα πρέπει να αναμένουμε την επανέναρξη της αυθεντικής ιστορίας είναι γύρω στα 2300, «οπότε ο αμερικανισμός θα έχει εξαντληθεί εξαιτίας του κορεσμού της κενότητάς του». Ως τότε, ανίδεος ο άνθρωπος θα βηματίζει στο τίποτα (96.225)

Ο Χάιντεγκερ δυσφορεί με τον κόσμο γύρω του και ειδικά με τους ανθρώπους. Είναι τόσο ομογενοποιημένη και γενικευμένη η «αθλιότητα της γνώμης του ενός και του άλλου», γράφει, «ώστε αδυνατεί πλέον κανείς να εντοπίσει κάποια ειδοποιό διαφορά της αθλιότητας» (94.184). Δηλαδή: η αθλιότητα κατάντησε φυσιολογική κατάσταση του νου. Απομένει να βγει κανείς από δαύτην, όπως θα έβγαινε από βρώμικα νερά, να αφήσει ξωπίσω τον γιγαντιαίο θόρυβο και να μεταβεί από την πολυπρόσωπη, κουρασμένη και ευτελισμένη δυτική μεταφυσική σε ένα «μονοπάτι» που είναι ήδη μέρος της αλήθειας (97.459). 

Ο πραγματικός λόγος που η εποχή δεν έχει θεούς δεν είναι ότι παραγίναμε «κοσμικοί» και συνεπώς άθεοι, αλλά ότι δεν διαθέτουμε κανέναν κόσμο –μόνον μια σύγχυση του Είναι. (94.218)

Η φυγή των θεών είναι τόσο τελεσίδικη, ώστε πλέον το Είναι δεν επιτρέπει καν να θεωρηθεί ο άνθρωπος άξιος να αποκτήσει την γνώση της φυγής αυτής, δηλαδή ο άνθρωπος είναι παραδομένος στην υποκειμενικότητα του υποκειμένου (96.119)

Λούντβιχ Κλάγκες, Σπένγκλερ, Γύνγκερ, Ρίλκε, μα πρώτιστα ο Νίτσε, αποδοκιμάζονται διαρρήδην. Ο Νίτσε δεν είναι παρά ένα υποκατάστατο (97.13: ein Surrogat), διότι η επαναξίωση των αξιών και ο υπεράνθρωπος είναι εκδοχές ακραίας υποκειμενικότητας, κι όχι αληθινή υπέρβαση της μεταφυσικής, όπως διατυμπάνιζε. «Υπάρχουν σκλαβοπάζαρα, όπου οι ίδιοι οι σκλάβοι είναι συχνά οι μεγαλύτεροι έμποροι» (94.455). 

Τον Χέλντερλιν, όμως, τον  ανάγει σε προφήτη. 
Στα γνωστά ποιήματά του («Patmos», «Germanien») αλλά και στην αλληλογραφία του, ο Χέλντερλιν περιγράφει μιαν ανθρωπότητα που ζει στην απάτη και στην πλάνη, που είναι εγκαταλειμμένη από τους παλαιούς θεούς της, δουλόφρων και τυφλή. Την ανθρωπότητα μπορεί να λυτρώσει μόνον μια «ιέρεια Γερμανία» που καθοδηγεί τους λαούς, ένα εκλεκτό γερμανικό γένος του μέλλοντος. Προτείνει «οι Γερμανοί» να βγουν από τον βάλτο της μεταφυσικής και της ψευδοϊστορίας, προκειμένου να γίνουν αγωγοί των Νέων Θεών. «Ένας θεός για όλους θα ήταν θεός για κανέναν» –το ζήτημα είναι να έλθουν «οι θεοί του λαού» (94.214), άρα οι νέοι θεοί των Γερμανών, «με τους οποίους μπορούμε να γίνουμε φίλοι και δεν πρέπει να είμαστε σκλάβοι τους» (94.242).
Τη λύτρωση, γράφει ο Χέλντερλιν, έλκει ο κίνδυνος – κι όσο μεγαλύτερος ο κίνδυνος, τόσο εγγύτερα η σωτηρία.  γράφει (96.136).

πηγή:  Ristorante Verona

Ευρωπαϊκή Αντίσταση