24 ΙΟΥΛΙΟΥ: ΑΘΛΙΟΙ ΠΑΝΗΓΥΡΙΣΜΟΙ

 

Από το «Τρίτο γράμμα στη μητέρα» του Κώστα Μόντη

Την περιμέναμε μέσ’ απ’ τους καπνούς και τις φλόγες της

 κοιλάδας των Κέδρων,

Την περιμέναμε απ’ το ξάγναντο του Τρίπυλου,

την περιμέναμε βουτηγμένοι ως το λαιμό

στη θάλασσα της Κερύνειας,

συγκρατούσαμε το ξεψύχισμά μας να μας προφτάξει.

Φυλλομετρούσαμε την Ιστορία της.

Φυλλομετρούσαμε σαν ευαγγέλιο την Ιστορία της

-«να εδώ κ’ εδώ κ’ εδώ»-

και την περιμέναμε,

κι «όχι, δεν μπορεί να μην έρθει», λέγαμε

κι «όχι, δεν γίνεται να μην έρθει», λέγαμε

κι όπου να’ ναι άκου την με τους Σπαρτιάτες της

και τα «Υπό σκιάν» και τα «Μολών λαβέ» και τον «Αέρα»,

κι όπου να’ ναι άκου την!

Και πραγματικά μια νύχτα έφτασε το μήνυμα πως η Ελλάδα ήρθε.

Τι νύχτα ήταν εκείνη, μητέρα,

τι αντίλαλος ήταν εκείνος,

τι βουητό ήταν εκείνο που σάρωσε το νησί!

Αγκαλιαστήκαμε κλαίγοντας και πηδούσαμε

και φιλιόμαστε και νοιώθαμε ρίγη να μας περιλούουν

και τα στήθια μας φούσκωναν να διαρραγούν

κ’ η καρδιά μας χτυπούσε να της ανοίξουμε να βγει.

οι χαροκαμένοι ξέχασαν τα παιδιά τους

και τους αδελφούς και τους πατέρες

κ’ έκλαιγαν για την Ελλάδα πια,

κ’ έχασκαν μ’ ένα γελόκλαμα.

Κ’ έλεγαν οι δάσκαλοι «Είδατε;»

Και λέγαμε όλοι «Είδατε;»

Ώσπου την άλλη μέρα πέσαμε ως το βυθό

ώσπου την άλλη μέρα πέσαμε πέρα απ’ το βυθό,

ώσπου την άλλη μέρα βούλιαξε το Τρίπυλο, 

ώσπου την άλλη μέρα πισωπάτησε

σιωπηλό το Τρόοδος να βρει βράχο να καθίσει,

ώσπου την άλλη μέρα γούρλωσε τα μάτια η Αίπεια,

ώσπου την άλλη μέρα γούρλωσαν τα μάτια οι Σόλοι και το Κούριο

κ’ οι αγχόνες της Λευκωσίας

γιατί η Ελλάδα δεν ήρθε,

γιατί ήταν ψεύτικο το μήνυμα,

ψέμα η Ελληνική μεραρχία στην Πάφο,

γιατί μας είπαν ψέμα οι ουρανοί και ψέμα οι θάλασσες

και ψέμα τα χελιδόνια και ψέμα η καρδιά

και ψέμα οι Ιστορίες μας,

ψέμα, όλα ψέμα.

Είχε λέει, άλλη δουλειά η Ελλάδα,

κάτι πανηγυρισμούς,

κ ήμαστε και μακριά και δεν μπορούσε, λέει,

λυπόταν, δεν το περίμενε,

ειλικρινά λυπόταν,

ειλικρινά λυπόταν πάρα πολύ…

Ευρωπαϊκή Αντίσταση

ΚΥΠΡΟΣ, 50 ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΤΟΧΗΣ - 1

"Κ' η Ελλάδα τελευταίος θάμνος στο γκρεμνό

 να τον αρπάζη η λευτεριά να κρατιέται"

                                                                Κώστας Μόντης

  Κάθε συζήτηση, ακόμη και κάθε αντιπαράθεση, σχετικά με την κατοχή της Κύπρου, βασίζεται στα ακόλουθα «αξιώματα»:

Η χούντα ήταν κακή.

Η χούντα πρόδωσε την Κύπρο.

Η δημοκρατία είναι καλή.

Ο Μακάριος ήταν καλός, ήταν εθνάρχης.

Ο Καραμανλής ήταν καλός, ήταν εθνάρχης.

Έτσι έχουμε το παράδοξο, που συναντούμε και σε άλλες περιπτώσεις, κάποιοι να χαρακτηρίζονται υπερπατριώτες (και να κατηγορούνται γι’ αυτό) και συγχρόνως προδότες, ακριβώς λόγω του υπερπατριωτισμού τους!

Στον μισό αιώνα κατοχής της Κύπρου, άλλαξαν πολλά. Αξιωματικές παραδοχές ή και αφορισμοί σαν τους παραπάνω δεν έχουν αξία στην εποχή της πληροφορίας και της πιο εύκολης πρόσβασης στις αποδείξεις. 

Όπως είναι γνωστό, οι Τούρκοι στην αρχή  της εισβολής υπέστησαν πανωλεθρία και από το 12% του νησιού που ήλεγχαν ως τότε, υποχώρησαν και εγκλωβίστηκαν στο 2% και παρακαλούσαν τους Αμερικανούς για εκεχειρία. Τότε, συνέβη το γεγονός που ονομάζουμε «επιστροφή της Δημοκρατίας στην Ελλάδα», το οποίο κανείς δεν εξηγεί πώς συνδέεται με την καταστροφή της Κύπρου,  παρά μόνο αντιμετωπίζεται ως ένα σωτήριο γεγονός – συνέπεια της εισβολής και έχουμε έτσι αυτή την αφύσικη κατάσταση, από τη μια να θρηνούμε για την κατοχή της Κύπρου και αμέσως μετά να πανηγυρίζουμε.

Επέστρεψε η δημοκρατία, λοιπόν, δηλαδή ο Καραμανλής, και λίγες ημέρες μετά, κραυγαλέα εγκατέλειψε την Κύπρο, με τις διαβόητες δηλώσεις του ότι κείται μακράν, είστε μόνοι σας κ.λπ. Ακολούθησε ο  Αττίλας 2, η σφαγή και όλες οι άλλες εγκληματικές πράξεις των μογγόλων εισβολέων κατά των Ελλήνων, με το αποτέλεσμα που όλοι γνωρίζουμε, δηλαδή την κατοχή του 37% του νησιού από τους Τούρκους. Μια κατοχή που παραμένει ως σήμερα, αφού ο Καραμανλής και όλοι όσοι κυβέρνησαν έκτοτε, την ανέχτηκαν και την ανέχονται, ενισχύοντάς την και νομιμοποιώντας την με αυτόν τον τρόπο, παρά τις πού και πού αντίθετες υποκριτικές δηλώσεις που δεν συνοδεύονται από πράξεις. Ήδη, οι διαφαινόμενες λύσεις είναι λύσεις ήττας,  για τους Τούρκους, όμως, δικαίωσης της εισβολής, των εγκλημάτων τους, της βαρβαρότητας τους κατά των Ελλήνων, της κατοχής.

Μετά από όλα αυτά, τα οποία είναι πραγματικά γεγονότα γνωστά σε όλους, αποδείξεις για τα οποία αμέσως βρίσκει κανείς στο διαδίκτυο, είναι αντίθετο στην κοινή λογική να θεωρείται ο Καραμανλής εθνάρχης, να χαίρει εκτιμήσεως, να τιμάται η μνήμη του ως ευεργέτη του Ελληνισμού και οι απόγονοι να απολαύουν τιμών και οφελών. Έπρεπε να γίνει το δυστύχημα στα Τέμπη, σχεδόν 50 χρόνια μετά, για να αμαυρωθεί κάπως αυτό το όνομα και αυτή η οικογένεια. 

Βέβαια, υπάρχουν κι αυτοί που προσπαθούν να καθαρίσουν το όνομά του από αυτή την ντροπή, επιρρίπτοντας ακόμη ευθύνες στη χούντα. Ότι δεν μπορούσε να κάνει διαφορετικά. Εθνάρχης μεν, αδύναμος δε. Ο Κίμων πάντως δεν είχε σκεφτεί έτσι. Ίσως επειδή ήταν από πραγματική καλή γενιά…

Ολόκληρη η Μεταπολίτευση βασίζεται σε αυτή τη δειλία, την υποχώρηση, την εγκατάλειψη, την προδοσία.  Αυτή είναι το θεμέλιό της. Πώς ήταν δυνατόν να πάει καλά, να παραμείνει σταθερό και να αναπτυχθεί το οικοδόμημα της μεταπολίτευσης όταν ήταν θεμελιωμένο στην προδοσία της Κύπρου; Πώς είναι δυνατόν, πόσο κτήνος πρέπει να είσαι για να γιορτάζεις στις 24 Ιουλίου την επιστροφή της δημοκρατίας; Πόση βαρβαρότητα υπάρχει σε αυτές τις γιορτές! Είναι λες και γιορτάζουν μπροστά στις φωτογραφίες των απελπισμένων βιασμένων γυναικών, μπροστά στις φωτογραφίες των πτωμάτων πολιτών και στρατιωτών, παιδιών, μπροστά στα κόκκαλα που τόσα χρόνια μετά τα φέρνουν μέσα σε ένα κουτάκι. 

Δεν είναι, λοιπόν, Εθνάρχης ο Καραμανλής. Όμως, η συμμετοχή του στην προδοσία της Κύπρου δεν έλαβε χώρα τότε μόνο, στην κορύφωσή της, αλλά είχε αρχίσει νωρίτερα. Και φυσικά, δεν ήταν Εθνάρχης ο Μακάριος. Και για τα δύο, όπως και για τα υπόλοιπα αξιώματα και αφορισμούς που προαναφέρουμε, θα ακολουθήσουν αναρτήσεις. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον, πάντως, παρουσιάζουν όσα έχει πει ο καθηγητής Πολιτειολογίας και του Συνταγματικού Δικαίου, Υφυπουργός Τύπου και Πληροφοριών στην κυβέρνηση Ανδρουτσόπουλου, Δημήτριος Καρακώστας, τα οποία μπορείτε να παρακολουθήσετε εδώ 

https://ristorante-verona.blogspot.com/2024/07/1974.html

Ευρωπαϊκή Αντίσταση

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΤΣΙΦΑΣ: ΑΓΙΟΣ ΤΗΣ ΦΥΛΗΣ

 

        Περήφανος     Γενναίος     Ένοπλος

                                   Έλληνας

Εκείνο το πρωινό της 28ης Οκτωβρίου 2018, πότισε, όπως και τόσοι άλλοι πριν από αυτόν, με το αίμα του μια πανάρχαια ελληνική γη και, χωρίς διαταγή, μόνος, έδωσε ένα παράδειγμα υπερηφάνειας και αντίστασης. Με τη θυσία του διέλυσε τη λήθη, την ηττοπάθεια, την ανίερη εξοικείωση, και έδωσε ελπίδα στους απελπισμένους και ντροπή στους προσκυνημένους.

            Μόνος εσύ ο αιρετικός της ύλης αλλ'

            ομόθρησκος των αετών το ύστερο άλμα

            τόλμησες. Κι οι ποιμένες σ' είδανε της Πρεμετής

            μες στης άλλης χαράς το φως να οδοιπορείς πιο νέος

                            

 Οδυσσέας Ελύτης (γραμμένο για τον μαχητή του Βορειοηπειρωτικού Μετώπου ποιητή Γεώργιο Σαραντάρη)

Ευρωπαϊκή  Αντίσταση

30 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1945

 

Ο Αδόλφος Χίτλερ ζει στο φυλετικό ασυνείδητο των Αρίων, 

όπου, άλλωστε, ζούσε και προ της γεννήσεώς Του

    Γι' αυτό καμία σημασία δεν έχει για τους Άριους, ο τρόπος που αντιλαμβάνονται τον Χίτλερ και το έργο Του οι μη Άριοι. Καμία σημασία δεν έχουν για τους Άριους οι εμπειρίες και οι προσωπικές ιστορίες αλλοφύλων, το μίσος ή ακόμη και ο θαυμασμός τους. Πολύ περισσότερο, καμία σημασία δεν έχει για τους Άριους η καθημερινή προπαγάνδα των αλλοφύλων κρατούντων ή των εκφυλισμένων πνευματικά ή/και βιολογικά Αρίων που βρίσκονται σε θέσεις εξουσίας και επιρροής. Ο κόσμος που δημιουργήθηκε μετά από εκείνο το απόγευμα της 30ής Απριλίου 1945 είναι σκοτεινός, άσχημος, φρικτός, αντιανθρώπινος και αποσυντίθεται, και δεν υπάρχει πια καμία δικαιολογία. Το ψέμα σβήνει, οι λαοί αφυπνίζονται και μέσα από τα χαλάσματα, η Αλήθεια αποκαλύπτεται, φωτεινή, λαμπερή,  απαστράπτουσα.

     Το πέρασμά Του δεν ήταν μάταιο...

Ο Χίτλερ ήταν ένας άγιος, ένας μάρτυρας

'Εζρα Πάουντ, 8.5.1945

Ευρωπαϊκή Αντίσταση

20 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1889

 

    Εύνοια της μοίρας θεωρώ σήμερα το ότι το πεπρωμένο όρισε να γεννηθώ στο Braunau am Inn. Αυτή η κωμόπολη βρίσκεται στα σύνορα των δύο γερμανικών κρατών, των οποίων η επανένωση είναι, τουλάχιστον για εμάς τους νεότερους, σκοπός ζωής, για την εκπλήρωση του οποίου οφείλουμε να χρησιμοποιήσουμε κάθε μέσον.

    Η γερμανική Αυστρία πρέπει να επιστρέψει στη μεγάλη γερμανική Μητέρα Πατρίδα, και όχι για οικονομικούς λόγους. Όχι, όχι. Ακόμη και αν αυτή η ένωση ήταν αδιάφορη από οικονομικής πλευράς, ακόμη και αν ήταν επιζήμια, πάλι θα έπρεπε να πραγματοποιηθεί. Το ίδιο αίμα ανήκει στο ίδιο Ράιχ […]

  Έτσι, αυτή η μικρή συνοριακή πόλη είναι για εμένα το σύμβολο ενός σπουδαίου καθήκοντος. Από μια άλλη άποψη, ξεχωρίζει επίσης και ως υπενθύμιση για εμάς. Περισσότερο από εκατό χρόνια πριν, αυτό το ταπεινό χωριό απέκτησε το προνόμιο να καταγραφεί για πάντα στα χρονικά τουλάχιστον της γερμανικής ιστορίας, ως η σκηνή όπου διαδραματίστηκε μια τραγωδία που συγκλόνισε ολόκληρο το γερμανικό έθνος. Στα χρόνια της πιο μεγάλης ταπείνωσης της πατρίδας μας, ο Johannes Palm, ένας βιβλιοπώλης από τη Νυρεμβέργη, ανυποχώρητος εθνικιστής και εχθρός των Γάλλων, σκοτώθηκε εκεί για την πολυαγαπημένη του, ακόμη και σε καιρούς δυστυχίας, Γερμανία. Αρνήθηκε πεισματικά να αποκαλύψει τους συντρόφους του, ή μάλλον τους δράστες […]

    Σ’ αυτήν τη μικρή πόλη στον Inn, που την έχουν χρυσώσει οι ακτίνες του γερμανικού μαρτυρίου, τη Βαυαρή στο αίμα, που ανήκει στο αυστριακό κράτος, ήρθαν οι γονείς μου να κατοικήσουν τον προηγούμενο αιώνα, στο τέλος της δεκαετίας του 1880…

(Mein Kampf)                                                                        

  Και εκεί άρχισαν όλα, εκείνη τη χρονιά ορόσημο για τη νεότερη ιστορία. Πράγματι, έτσι όρισε το Πεπρωμένο: ο Αδόλφος Χίτλερ να γεννηθεί σε μια μικρή πόλη, χωρίς μεγαλείο παρά μόνο με τη ζωντανή ανάμνηση της θυσίας ενός Γερμανού. Μια πόλη στην οποία η οικογένειά του δεν είχε ρίζες, αν και είχε στην ευρύτερη περιοχή. Γιατί σ’ εκείνο το παιδί που γεννήθηκε στις 20 Απριλίου του 1889 στη μικρή αυτή πόλη, το Πεπρωμένο δεν επέτρεπε καμία προσωπική ματαιοδοξία, κανέναν μικροπρεπή τοπικισμό, παρά μόνο το αίσθημα του Καθήκοντος και τον Αγώνα για κάτι πολύ μεγαλύτερο. Η μικρή αυτή πόλη βρισκόταν πάνω σε σύνορα που δεν θα έπρεπε να υπάρχουν εκεί, προκαλώντας στον μικρό Αδόλφο έντονη την αίσθηση της ανάγκης για ένωση, αποκατάσταση, δικαιοσύνη.  

  Την ίδια χρονιά της γέννησής Του, από μια γεμάτη νόημα σύμπτωση, ο ζωγράφος Franz von Stuck ολοκλήρωσε τον πίνακά του Die wilde Jagd στον οποίον απεικονίζεται ο Βόταν…

    Ο μικρός Αδόλφος δεν έμεινε πολλά χρόνια στο Braunau am Inn. Επέστρεψε πολλά χρόνια αργότερα, όταν είχε εκπληρώσει τον αρχικό σκοπό: την ένωση της Αυστρίας με τη Γερμανία. 

   

   Όμως, το Πεπρωμένο είχε ορίσει να γεννηθεί για έναν μεγαλύτερο Αγώνα: Γεννήθηκε σε μια μικρή ταπεινή πόλη, αλλά γεννήθηκε για όλον τον Κόσμο.

  Ξεχάστηκε; Όχι. Ο Αδόλφος Χίτλερ δεν έχει ξεχαστεί. Ένας πόλεμος μαίνεται στα σύνορα της Ευρώπης, που από την πλευρά τού μπολσεβίκου εισβολέα γίνεται με σφυροδρέπανα στο όνομα της εξάλειψης του ναζισμού, στο όνομα της «συνεχούς εχθρότητας προς τη ναζιστική Ευρώπη», διότι «το παράδειγμα του Χίτλερ ζει». Όλος ο πλανήτης βρίσκεται σε αναταραχή. Το πρόσωπο του πραγματικού εχθρού έχει αποκαλυφθεί και όχι, δεν είναι αυτό που από το 1945 και μετά μας έδειχναν οι προσωρινοί νικητές του Β΄Ππ. Και με έναν εκ πρώτης όψεως μη αναμενόμενο, παράδοξο τρόπο, οι αναφορές στον Αδόλφο Χίτλερ είναι στην κυριολεξία καθημερινές.  

135 χρόνια μετά τη γέννησή Του, 20 Απριλίου, όλοι θυμούνται και δεν είναι πια λίγοι αυτοί που γιορτάζουν...

Ευρωπαϊκή Αντίσταση

6 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1941

 

The enemy is ignorance (our own)

                               Ezra Pound

Ευρωπαϊκή Αντίσταση

203 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ

 

ΕΛΛΑΔΑ ΞΥΠΝΑ

Ευρωπαϊκή Αντίσταση