Ευρωπαϊκή Αντίσταση

Εβδομήντα επτά χρόνια μετά τον θάνατο του Μεγάλου Οδηγού της Δύσης, ίσως η παρουσία Του και η ανάμνησή Του είναι πιο έντονη από ποτέ. Ο πόλεμος που μαίνεται στην Ουκρανία είναι συνέχεια του ίδιου πολέμου που Εκείνος διεξήγαγε κατά της βαρβαρότητας και του μπολσεβικισμού. Πόσοι, άραγε, μετά την 24η Φεβρουαρίου 2022 δεν σκέφτηκαν ότι τελικά ο Χίτλερ είχε δίκιο; Πόσοι δεν σκέφτονται ότι ζούμε ακόμη τις ολέθριες συνέπειες της έκβασης εκείνου του πολέμου; Πολλοί, και τις ημέρες που έρχονται ακόμη πιο πολλοί θα σκέφτονται το ίδιο.
Πέρα από τις σκέψεις, όμως, στην Ουκρανία, στη Μαριούπολη, μέσα στο Άζοφσταλ, σήμερα, 77 χρόνια μετά, Εθνικοσοσιαλιστές, φέροντας στη στολή τους εθνικοσοσιαλιστικά σύμβολα, μάχονται επίσης κατά του μπολσεβικισμού και της βαρβαρότητας. Γιατί ο πόλεμος δεν τελείωσε το 1945. Γιατί ο Εθνικοσοσιαλισμός δεν πέθανε. Γιατί ο πολιτισμένος κόσμος αφυπνίζεται και εξοπλίζεται. Γιατί η Δύση πρέπει να ζήσει, και για άλλη μία φορά στην ιστορία την υπεράσπισή της ανέλαβαν Εθνικοσοσιαλιστές.
Γι’ αυτό
ΧΙΤΛΕΡ ΓΙΑ ΧΙΛΙΑ ΧΡΟΝΙΑ
Αυτές τις δραματικές ημέρες, με το τέρας του μπολσεβικισμού να απειλεί για άλλη μία φορά τη Δύση, όλο και περισσότεροι αντιλαμβάνονται ότι αν ο Αδόλφος Χίτλερ είχε νικήσει, αυτός ο κόσμος θα ήταν καλύτερος. Αν είχε νικήσει, δεν θα υπήρχε μπολσεβικισμός και οι όποιες προσπάθειες αναβίωσής του θα ήταν εξαρχής αποτυχημένες. Αν είχε νικήσει, η Ουκρανία δεν θα φλεγόταν σήμερα και η ύπαρξή της δεν θα απειλείτο από τους ρώσους μογγόλους. Με απλά λόγια, αν είχε νικήσει, οι μπολσεβίκοι δεν θα είχαν σηκώσει κεφάλι πάλι.
Αυτή τη στιγμή, που το βλέμμα, το μυαλό και η καρδιά των πολιτισμένων ανθρώπων βρίσκεται στην πολύπαθη Ουκρανία και πιο πολύ στη Μαριούπολη, όπου μαίνεται μια τραγική μάχη, ας θυμηθούμε πως σαν σήμερα το 1889 «Κάποιος» γεννήθηκε για την ελπίδα και τη σωτηρία του κόσμου. Και γνωρίζουμε ότι και μέσα στο Άζοφσταλ, εκεί που χτυπά η καρδιά της Λευκής Φυλής, εκεί που αγωνίζεται η Ευρώπη, δεν είναι λίγοι αυτοί που σκέφτονται το ίδιο…
Ευρωπαϊκή Αντίσταση

Αγωνίζονται για τις ίδιες αξίες
Αγωνίζονται εναντίον του βάρβαρου εχθρού
Σε μια μάχη που φαίνεται χαμένη εξαρχής
Δεν δειλιάζουν
Δεν υποχωρούν
Δεν εγκαταλείπουν
Κι ας νιώθουν την ανάσα του θανάτου
Η ζωή τους που απλώνεται μπροστά τους
δεν τους κάνει να λιποψυχούν
Ορμούν στον πόλεμο χαμογελώντας
Ξέρουν ότι είναι
οι 300 που επέστρεψαν
Για άλλη μία φορά
Πολεμούν λίγοι εναντίον πολλών
Για Σένα Πολιτισμέ
Για Σένα Πνεύμα Αθάνατο
Για Σένα Ευρώπη!
Ευρωπαϊκή Αντίσταση
Μεγάλη τιμή επεφύλαξε στην Ελλάδα η αδελφή χώρα Ουκρανία. Σήμερα, στην ελληνική βουλή, στην προγραμματισμένη ομιλία του Ζελένσκι, μετεδόθησαν δηλώσεις δύο Ελληνο-ουκρανών μαχητών του ηρωικού τάγματος Αζόφ. Κάτι που μόνο περήφανους μπορεί να μας κάνει.

Τα πράγματα αλλάζουν ανέλπιστα θετικά για τη Δύση, με την Ουκρανία δυστυχώς να πληρώνει βαρύ τίμημα. Η αλληλεγγύη μας πρέπει να γίνει πιο οργανωμένη και στοχευμένη, πρώτα απ' όλα με την αποστολή ελληνικών στρατευμάτων στη χώρα, για την προστασία του ελληνικού πληθυσμού (κάτι που, συγχρόνως, θα αποτελέσει "προηγούμενο" για μελλοντικές προσβολές ομογενών και σε άλλες χώρες...) αλλά και για συμπαράσταση στον ουκρανικό πληθυσμό. Η υποχρέωση της Ελλάδας είναι αυξημένη, λόγω της σε μεγάλο βαθμό κοινής ιστορικής και πολιτιστικής κληρονομίας των δύο χωρών.
ΔΟΞΑ ΣΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΙΑ
ΔΟΞΑ ΣΤΟΥΣ ΗΡΩΕΣ ΤΟΥ ΤΑΓΜΑΤΟΣ ΑΖΟΦ
Ευρωπαϊκή Αντίσταση
Μετά την (αναμενόμενη για όσους δεν αυταπατώνται περί του τι εστί Ρώσος) αποκάλυψη της νεκρόπολης Μπούσα, ο νους ακόμη και των πιο αδιάφορων αστών πήγε στο Κατύν. Στο Κατύν, στο φριχτό έγκλημα των Σοβιετικών που για χρόνια το απέδιδαν στους Γερμανούς, μιας και έτσι ταίριαζε περισσότερο στην ψεύτικη εκδοχή της ιστορίας που υιοθετήθηκε από το 1945 και μετά. Και όταν πια οι αποδείξεις ήταν συντριπτικές και σταμάτησαν να το αποδίδουν στους Γερμανούς, η κρατούσα στάση απέναντι στο έγκλημα αυτό ήταν η αδιαφορία και αποσιώπηση.
Αυτή η στάση τηρήθηκε και μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ, για να μη θιγεί η Ρωσία, η οποία αίφνης θεωρήθηκε κάτι διαφορετικό από τη Σοβιετική Ένωση και οι Ρώσοι από κτήνη μετετράπησαν σε καλούς Χριστιανούς!!!
Η αποκάλυψη των εγκλημάτων στην Μπούσα, οι άμαχοι που είχαν δολοφονηθεί δεμένοι πισθάγκωνα, οι νεκρές γυναίκες που ήταν γυμνές, που τις είχαν βιάσει και είχαν προσπαθήσει να τις κάψουν, τα νεκρά παιδιά που είχαν όπως και οι υπόλοιποι μαρτυρήσει, σόκαραν την κοιμισμένη Δύση που ακόμη δεν είχε συνειδητοποιήσει τι εστί Ρώσος, προφανώς διότι διέκρινε τον λαό από τον Πούτιν. «Ο πόλεμος του Πούτιν» έλεγαν, και «οι κακόμοιροι Ρώσοι που δεν ήθελαν να πολεμήσουν αλλά τους ανάγκασε ένα τυραννικό καθεστώς», «δεν είμαστε κατά του ρωσικού λαού αλλά μόνο κατά του Πούτιν». Δεν ήταν όμως ο Πούτιν που σκότωσε αμάχους, που βίασε γυναίκες και παιδιά και μετά τους έβαλε φωτιά, που κατέγραψε τα εγκλήματά του με το κινητό, γελώντας με ευχαρίστηση, για να τα ξαναδεί στο μέλλον πολλές φορές και να νιώσει κάτι από την ηδονή που ένιωθε όταν εγκληματούσε… Δεν ήταν ο Πούτιν, ήταν ο Ρώσος στρατιώτης και στρατιωτικός, το διαχρονικό κτήνος.
Και όμως, ακόμη και τώρα η Δύση μιλά για φασισμό, γιατί ακόμη δεν τολμά να μιλήσει με ειλικρίνεια, να μιλήσει για κομμουνισμό. Και όσο δεν τολμά, τόσο θα συνεχίσει να σοκάρεται, να αντικρίζει νεκροπόλεις, να υφίσταται κτηνωδίες. Όσο δεν τολμά να μιλήσει για εγκληματικό κομμουνισμό, τόσο θα τρέφει το Κτήνος.
Η Ουκρανία δημοσιοποίησε τα στοιχεία του Ρώσου διοικητή που "επέβλεπε" τις θηριωδίες. Πρόκειται για τον καθαρόαιμο μογγόλο Αντισυνταγματάρχη Azatbek Omurbekov που ηγείται της 64ης Μηχανοκίνητης Ταξιαρχίας.

Ο πόλεμος της Ουκρανίας είναι πόλεμος της Ευρώπης και οι νεκροί της Ουκρανίας είναι δικοί μας νεκροί.
Ευρωπαϊκή Αντίσταση
Στο ιστολόγιό μας έχουμε εκφράσει τη διαφωνία μας για τη χρήση
της λέξης ταυτότητα αντί της λέξης φυλή, διότι τη θεωρήσαμε
παραπλανητική. Εν πάση περιπτώσει αρκετοί πίστευαν ότι ήταν προπαγανδιστική και
πιο ασφαλής. Έτσι, είδαμε μια υπερβολή στη χρήση της: ταυτότητα, ταυτοτισμός,
ταυτοτιστές, αϊντεντιτέριαν κ.ο.κ. Ο αγώνας και η προπαγάνδα των εθνικιστικών
οργανώσεων στην Ελλάδα και στην Ευρώπη εστίαζε στην «ταυτότητα», στη «διατήρηση
και προστασία της», στην «ξεχωριστή μας ταυτότητα» κ.λπ.
Προφανώς, όλα αυτά οφείλονταν στην «επιρροή» και «ενθάρρυνση», ρώσων και μη, εκπροσώπων της Ρωσίας. Διαφορετικά, δεν εξηγείται γιατί και στην
Ελλάδα και στην Ευρώπη η πλειονότητα των λεγομένων «ταυτοτιστών» έχουν βουλώσει
το στόμα τους την ώρα που ένα ευρωπαϊκό έθνος αγωνίζεται όχι μόνο για την
ελευθερία, την ανεξαρτησία και τη διατήρηση της εδαφικής του ακεραιότητας αλλά
και για την προστασία και διατήρηση της εθνικής του ταυτότητας. Μιας ταυτότητας
την οποία οι Ασιάτες εισβολείς αρνούνται και επιδιώκουν να εξαφανίσουν.
Πού είναι, λοιπόν, τώρα οι «ταυτοτιστές», η φέρελπις «γενιά της ταυτότητας»; Όταν δεν υποστηρίζει ευθέως τον Πούτιν και τη ρωσική εισβολή, υψώνει τη σημαία της ειρήνης. Πράγματι, βλέπουμε τους μέχρι πρότινος μαχητικούς ταυτοτιστές να απομακρύνονται από το «πόλεμος πατήρ πάντων…» και να διακηρύσσουν την ανάγκη για ειρήνη, που γι’ αυτούς σημαίνει να παύσουν οι Ουκρανοί να πολεμούν, και να υποταχθούν στη Ρωσία. Και για την περίπτωση που δεν πείσουν με τα ειρηνιστικά τους επιχειρήματα, απευθύνονται στο στομάχι των οπαδών τους και επικαλούνται τον κίνδυνο επισιτιστικής κρίσης. Στην πατρίδα μας, ειδικότερα, από το «την Ελλάδα θέλουμε και ας τρώμε πέτρες» κατέληξαν στο «θα πούμε το ψωμί, ψωμάκι».
Ήταν πολλά τα ρούβλια τελικά, και για κάποιους τα κρυπτονομίσματα.

Το νέο ιδανικό των ταυτοτιστών
Ευρωπαϊκή Αντίσταση