ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ στο ρωσικό τελεσίγραφο για παράδοση της Μαριούπολης

"Δεν υπάρχει καμία περίπτωση οποιασδήποτε παράδοσης, κατάθεσης όπλων", είναι η απάντηση στο ρωσικό τελεσίγραφο. Η Μαριούπολη, η πόλη με το ελληνικό όνομα γίνεται η πόλη σύμβολο του αγώνα της Ευρώπης ενάντια στον ασιάτη εισβολέα. Η πόλη ''φάντασμα'', όπως την περιγράφουν κάτοικοι που κατάφεραν να διαφύγουν, δεν παραδίδει τα όπλα. Οι υπερασπιστές της πιστοί στον όρκο που έδωσαν παραμένουν εκεί. Στέκονται όρθιοι ανάμεσα στα ερείπια, περήφανοι, αποφασισμένοι, αλύγιστοι. Ναι, υπάρχουν ιδανικά ανώτερα και από την ίδια τη ζωή. Το βροντοφώναξαν οι Σπαρτιάτες στις Θερμοπύλες, το φωνάζουν και σήμερα οι υπερασπιστές της Μαριούπολης. Μολών Λαβέ.  

Ευρωπαϊκή Αντίσταση

ΤΑ ΔΑΚΡΥΑ ΤΩΝ ΦΙΛΟΡΩΣΩΝ ΣΤΕΡΕΨΑΝ ΤΟ 1999

Η γέφυρα στη σερβική πόλη Νόβισαντ κατεστραμμένη από τους βομβαρδισμούς

 Το 1999, οι βομβαρδισμοί της τότε Γιουγκοσλαβίας (Σερβίας και Μαυροβουνίου) από τις νατοϊκές δυνάμεις προκάλεσαν συγκίνηση, μεγάλη συμπαράσταση και πλήθος συγκεντρώσεων διαμαρτυρίας. Κάθε χρόνο, ειδικά κατά τις σχετικές επετείους γίνονται πολλές αναφορές στους βομβαρδισμούς. Ενώ, πολύ συχνά σε δημόσιες συζητήσεις ή ανταλλαγή απόψεων, σε άρθρα και βιβλία υπενθυμίζονται αυτοί οι βομβαρδισμοί με αρνητικό τρόπο. Όλα αυτά ισχύουν και για τον χώρο της Ακροδεξιάς. 

Όμως, δεν είδαμε αυτή τη στάση, τη συγκίνηση, τη συμπαράσταση, τις διαμαρτυρίες από τον εν λόγω χώρο στην περίπτωση της εισβολής τής Ρωσίας στην Ουκρανία. Πού είναι οι συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας έξω από τη ρωσική πρεσβεία, τα τρικάκια, οι αφίσες, οι αναφορές στις διάφορες ιστοσελίδες;  Όχι οι ψυχρές, ουδέτερες,  ουσιαστικά φιλορωσικές αναφορές, αλλά οι έντονες, οι παθιασμένες όπως εκείνες για τους βομβαρδισμούς στη Γιουγκοσλαβία. Αντιθέτως, ακόμη και τώρα βλέπουμε τους φιλορώσους να μιλούν για το 1999!!!

Βομβαρδισμένες κατοικίες σε προάστιο του Κιέβου

Συνεπώς, αυτό που ενδιαφέρει τη φιλορωσική ακροδεξιά δεν είναι η πράξη καθεαυτή αλλά ποιος είναι ο επιτιθέμενος. Δεν τους ενοχλεί, δεν τους προκαλεί θυμό και αισθήματα αλληλεγγύης  η άδικη εισβολή σε ένα ξένο έδαφος, το οποίο μάλιστα είναι ευρωπαϊκό, ΛΕΥΚΟ, ενώ οι επιτιθέμενοι είναι κάθε καρυδιάς καρύδι, από κάθε φυλή και κάθε θρησκεία: λευκοί και αλλόφυλοι, ορθόδοξοι, μουσουλμάνοι και ακραίοι ισλαμιστές που αίφνης ξεχνούν τις διαφορές τους, υπό την πεφωτισμένη ηγεσία του Πούτιν. Και αυτό η ελληνική φιλορωσική ακροδεξιά το αποδέχεται πλήρως, το υποστηρίζει. Δεν έχει δάκρυα, θλίψη, θυμό για τη Μαριούπολη, το Χάρκοβο, την Οδησσό, το Κίεβο, για το μαιευτήριο που χτυπήθηκε σε μια χαρακτηριστική επίθεση ενάντια στο μέλλον της Ουκρανίας, για τους αμάχους που σκοτώνονται. Ούτε θαυμασμό για την ηρωική αντίσταση των Ουκρανών. Όοοοχι! Το αντίθετο, πώς και πώς περιμένουν να μπουν οι Ρώσοι στο Κίεβο και να το καταστρέψουν, πανηγυρίζουν όταν ενημερώνονται για κάποια αρνητική για την Ουκρανία εξέλιξη, και σε πλήρη ευθυγράμμιση με την εργοδότρια ρωσική πρεσβεία αμφισβητούν τις νίκες των Ουκρανών και την απαράμιλλη γενναιότητά τους. 

Όταν επιτιθέμενος είναι ο Πούτιν, όλες οι βαρβαρότητες είναι καλές. Αυτό που τους πείραξε στους βομβαρδισμούς στη Γιουγκοσλαβία είναι ότι προέρχονταν από το ΝΑΤΟ. 

Εικόνα από τον βομβαρδισμό του μαιευτηρίου στην Μαριούπολη

    Όταν η μαμά Μόσχα διατάζει τους φιλορώσους Έλληνες να κλάψουν, κλαίνε, όταν τους διατάζει να γελάσουν με τις καταστροφές, γελούν. Όχι για πολύ ακόμη…

Ευρωπαϊκή Αντίσταση

ΡΩΣΟΦΙΛΟΙ ΜΕ ΘΡΑΣΟΣ ΧΙΛΙΩΝ ΜΟΓΓΟΛΩΝ

 

    Πολλή κουβέντα έχει γίνει τις τελευταίες ημέρες σχετικά με τους ρωσόφιλους στην Ελλάδα (και όχι μόνο). Οι μάσκες έπεσαν και αποκαλύφθηκε η μεγάλη έκταση της ρωσικής καθηλωτικής επίδρασης στην ελληνική κοινωνία. Επίδραση, η οποία προφανώς οφείλεται στα μεγάλα κονδύλια που ελάμβαναν για πολλά χρόνια οι πιο «επιδραστικοί», οι οποίοι έχοντας άνεση χρόνου και χρημάτων έκαναν καθημερινώς προπαγάνδα υπέρ της Ρωσίας, ακολουθώντας τις σχετικές οδηγίες, και πράγματι επηρέασαν πολύ κόσμο, ο οποίος έχει πλέον ευθύνη για τις θέσεις του. 

    Έτσι βλέπουμε τους ξεκάθαρους υποστηρικτές της Ρωσίας, δημοσιογράφους, δραστηριοποιούμενους στα κοινωνικά δίκτυα και γενικότερα στο διαδίκτυο, διεθνολόγους, γεωστρατηγικούς αναλυτές, στρατιωτικούς και καταλαβαίνουμε ότι τελικά αυτό που τους έδινε δύναμη και απήχηση ήταν η ρωσική κάλυψη. Στην πραγματικότητα δεν έχουν τίποτα της προκοπής να πουν, αδυνατούν να τεκμηριώσουν στοιχειωδώς τους ισχυρισμούς τους, και, καθώς αντιλαμβάνονται ότι είναι πολύ πιθανόν να χάσουν τον μισθό τους, χάνουν την ψυχραιμία τους, γίνονται απρεπείς και αδυνατούν να κρύψουν ότι είναι φερέφωνα της ρωσικής πρεσβείας. 

    Υπάρχουν και οι «ουδέτεροι», οι «no more brother wars», αυτοί που σφυρίζουν αδιάφορα, γιατί πιστεύουν ότι έτσι θα υποτιμήσουν τη σημασία της ρωσικής επίθεσης στην Ουκρανία και όλα θα γίνουν όπως πριν.

    Υπάρχουν και αυτοί που κάνουν χιούμορ σε τόσο δραματικές στιγμές, αυτοί που νομίζουν ότι θα κάνουν «αντίσταση» στο «σύστημα» αν συνεχίσουν να διαβάζουν Ντοστογιέφσκι, διότι θεωρούν ότι ο –υπερτιμημένος– ρωσικός πολιτισμός και κουλτούρα είναι υπό διωγμόν. Λοιπόν, μπορούμε να ζήσουμε πολύ ωραία και χωρίς τον Ντοστογιέφκσι, χωρίς τον Τσέχωφ. Αρκετά με τους καημούς της «ρούσικης ζωής», με την ερημιά της «ρούσικης γης», με τη μιζέρια των ανθρώπων που τους οδηγεί στη διαφθορά, με τη μαυρίλα του ουρανού, με την απαισιοδοξία, τη μελαγχολία τους, το spleen. Δεν είναι οι Ρώσοι καλλιτέχνες και λογοτέχνες που έχουν λείψει από την Ευρώπη. Αντιθέτως, αυτούς όλοι τούς γνωρίζουν, βιβλία τους εκδίδονται συνεχώς, έργα τους ανεβαίνουν πάντοτε. Άλλοι πολύ σημαντικότεροι έχουν αποσιωπηθεί ή συκοφαντηθεί.  Σε αυτούς πρέπει να επιστρέψει η Δύση για να ξαναβρεί τον εαυτό της. 

    Πέρα από τα παραπάνω, όμως, αλγεινή εντύπωση κάνει το θράσος και η υποκρισία των ρωσόφιλων ακροδεξιών. Αυτοί τόσα χρόνια, σωστά αλλά τελικά όχι με αγνή πρόθεση, κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου για την υπογεννητικότητα, τις εκτρώσεις, την ομοφυλοφιλία, και πάνω απ’ όλα την εισβολή αλλοφύλων, για όλα αυτά, δηλαδή, που απειλούν τη διατήρηση της λευκής φυλής. Και ενώ μιλούν και διαμαρτύρονται για όλα αυτά, ενώ μιλούν για την «αντικατάσταση του πληθυσμού», δεν νοιάζονται για τη γενοκτονία που επιχειρείται κατά των Ουκρανών, αντιθέτως, υποστηρίζοντας τον Πούτιν, υποστηρίζουν και αυτή τη γενοκτονία (που δεν είναι η πρώτη), τη γενοκτονία λευκών, αδελφών. Αίφνης,  ξεχνούν τη συρρίκνωση της λευκής φυλής, αποδεικνύοντας ότι ποτέ δεν εννοούσαν αυτά που έλεγαν, απλώς έλεγαν ό,τι τους έβαζε να πουν η μαμά Μόσχα, προκειμένου να διεισδύσει και στον χώρο των ακροδεξιών.

    Αλλά το θράσος τους αποδεικνύεται ακόμη μεγαλύτερο, όπως και η ανοησία τους, που νομίζουν ότι μπορούν να επηρεάσουν ακόμη και Εθνικοσοσιαλιστές, υποστηρίζοντας μια εισβολή που γίνεται στο όνομα του αντιναζισμού, μια εισβολή της οποίας οι εμπνευστές και υποκινητές δεν παύουν να επικαλούνται τον σκοπό της τής εξολόθρευσης των ναζί! Και αυτό δεν είναι πρόσχημα, αν ληφθεί υπόψη ότι ο Πούτιν οργανώνει το πρώτο διεθνές αντιφασιστικό συνέδριο τον Αύγουστο «για να ενώσει τις προσπάθειες της διεθνούς κοινότητας στην καταπολέμηση της ιδεολογίας του ναζισμού, του νεοναζισμού σε οποιαδήποτε μορφή εκδήλωσής του στον σύγχρονο κόσμο». Έχει καλέσει, δε, στο συνέδριο το Πακιστάν, την Κίνα, το Αζερμπαϊτζάν, το Ουζμπεκιστάν, την Αιθιοπία, την Ινδία κ.ά. 

    Μετά από αυτά, δεν υπάρχουν δικαιολογίες. Οι ρωσόφιλοι ακροδεξιοί έχουν πάρει θέση, αποκαλύφθηκε ότι είναι αντιφασίστες, αποκαλύφθηκε ότι είχαν παρεισφρήσει στον ακροδεξιό χώρο για να κάνουν ζημιά, έχοντας τη δύναμη και την κάλυψη της Ρωσίας, και όλα αυτά έχουν αποκαλυφθεί περίτρανα και δεν θα ξεχαστούν όταν σύντομα θα αλλάξουν τη στάση τους. Έχουν εκτεθεί, θα αντιμετωπιστούν ως αυτό που πραγματικά είναι και θα περιθωριοποιηθούν (ακόμη περισσότερο).

Ευρωπαϊκή Αντίσταση

ΟΙ ΟΥΚΡΑΝΟΙ ΦΥΛΑΝΕ ΘΕΡΜΟΠΥΛΕΣ

 Η ηρωική και πέρα από κάθε προσδοκία αντίσταση του ουκρανικού στρατού και λαού αναγκάζει τη μαλθακή και μέχρι χτες αμήχανη Δύση να τη στηρίξει με όπλα. Ακόμη περισσότερο, την αναγκάζει να αναγνωρίσει τον εξ ανατολών κίνδυνο. Η τελευταία συγκλονιστική εξέλιξη ήταν ο επανεξοπλισμός της Γερμανίας, τον οποίον ανακοίνωσε ο Σολτς σε μια εντυπωσιακή και καθόλου αναμενόμενη ομιλία του. 

Η Ουκρανία μπορεί να λυτρώσει την Ευρώπη. Οι μάχες της Ουκρανίας αυτών των ημερών θα μείνουν στην Ιστορία της Ευρώπης μαζί με τις άλλες θρυλικές μάχες ενάντια στον ανατολίτη εισβολέα, από την αρχαία εποχή. Συγχρόνως βοηθούν να διαλυθεί το σκοτάδι και το ψέμμα που καλύπτει τις πρόσφατες μάχες κατά τον Β΄ΠΠ ενάντια στους βαρβάρους και τους συνοδοιπόρους τους. 

Η Ουκρανία είναι ένα πολύ μεγάλο έθνος, στο οποίο πρέπει ο πολιτισμένος κόσμος να αποδώσει ό,τι του οφείλει. 

          ΔΟΞΑ ΣΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΙΑ – ΔΟΞΑ ΣΤΟΥΣ ΗΡΩΕΣ

Ευρωπαϊκή Αντίσταση

Νεώτερα από Κίεβο

 

Σε άμεση επικοινωνία που είχαμε με Ουκρανούς μαχητές ενημερωθήκαμε για τις τελευταίες εξελίξεις στο Κίεβο. Οι Ουκρανοί μαχητές του Κιέβου, άνδρες και γυναίκες είναι απολύτως ψύχραιμοι. Θα πολεμήσουν μέχρις εσχάτων. Από εχθές μέχρι σήμερα οι απώλειες των Ρώσων εισβολέων υπολογίζονται σε 1800. Οι γιοι και οι κόρες της Ουκρανίας είναι απολύτως αποφασισμένοι να πολεμήσουν μέχρι τέλους. Το Κίεβο θα πέσει όταν πέσει και ο τελευταίος μαχητής του. 

πηγή

Ευρωπαϊκή Αντίσταση

ΨΗΛΑ ΤΙΣ ΣΗΜΑΙΕΣ, ΟΥΚΡΑΝΙΑ

 

    Δεν είναι ζήτημα τιμής. Δεν είναι ζήτημα προστασίας ο λόγος που ώθησε τον Πούτιν να εισβάλει στη βασανισμένη Ουκρανία. Είναι η λύσσα τού Υπανθρώπου, η καταστροφική μανία, η δίψα για αίμα και χαλασμό τού Μπολσεβίκου. Είναι το μίσος των βαρβάρων για τον Πολιτισμό. Είναι το μίσος για την Ευρώπη. Γιατί αυτή η κατάσταση παρακμής και διαφθοράς στην οποία τελεί η Δύση σήμερα δεν είναι η φυσική της κατάσταση, αλλά συνέπεια του εκφυλισμού της. Όπως όμως υπάρχουν τα απομεινάρια του ένδοξου πολιτισμού της, έτσι υπάρχουν ακόμη ελπίδες πως ό,τι έχει μείνει ζωντανό και υγιές σε αυτή θα ξεσηκωθεί. Γι’ αυτό ο φθονερός βάρβαρος  σπεύδει να τη συντρίψει. 

    Ο Πούτιν με το στυλ του τού πασά θέλει να διορθώσει τα λάθη των μπολσεβίκων. Ο Πούτιν με την πίκρα από την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, με τα συμπλέγματα του υπανθρώπου εισβάλλει στην Ουκρανία, γιατί δεν αντέχει να μην καταπιέσει, να μη σκλαβώσει αυτούς που είναι δίπλα του, τους πρώην σκλάβους της Ρωσίας, μπολσεβικικής ή μη. Ο Πούτιν είναι μπολσεβίκος και δεν έχει σημασία πώς «αυτοπροσδιορίζεται», δεν έχει σημασία το ότι αυτό που θέλει είναι η νέα κομμουνιστική Ρωσία, η νέα κομμουνιστική εποχή να έχει το όνομά του. Είναι ένας μπολσεβίκος τον οποίο χρόνια τώρα τρέφουν «δυτικοί» ηγέτες μπολσεβίκοι, όπως η Μέρκελ, φιλομπολσεβίκοι ή ανεκτικοί. 

    Δεν είναι η πρώτη φορά βέβαια. Στη μεγάλη Σταυροφορία κατά του Μπολσεβικισμού εβραιοκινούμενοι «ηγέτες» ευρωπαϊκών χωρών και οι ΗΠΑ στάθηκαν στο πλευρό των μπολσεβίκων απέναντι στον Χίτλερ, τη Γερμανία και τις εκλεκτές ευρωπαϊκές δυνάμεις που συμπαρατάχθηκαν στον Μεγάλο αυτό Αγώνα. 

     Αυτή τη στιγμή η «καταιγίδα από τις στέπες» μαίνεται στην Ουκρανία. Στην Ουκρανία που γίνεται η λόγχη της Ευρώπης. Ψηλά τις Σημαίες, Ουκρανία! 

Ευρωπαϊκή αντίσταση

ΜΝΗΜΗ ΔΡΕΣΔΗΣ

 

Μέσ’ από τον Φλεγέθοντα!

μέσ’ από τον Φλεγέθοντα,

Γκέρχαρτ,

            άραγε βγήκες μέσ’ από τον Φλεγέθοντα;

    Γραμμένο από τον Έζρα Πάουντ, όταν ήταν φυλακισμένος σε ένα κλουβί στην Πίζα, για τον Γερμανό φίλο και συνεργάτη του, συνθέτη και πιανίστα, Gerhart Münch που έζησε τον βομβαρδισμό της Δρέσδης, και του οποίου η τύχη αγνοείτο (τελικώς επέζησε), όταν ο Πάουντ έγραψε το ποίημα (το LXXV από τα Cantos) στο οποίο περιέχονται οι παραπάνω στίχοι.

    Θα μπορούσε να είναι γραμμένο για κάθε Γερμανό, Γερμανίδα, Γερμανόπουλο που ήταν στη Δρέσδη εκείνες τις φρικτές ημέρες του σφοδρού βομβαρδισμού της από τη συμμαχική αεροπορία. Για εκείνους που σαν από θαύμα διασώθηκαν και πρόβαλαν ζωντανοί μέσα από τους καπνούς και τις φλόγες, αλλά και για εκείνους που δεν ξαναφάνηκαν, που παρασύρθηκαν από το πύρινο ποτάμι του Άδη, αφήνοντας πίσω τους μόνο στάχτες. Τους έκαψαν και κατέστρεψαν την όμορφη πόλη τους επειδή ήταν Γερμανοί. Αυτό το ειδεχθές έγκλημα κατά αμάχων λόγω της εθνικής ταυτότητάς τους δεν αναγνωρίζεται ως τέτοιο, δεν μνημονεύεται. Οι νεκροί δεν τιμώνται. Στον απολίτιστο, βάρβαρο κόσμο που δημιουργήθηκε μετά το 1945 η αλήθεια δεν έχει θέση, παρά μόνο γελοία ψεύδη. Τα πραγματικά εγκλήματα αποσιωπώνται, και σχεδόν κανείς δεν θυμάται τους αληθινούς νεκρούς, τα αθώα θύματα. 

ΔΡΕΣΔΗ 13 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 1945

ΜΝΗΜΗ ΚΑΙ ΤΙΜΗ

Ευρωπαϊκή Αντίσταση