Δεν είναι τρομοκρατία, ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΕΜΟΣ

  

Όπως είναι γνωστό, την τελευταία εβδομάδα η Γερμανία υφίσταται μπαράζ επιθέσεων από γεμάτους μίσος αλλόφυλους. Η γερμανική αστυνομία προσπαθεί με κάθε τρόπο να συγκαλύψει τα γεγονότα και να συσκοτίσει, συνεχίζει, δηλαδή, αυτό που κάνει με ζήλο τον τελευταίο χρόνο, καθώς αποκρύπτει τους συνεχείς μαζικούς βιασμούς γυναικών αλλά και παιδιών σε όλη τη χώρα, μέσα σε πλατείες, σε εορταστικές εκδηλώσεις, σε πισίνες, ακόμα και μέσα σε εκκλησίες!!! Έτσι, αρχικά, επιχείρησε να αποπροσανατολίσει, παρουσιάζοντας τον αλλόφυλο μακελλάρη του Μονάχου ως «νεοναζί», θαυμαστή του Μπρέιβικ. Ο ισχυρισμός αυτός ήταν απολύτως αυθαίρετος και αβάσιμος, όπως αποδείχθηκε. Η γερμανική αστυνομία βασίστηκε στο ότι η επίθεση έλαβε χώρα στην επέτειο του χτυπήματος του Μπρέιβικ. Δηλαδή, της φάνηκε πιο πιθανό ο δράστης να έχει σχέση με τον Μπρέιβικ, επειδή επιτέθηκε 5 χρόνια μετά, την ίδια ημέρα, παρά με τους αλλόφυλους που από τις 14.7. επιτίθενται σχεδόν κάθε ημέρα στην Ευρώπη. 

Τα ελληνικά ΜΜΕ, δε, πραγματικά οργίασαν παρουσιάζοντας έναν αλλόφυλο ως νεοναζί, και τονίζοντας ότι είπε «είμαι Γερμανός». Απέδιδαν, δε, σε αυτόν, σκοπίμως, τη βρισιά που ένας Γερμανός πολίτης, που μένει απέναντι από το εμπορικό κέντρο, εκτόξευσε εναντίον του: «γαμημ…. ξένοι». Μάλιστα, τα ελληνικά ΜΜΕ πρόλαβαν και έφεραν και εγκληματολόγους να αναλύσουν πώς και γιατί ένας ξένος καταφέρεται κατά των ξένων («επειδή έχει υποστεί απόρριψη»...)! Αφού διαπιστώθηκε αυτό που όλος ο κόσμος από την αρχή είχε καταλάβει, ότι επρόκειτο για αλλόφυλο, άρχισε ο δεύτερος κύκλος παραπλάνησης: ο δράστης είχε υποστεί μπούλινγκ!!! Και όλα αυτά, ενώ νέες πληροφορίες συνεχώς έρχονται στο φως, που αποδεικνύουν ότι ήταν μία επίθεση μίσους από αλλόφυλο, ο οποίος, όπως όλοι σαν κι αυτόν, ήθελε να χτυπήσει τη φυλή και μάλιστα πολύ νεαρά άτομα, δηλαδή το μέλλον της φυλής (και είναι εντελώς τυχαίο το ότι σκοτώνονται, επίσης, και αλλόφυλοι, αφού, άλλωστε, δεν υπάρχει πλέον χώρα χωρίς ξένους). Το χτύπημα στο Άνσμπαχ, η ίδια αστυνομία αρχικά το απέδωσε σε διαρροή αερίου!!!

    Είναι βέβαιο ότι θα ακολουθήσουν και άλλες τέτοιες επιθέσεις σε όλες τις χώρες.  Και είναι πασιφανές ότι καμία «αντεγκληματική» πολιτική, κανένα αστυνομικό μέτρο μπορεί να αποτρέψει τον κίνδυνο. Οι αλλόφυλοι έχουν εισβάλει στην Ευρώπη, και δρουν οποτεδήποτε, οπουδήποτε. Δεν είναι ανάγκη καν να βρίσκονται σε κάποιου είδους επαφή με τον ISIS. Την εντολή την έχουν λάβει και δρουν και μόνοι τους. Οποιοσδήποτε από αυτούς μπορεί να το κάνει. Περπατούν στον δρόμο και σκοτώνουν. Δεν είναι θέμα της αστυνομίας, γιατί ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ τρομοκρατία. ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΕΜΟΣ, και αρμόδιος είναι ο ΣΤΡΑΤΟΣ. 

    Ο  Υπουργός Εσωτερικών της Βαυαρίας Joachim Hermann δήλωσε σήμερα ότι πολλοί από τους ξένους που έρχονται ή έχουν ήδη έλθει στη Γερμανία είναι μία πραγματική απειλή, και πρέπει να ληφθούν δραστικά μέτρα. Ότι η σχετική με την παραμονή ξένων στη χώρα νομοθεσία πρέπει να αναθεωρηθεί και να υποχρεώνονται κάποιοι να εγκαταλείπουν τη χώρα.  Ανάλογες δηλώσεις έκανε και ο Υπουργός Δικαιοσύνης της Βαυαρίας Winfried Bausback, ο οποίος ζήτησε, επίσης, επανεξέταση του δικαιώματος των ξένων να παραμένουν στη χώρα και αλλαγή  των θέσεων του Γερμανικού Ομοσπονδιακού Συνταγματικού Δικαστηρίου και του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου για το ζήτημα αυτό και προσαρμογή τους στα νέα δεδομένα. Ίσως, τώρα, η μεταπολεμική Ευρώπη να προσεγγίσει διαφορετικά τις μαζικές διώξεις στις οποίες κατέφυγαν κάποια κράτη της, στο παρελθόν, σε διαφορετικές εποχές. Ίσως δεν έγιναν, όλες, λόγω ιδεοληψίας, φυλετικού ή θρησκευτικού φανατισμού, βαρβαρότητας ή ό,τι άλλο μας λένε, αλλά ως ένα αναγκαίο μέτρο για τη διασφάλιση της ύπαρξης των Ευρωπαίων, ως αντίσταση σε ό,τι και όποιον απειλούσε τη φυλή.

Ευρωπαϊκή Αντίσταση

ΑΦΙΣΟΚΟΛΛΗΣΗ ΣΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ: ΡΟΥΝΤΟΛΦ ΕΣ ΑΘΑΝΑΤΟΣ

Σύντροφοι από τον Πειραιά και την Αθήνα προχώρησαν σε αφισοκόλληση στην πόλη του Πειραιά. Δράση αφιερωμένη στον Μάρτυρα της Ιδέας Ρούντολφ Ες, από τη δολοφονία του οποίου στη φυλακή Σπαντάου στο Βερολίνο, συμπληρώνονται στις 17 Αυγούστου 29 χρόνια.

Τα συνθήματα στις αφίσες ήταν:

ΡΟΥΝΤΟΛΦ ΕΣ ΑΘΑΝΑΤΟΣ

Ο ΕΘΝΙΚΟΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ

SMASH CULTURAL MARXISM

ΑΝ ΕΙΧΕ ΝΙΚΗΣΕΙ, Ο ΚΟΣΜΟΣ ΘΑ ΗΤΑΝ ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ

Η δράση για τη διάδοση του Εθνικοσοσιαλισμού επιβάλλεται και συνεχίζεται.

 

 

 

Πηγή

Ευρωπαϊκή Αντίσταση

ΓΑΛΛΙΑ 14 ΙΟΥΛΙΟΥ: Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΕΧΕΙ ΠΡΟΣΩΠΟ, ΧΡΩΜΑ, ΦΥΛΗ, ΘΡΗΣΚΕΙΑ

Την ώρα που το χαρούμενο πλήθος γιόρταζε την "ισότητα" και την "αδελφότητα" που έφερε η Γαλλική Επανάσταση, ένας "ίσος", ένας "αδελφός" αλλόφυλος (Τυνήσιος απ' ό,τι έχει γίνει μέχρι τώρα γνωστό) έσπειρε τον θάνατο, τον τρόμο και τη δυστυχία στους επιζώντες, στη Νίκαια της Γαλλίας. 84 νεκροί μέχρι αυτή τη στιγμή, μεταξύ των οποίων πολλά παιδιά, πολλοί τραυματίες.

Όχι, δεν φταίει η μισαλλοδοξία, ούτε το αποικιοκρατικό παρελθόν της Γαλλίας. Φταίει η υποταγή και η παράδοση του Άριου στους αλλόφυλους εχθρούς. Ο σκοπός των επιθέσεων δεν είναι η εισβολή στην Ευρώπη γιατί αυτή επιτυγχάνεται χωρίς βία (και με τη σημαντική συνδρομή του αλληλέγγυου ελληνικού κράτους πλέον), αλλά η φυσική εξόντωση όλο και περισσότερων Άριων, ο αφανισμός της Φυλής.  

ΠΡΟΣΟΧΗ το παρακάτω είναι το πιο σκληρό βίντεο

 

Ευρωπαϊκή Αντίσταση

ΕΘΝΙΚΟΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΔΡΑΣΗ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΑ

Σύντροφοι από την Πάτρα έκαναν αφισοκόλληση σε κεντρικά σημεία της πόλης τους. Στις αφίσες αναγραφόταν "ΑΝ ΕΙΧΕ ΝΙΚΗΣΕΙ, Ο ΚΟΣΜΟΣ ΘΑ ΗΤΑΝ ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ" και "Ο ΕΘΝΙΚΟΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ". Επίσης έγραψαν σε διάφορα σημεία το σύνθημα "Ο ΧΙΤΛΕΡ ΕΙΧΕ ΔΙΚΙΟ".

Η δράση για τη διάδοση του Εθνικοσοσιαλισμού

επιβάλλεται και συνεχίζεται.

 

πηγή

Ευρωπαϊκή Αντίσταση

TRIUMPH DES WILLENS - Ο ΘΡΙΑΜΒΟΣ ΤΗΣ ΘΕΛΗΣΗΣ

Το δημοφιλές ντοκιμαντέρ του Εθνικοσοσιαλιστικού Συνεδρίου στη Νυρεμβέργη του 1934 αντιπροσωπεύει την τελειότητα μιας νέας μορφής τέχνης. Ποτέ πριν ή από τότε δεν έχουν η τεχνική, η σύνθεση και το περιεχόμενο συνδυαστεί για ένα πιο θεαματικό αποτέλεσμα. 

Πίσω από την κλασσική απεικόνιση του κινηματογραφικού αριστουργήματος της Λένι Ρίφενσταλ, όμως, βρίσκεται κάτι που συνήθως παραβλέπεται. 

Κατ’ εντολή του Φύρερ, το έργο απέκτησε το όνομα με το οποίο έγινε γνωστό. Γιατί επέλεξε αυτόν τον συγκεκριμένο τίτλο; Ποιο μήνυμα προσπαθούσε να περάσει; 

Το να θέσουμε αυτά τα ερωτήματα είναι το να εξετάσουμε την εσωτερική δυναμική του Κινήματός μας. Πράγματι, είναι το να αναρωτηθούμε το πώς η πρώτη μεγάλη νίκη του Εθνικοσοσιαλισμού κατέστη δυνατή. 

Εδώ είναι σημαντικό να κατανοήσουμε πως η επιτυχία δεν επετεύχθη με ευχολογίες ή εντελώς τυχαία.  

Αλλά μάλλον, ήταν το αποτέλεσμα ενός απίστευτου αγώνα 14 χρόνων ενάντια σε όλες τις πιθανότητες. 

Μόλις 10 χρόνια πριν τον θαυμαστό θρίαμβό του, το Κίνημα είχε συνθλιβεί, ο ηγέτης του ήτο φυλακισμένος, και οι υποστηρικτές του διασκορπισμένοι. Οι προοπτικές του για επιτυχία ήταν ανύπαρκτες. Η ιδέα ότι μια μέρα θα επικρατούσε ενάντια όλων των σπουδαίων κομμάτων και θεσμών της εποχής μπορούσε μόνο να φανεί ως ένα αξιολύπητο, γελοίο ονειροπόλημα. 

Ο αποφασιστικός παράγοντας

Εν τούτοις, μια δεκαετία μετά, το «απίθανο» είχε συμβεί, και το «γελοίο»  όνειρο είχε γίνει πραγματικότητα. Το Κίνημα είχε νικήσει. Πώς ήταν δυνατόν αυτό; 

Εάν εξετάσουμε προσεκτικά αυτήν την ερώτηση, ανακαλύπτουμε την απάντηση σε έναν αποφασιστικό παράγοντα: τη ΘΕΛΗΣΗ, θέληση βασισμένη πάνω σε μια καινούρια ιδέα, σε μια καινούρια πίστη. 

Αυτή η θέληση δεν έπαιρνε το «Όχι» ως απάντηση. Δεν ανεχόταν καμία εναντίωση. Δεν κουραζόταν ή εγκατέλειπε. Δεν συνθηκολογούσε. Δεν τα παρατούσε ποτέ. 

Αυτή η θέληση ήταν σοβαρή. Ήταν αποφασισμένη να νικήσει, να κάνει ό,τι είναι αναγκαίο για να θριαμβεύσει, ανεξαρτήτως κάθε θυσίας  ή του χρονικού διαστήματος που θα έπαιρνε. 

Αυτή η θέληση ξεκίνησε με έναν άντρα και έγινε η συλλογική θέληση ενός σώματος αποτελούμενου από άνδρες και γυναίκες, για τους οποίους ένα καλύτερο μέλλον ήταν πιο πολύτιμο από ό,τι ήταν οι ίδιες τους οι ζωές. Τους ώθησε να δράσουν και τους οδήγησε μπροστά, ανεξάρτητα από κάθε εμπόδιο ή αναποδιά. 

Και στο τέλος –ως ανταμοιβή για την επιμονή και την πίστη τους- νίκησαν. Η θέλησή τους είχε θριαμβεύσει! 

Η αποτυχία της Θέλησης

Αντιθέτως, η έλλειψη επιτυχιών σήμερα μπορεί να αποδοθεί –πολύ απλά- στο ακριβώς αντίθετο. Αν ήταν να φτιαχτεί ένα ντοκιμαντέρ για το τωρινό μας δίλημμα, ο σωστός του τίτλος θα ήταν Αποτυχία της Θέλησης –αποτυχία της φυλής μας ως σύνολο – ηθική αποτυχία-  ειδικότερα από μέρους αυτών που ισχυρίζονται πως τους ανησυχεί ιδιαιτέρως το φυλετικό μας μέλλον. Αυτό είναι το ουσιώδες ζήτημα του προβλήματός μας. 

Θέληση (“Will”). Που σημαίνει «θέλω» (από το γερμανικό ρήμα “will” που σημαίνει «θέλω»). 

Τι θέλουμε; Πόσο πολύ το θέλουμε; Πόσο σημαντικό είναι για εμάς; Τι είμαστε ικανοί να κάνουμε για να το επιτύχουμε; 

Στις απαντήσεις αυτών των ερωτήσεων βρίσκεται ο ορισμός των αξιών ενός ατόμου, και πράγματι, στην ταυτότητά του και στον αληθινό χαρακτήρα του. 

Για αυτούς που έχουν κάνει τον Σκοπό του Αδόλφου Χίτλερ και της Νέας Τάξης του το κέντρο της ζωής τους, δεν μπορεί παρά να υπάρξει μόνο μια σειρά αξιών που έχει οποιαδήποτε πραγματική σημασία και σημαντικότητα. Αυτές οι αξίες εκφράζονται με μια κοινή επιθυμία, μια κοινή αποφασιστικότητα, μια κοινή θέληση –μια θέληση διόλου διαφορετική από αυτήν η οποία παρήγαγε αυτόν τον προηγούμενο θρίαμβο, μια θέληση η οποία στέκεται σήμερα ως ο εγγυητής της τελικής μας νίκης.

πηγή

Κωνσταντίνα Ιωάννου

Ευρωπαϊκή Αντίσταση

EXIT

ΟΧΙ στην ΑΝΤΙ-ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ των τραπεζών,  της πολυφυλετικότητας και του πολυπολιτισμού

 

European Jewnion

Εμείς [οι Εβραίοι] σκοπεύουμε να μετατρέψουμε την Ευρώπη σε μία μικτή φυλή από Ασιάτες και Νέγρους, που θα την κυβερνούν οι εβραίοι

               

Richard Coudenhove-Kalergis,

Πατέρας της Αντι-ευρωπαϊκής Ένωσης

ΝΑΙ στην ΑΡΙΑ ΕΥΡΩΠΗ

 

Ευρωπαϊκή Αντίσταση

Από τον σοσιαλισμό στον Εθνικοσοσιαλισμό

    Η γέννηση και εξέλιξη του Εθνικοσοσιαλιστικού Κινήματος είναι μία υπόθεση άκρως ενδιαφέρουσα, που φυσικά δεν μπορεί να αποτυπωθεί –παρά μόνο επιγραμματικά- στις λίγες γραμμές μίας ανάρτησης. Οπωσδήποτε ισχύει αυτό που είπε η Σάβιτρι Ντέβι: «Το Κίνημα είναι νέο, αλλά οι ιδέες είναι παλιές». Συνοπτικά, μετά την ταπεινωτική για τη Γερμανία ανακωχή της 11.11.1918 που ουσιαστικά σηματοδότησε το τέλος του Α΄Ππ και οδήγησε στη Δημοκρατία της Βαϊμάρης και στη Συνθήκη των Βερσαλλιών, η χώρα αυτή μπήκε σε μια περίοδο υπερβολικής κρίσης όχι μόνο στην οικονομία, όπως παρουσιάζεται, αλλά κυρίως στις αξίες. Ο Γερμανός είχε χάσει κάθε αξιοπρέπεια, είχε χάσει εδάφη, και ήταν σκλάβος των δυνάμεων που βρίσκονταν πίσω από τους νικητές και που σταδιακά έδειχναν το πρόσωπό τους. Η κοινωνική αδικία και δυστυχία βασίλευε. Τότε ήταν που εμφανίστηκε ο Αδόλφος Χίτλερ και κατάφερε, βαθμιαία αλλά όχι αργά, ένα μικρό κόμμα των 20 ατόμων να το οδηγήσει στο να γίνει κυρίαρχο. 
    Κάπως έτσι, λοιπόν, γεννήθηκε και εξελίχθηκε το Εθνικοσοσιαλιστικό κίνημα, αρχικά στη Γερμανία και ακολούθως και σε άλλες χώρες. Είναι, επίσης, γνωστό ότι μέχρι την εμφάνιση του Εθνικοσοσιαλιστικού Κινήματος, άνθρωποι που είχαν αυτές τις ιδέες, έστω και σε σπερματική μορφή ή ημισυνειδητές, δεν είχαν την κατάλληλη έκφραση. Εξαιτίας αυτής της έλλειψης, κάποιοι από τους γνωστούς μετέπειτα Εθνικοσοσιαλιστές συμμετείχαν σε παραδοσιακά συντηρητικά κόμματα, άλλοι σε αριστερά. Εξάλλου, όπως και σήμερα, καθένας έχει τη δική του διαδρομή ως τη συνειδητοποίηση του ότι είναι Εθνικοσοσιαλιστής. 
    Στο πλαίσιο της προπαγάνδας κατά του Χίτλερ και του Εθνικοσοσιαλισμού, βλέπουμε μία προσπάθεια υπερπροβολής των πρώτων βημάτων γνωστών Εθνικοσοσιαλιστών, μάλιστα και ενώ, σε αρκετές περιπτώσεις, δεν υπήρχε ακόμη το Κίνημα ή ενώ αυτό ήταν στην αρχή του! Οι αναφορές είναι γεμάτες ψέμματα και στόχο έχουν να παρουσιάσουν ως οπορτουνιστές εξέχοντες και πιστούς μέχρι το τέλος μαχητές της Ιδέας. Αυτή, άλλωστε, είναι μία συνήθης τακτική, από το 1945 και μετά, η οποία γίνεται ακόμη πιο έντονη, όταν προστίθεται ο φθόνος για το μεγαλείο ή το ταλέντο  του Εθνικοσοσιαλιστή μαχητή.

                                       Joseph Goebbels  

Ο Γκαίμπελς, για παράδειγμα. Αρχικά, προσελκύστηκε, ρομαντικά περισσότερο, από τον σοσιαλισμό, θεωρώντας ότι ίσως εκεί βρίσκεται η απάντηση στην εθνική και κοινωνική αδικία της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης, και ότι έτσι θα μπορούσε να εκφράσει τον αντικαπιταλισμό του. Ήταν όμως συνειδητά εθνικιστής. Στην αρχή του 1925 σε ηλικία 27 ετών, εντάχθηκε επισήμως στο NSDAP, το οποίο ήταν ακόμη ένα πολύ μικρό κόμμα. Ο θάνατός του είναι γνωστός. Από τη στιγμή που προσχώρησε στον Εθνικοσοσιαλισμό, παρέμεινε πιστός. Μέχρι το τέλος.

Jacques Doriot

    Στη γειτονική Γαλλία, την ίδια εποχή που ο Γκαίμπελς εντάχθηκε στο NSDAP, ένας νεαρός εξελέγη βουλευτής με το κομμουνιστικό κόμμα. Ήταν ο Ζακ Ντοριό, ο οποίος αφού διένυσε μία κομμουνιστική τροχιά, θεωρώντας ‒με πολλές αμφιβολίες πάντως‒ ότι στον κομμουνισμό βρισκόταν η απάντηση στην αδικία του καπιταλισμού, γνώρισε, τη δεκαετία του 1930, τον Εθνικοσοσιαλισμό και συνειδητοποίησε ότι αυτός τον εξέφραζε. Έτσι, το 1936 ίδρυσε το φιλοναζιστικό Γαλλικό Λαϊκό Κόμμα. Κι επειδή δεν χρειάζονται πολλά λόγια, ήταν ένας εκ των ιδρυτών της Λεγεώνας των Γάλλων Εθελοντών ενάντια στον Μπολσεβικισμό (LVF) και ο ίδιος πολέμησε στο Ανατολικό Μέτωπο. Με την είσοδο των Συμμάχων στη Γαλλία κατέφυγε στη Γερμανία, όπου και συγκρότησε μία «Επιτροπή για την Απελευθέρωση της Γαλλίας». Πέθανε στη Γερμανία το 1945, όταν το αυτοκίνητο στο οποίο επέβαινε βομβαρδίστηκε. Ο Ντοριό ξεκίνησε ως σοσιαλιστής και μάλιστα ανέπτυξε έντονη δράση. Όμως, από τη στιγμή που γνώρισε τον Εθνικοσοσιαλισμό προσχώρησε σε αυτόν, πολέμησε γι’ αυτόν και παρέμεινε πιστός. Μέχρι το τέλος.

Louis-Ferdinand Celine

    Στη Γαλλία, επίσης, ο μεγάλος συγγραφέας Λουί Φερντινάν Σελίν γοητεύθηκε αρχικά, έχοντας εσφαλμένη αντίληψη, από τον σοσιαλισμό. Ταξίδεψε στη Σοβιετική Ένωση, επέστρεψε αλλαγμένος, γράφοντας μάλιστα το Mea Culpa. Προσχώρησε στον Εθνικοσοσιαλισμό, διώχθηκε, φυλακίστηκε, περιθωριοποιήθηκε, αλλά παρέμεινε πιστός. Μέχρι το τέλος.

Miguel Serrano

    Ο Μιγκέλ Σερράνο στη Χιλή. Στο βιβλίο του Αδόλφος Χίτλερ, ο Τελευταίος Αβατάρ (1983) αναφέρει ότι σε πολύ νεαρή ηλικία ήταν σοσιαλιστής: «Ο μαρξισμός μάς χειραγωγούσε με μεγάλη ευκολία. Οι φίλοι, οι συγγραφείς, οι ποιητές, οι διανοούμενοι, προσεγγίζαμε τους σοσιαλιστές. Δεν υπήρξα ποτέ μέλος κάποιου πολιτικού κόμματος, ωστόσο εργάστηκα στις αριστερές εφημερίδες της εποχής …» Ο Σερράνο ήταν φίλος με τον νεαρό διανοούμενο σοσιαλιστή  Έκτορ Μπαρρέτο, ο οποίoς το 1936 σε ηλικία 19 ετών σκοτώθηκε σε συμπλοκή μεταξύ εθνικοσοσιαλιστών και αριστερών. Παρ’ ότι το γεγονός αυτό επηρέασε βαθιά τον επίσης 19χρονο Σερράνο, δύο χρόνια αργότερα, και μετά από αναζήτηση, προσχώρησε στον ναζισμό. Μάλιστα, το γεγονός έλαβε μεγάλη έκταση και δημοσιεύθηκε σε εφημερίδα με τον τίτλο:  «Απροσδόκητη αλλαγή των ιδεών του σοσιαλιστή διανοούμενου και φίλου του Μπαρρέτο». Ακολούθησε μια συνεπής πορεία του Σερράνο ως τον θάνατό του, σε ηλικία 92 ετών, το 2009. Όπως είχε ορκιστεί όταν ήταν 21 ετών, παρέμεινε πιστός. Μέχρι το τέλος.

Μια σπάνια φωτογραφία της Σίτσας Καραϊσκάκη στο Βερολίνο το 1934. Από αριστερά: Άλφρεντ Ρόζενμπεργκ, Βίλελμ Φρικ και Σίτσα Καραϊσκάκη.  

    Ας έρθουμε, όμως, και στην Ελλάδα. Μόνο περηφάνια μπορούμε οι Έλληνες Εθνικοσοσιαλιστές να νιώθουμε για τη Σίτσα Καραϊσκάκη, γνήσια εκπρόσωπο του Εθνικοσοσιαλισμού στην πατρίδα μας. Όπως είναι γνωστό, τη «νεαρή Ελληνίδα» είχε επιλέξει ο Γκαίμπελς ως σύμβουλό του στο Υπουργείο του. Επίσης, ήταν ιδιαίτερα ταλαντούχα λογοτέχνις, γεγονός που προκάλεσε φθόνο. Η Καραϊσκάκη γεννήθηκε στα Μοσχονήσια της Μ. Ασίας, απ’ όπου έφυγε ως πρόσφυγας το 1922 και εγκαταστάθηκε στη Μυτιλήνη. Ήταν μία κοπέλα με λογοτεχνικές και κοινωνικές ανησυχίες. Στη Μυτιλήνη πίστεψε αρχικά ότι για τις ανησυχίες της αυτές θα έβρισκε διέξοδο στον κύκλο του Στρατή Μυριβήλη, ο οποίος ήταν αριστερός τότε και αργότερα, όπως είναι γνωστό, αποκήρυξε τον κομμουνισμό. Την περίοδο εκείνη, ακόμη, και στη Γερμανία ο Εθνικοσοσιαλισμός δεν ήταν γνωστός και σημαίνουσες προσωπικότητες, μετέπειτα πολεμιστές και ήρωες της Ιδέας, δεν είχαν ενταχθεί ακόμη στο NSDAP. Η πορεία της και τα γραπτά της είναι γνωστά. Λίγο πριν την αποχώρηση του γερμανικού στρατού από την Ελλάδα πήγε στη Βιέννη, κατόπιν στη Ρουμανία και μετά τη λήξη του πολέμου κατέφυγε στην ανατολική Γερμανία. Στην Ελλάδα καταδικάστηκε δις εις θάνατον, κατάφερε να γλυτώσει και επέστρεψε το 1963, ενώ είχε αμνηστευθεί.

H αριστερίστικη "Εφημερίδα των Συντακτών"

    Πριν από λίγους μήνες, η γνωστή αριστερίστικη εφημερίδα Εφημερίδα των Συντακτών δημοσίευσε ένα άρθρο για την «κατεξοχήν ναζίστρια στη χώρα μας», όπως ορθώς χαρακτηρίζει τη Σίτσα Καραϊσκάκη, με τον βαρύγδουπο όσο και ψευδή ως προς το πρώτο σκέλος του  τίτλο «το αριστερό παρελθόν μιας επιφανούς ναζίστριας» (τίτλος από τον οποίο, όμως, κρατούν αποστάσεις στο κείμενο οι συντάκτες). Σ’ αυτό το άρθρο, λοιπόν, οι συντάκτες για να δικαιολογήσουν το «αριστερό παρελθόν» της Καραϊσκάκη αναφέρονται σε δύο ποιήματα που, όπως ισχυρίζονται, έγραψε, όταν πρωτοήρθε στην Ελλάδα. Το ένα το 1924 στο περιοδικό «Νέα Τέχνη» το οποίο, κατ’ αυτούς, φέρει τον τίτλο «Λίμπκνεχτ» με περιεχόμενο πάντως άσχετο με τον Λίμπκνεχτ. Και το άλλο το 1923 με τον τίτλο «Νέα Θρησκεία» και με την εκτίμηση ότι αφορά τον κομμουνισμό για το οποίο, όμως, δεν είναι σίγουρο ούτε πότε γράφτηκε ούτε ποιος ήταν ο τίτλος καθώς «παίζει» κι άλλος τίτλος («Αλήθεια») και του οποίου το περιεχόμενο άλλαξε αρκετές φορές και ούτω καθεξής. Δεν υπάρχουν φωτογραφίες των σελίδων όπου δημοσιεύθηκαν τα ποιήματα. Σε κάθε περίπτωση, τα γεγονότα αυτά, ακόμη κι αν είναι αληθή, ακριβώς όπως παρουσιάστηκαν, είναι ασήμαντα. Αυτό το παραδέχονται και οι συντάκτες και βέβαια η σκοπιμότητα δημοσίευσης αυτού του άρθρου γεννά εύλογες απορίες.  Για την προναζιστική Γερμανία, σε συνέντευξή της στο ραδιόφωνο είπε: «Έζησα στη Γερμανία και στα χρόνια, που με εσφαλμένη ανατροφή με διάφορες επιδράσεις εβραϊκού λιμπεραλιστικού, μαρξιστικού και μπολσεβικικού πνεύματος είχε χαθεί σε όλους τους τομείς και είχε αποξενωθεί από πολλούς Γερμανούς η έννοια του κλασικού πνεύματος…» (Δ. Κούκουνας, Τα ένοχα μυστικά της Κατοχής, τ. 2, σελ. 120, εκδ. Historia)

    Η Σίτσα Καραϊσκάκη από τη στιγμή που προσχώρησε στον Εθνικοσοσιαλισμό, προ του 1930, παρέμενε πιστή. Μέχρι το τέλος. Παρά το ότι ήταν μεγάλη λογοτέχνις, δεν σκέφθηκε το έργο της, ούτε καν τη ζωή της, και επέλεξε τις διώξεις, τον κίνδυνο να εκτελεστεί, και τελικά το περιθώριο, στο οποίο έζησε, παραγνωρισμένη σκοπίμως, ως τον θάνατό της, στις 30 Απριλίου του 1987.

    Όλους τους παραπάνω, και πολλούς άλλους, κυρίως διανοούμενους, από το 1945 τους χαρακτηρίζουν οπορτουνιστές, γιατί τους «καίει» το ότι η πραγματική κουλτούρα ήταν ναζιστική. Μόνο που ο οπορτουνιστής δεν βαδίζει στον θάνατο με το κεφάλι ψηλά, δεν δηλώνει «δεν μετανιώνω για τίποτε» και δεν μένει πιστός. Μέχρι το τέλος.

    Στο πλαίσιο αυτής της προσπάθειας αποδόμησης, η αριστερίστικη Εφημερίδα των Συντακτών αναφέρθηκε και στην αρνητική κριτική για το ταλέντο της Καραϊσκάκη και τον χαρακτήρα της, του μαρξιστή Λέσβιου Ασημάκη Πανσέληνου (Ελασίτη και βουλευτή το 1950 με την "Ένωση Λαϊκής Δημοκρατίας"), κριτική την οποία άσκησε το 1975, όταν ήταν πασίγνωστο ότι ήταν ναζίστρια, μάλιστα, «η κατεξοχήν ναζίστρια στη χώρα μας». Για το ταλέντο της Καραϊσκάκη, όμως, μίλησε, αμέσως μετά την πρώτη εμφάνισή της στα ελληνικά γράμματα, ο –δύσκολος στην κριτική του- Κωστής Παλαμάς: «..Δεν της έφτανε το γνήσιο καθαρό πηγαίο ταλέντο της, ήθελε να ευρύνει τη γνώση της γιατί η τέχνη για να γίνει πλατειά και τέλεια πρέπει να έχει και τις γνώσεις που της χρειάζονται. Η νεαρή αυτή ποιήτρια μεταχειρίζεται τη δημοτική σαν καμιά άλλη Ελληνίδα λογοτέχνισσα..»

    Δεν χρειάζεται να πούμε περισσότερα. Ο Εθνικοσοσιαλισμός δεν φοβάται την αλήθεια, γιατί η αλήθεια είναι με την πλευρά του Εθνικοσοσιαλισμού.  Όπως είπαμε και στην αρχή, καθένας έχει τη δική του διαδρομή, ώσπου να συνειδητοποιήσει ότι είναι Εθνικοσοσιαλιστής. Η διαδρομή του μετά τη συνειδητοποίηση αυτή είναι που έχει αξία. Και γι' αυτό δεν μπορεί να κάνει τίποτε η αριστερίστικη Εφημερίδα των Συντακτών.

Εξάλλου, για όλους αυτούς που επιχειρούν να πλήξουν την Ιδέα, πλήττοντας τους νεκρούς Ήρωές της, ισχύει αυτό που είπε ο Σερράνο για τους αντίστοιχους της εποχής του: ενσαρκώνουν το Αρχέτυπο του Λευκού Προδότη.

Ευρωπαϊκή Αντίσταση