30.1.1933 - 30.1.2021
Αποσπάσματα από ομιλία του Αδόλφου Χίτλερ το 1937 σχετικά με την ανάληψη της εξουσίας στις 30 Ιανουαρίου του 1933
...Τον καιρό που ταξίδευα σε όλη τη χώρα, απλώς ως ομιλητής, δεχόμουν συχνά το ερώτημα από τους ανθρώπους της αστικής τάξης γιατί πιστεύαμε ότι ήταν αναγκαία μια επανάσταση, αντί να εργαστούμε μέσα στο πλαίσιο της καθιερωμένης πολιτικής τάξης και με τη συνεργασία των κομμάτων που ήδη υπήρχαν, ώστε να βελτιώσουμε, μ’ αυτόν τον τρόπο, εκείνες τις συνθήκες που θεωρούσαμε σαθρές και επιβλαβείς. Γιατί έπρεπε να υπάρξει ένα νέο κόμμα, και ιδίως γιατί μια νέα επανάσταση;
Η απάντηση που έδωσα τότε μπορεί να εκτεθεί με τα ακόλουθα λόγια:
1. H παρακμή και η διάλυση της γερμανικής ζωής, της στάσης ζωής αλλά και της θέλησης για εθνική αυτοσυντήρηση, δεν μπορούν να εξαλειφθούν με μια απλή αλλαγή κυβέρνησης. Πολλές από αυτές τις αλλαγές είχαν ήδη λάβει χώρα, δίχως να φέρουν ουσιαστική βελτίωση στη δυστυχία που υπάρχει στη Γερμανία. Όλοι αυτοί οι κυβερνητικοί ανασχηματισμοί ωφέλησαν μόνο τους ηθοποιούς που πήραν μέρος στο έργο· αλλά τα αποτελέσματα ήταν σχεδόν πάντα αρνητικά για τα συμφέροντα του λαού. Καθώς περνούσε ο χρόνος, η σκέψη και η πρακτική του λαού μας παρεξέκλιναν σε δρόμους αφύσικους και επιβλαβείς. Μία από τις αιτίες που προκάλεσαν αυτή την κατάσταση είναι η δομή του Κράτους μας και οι μέθοδοι διακυβέρνησης που ήταν ξένες προς τον εθνικό μας χαρακτήρα, την ιστορική μας εξέλιξη και τις εθνικές μας ανάγκες.
Το κοινοβουλευτικό–δημοκρατικό σύστημα δεν μπορεί να απομονωθεί από τα άλλα συμπτώματα της εποχής. Μια κρίσιμη κατάσταση δεν μπορεί να θεραπευτεί με τη συνεργασία με τις αιτίες που την προκάλεσαν, αλλά με μια ριζική εξάλειψη αυτών των αιτιών. Ως εκ τούτου, υπό αυτές τις συνθήκες, ο πολιτικός αγώνας πρέπει απαραίτητα να πάρει τη μορφή επανάστασης.
2. Μία τέτοια επαναστατική ανασυγκρότηση είναι αδύνατον να πραγματοποιηθεί από τους στυλοβάτες και τους, περισσότερο ή λιγότερο υπαίτιους, εκπροσώπους του παλαιού καθεστώτος ή από τις πολιτικές οργανώσεις που ιδρύθηκαν υπό την παλαιά μορφή του Συντάγματος. Ούτε θα ήταν δυνατό να το επιτύχουμε αυτό συνεργαζόμενοι με αυτούς τους θεσμούς, αλλά μόνο εγκαθιδρύοντας ένα νέο κίνημα που θα πολεμήσει εναντίον τους, έχοντας ως σκοπό μια ριζοσπαστική αναμόρφωση στην πολιτική, πολιτιστική και οικονομική ζωή. Και αυτή τη μάχη πρέπει να την δώσουμε, θυσιάζοντας ακόμη και τη ζωή και το αίμα μας, αν χρειαστεί.
Σχετικά με αυτό, αξίζει να παρατηρήσουμε ότι όταν το μέσο πολιτικό κόμμα κερδίσει μια κοινοβουλευτική νίκη, καμιά ουσιαστική αλλαγή δεν λαμβάνει χώρα στην ιστορική πορεία των ανθρώπων ή στην εικόνα της δημόσιας ζωής· ενώ μια γνήσια επανάσταση που προκύπτει από μια βαθιά ιδεολογική πίστη οδηγεί πάντα σε έναν μετασχηματισμό πολύ εντυπωσιακό, που γίνεται αισθητός και στον έξω κόσμο.
Σίγουρα κανείς δεν θα αμφισβητήσει το γεγονός ότι τα τελευταία τέσσερα χρόνια η πιο μεγαλειώδης επανάσταση σάρωσε σαν θύελλα τη Γερμανία. Ποιος θα μπορούσε να συγκρίνει αυτή τη νέα Γερμανία με εκείνην της 30ής Ιανουαρίου, τέσσερα χρόνια πριν, όταν έδωσα τον όρκο μου πίστης μπροστά στον αξιοσέβαστο Πρόεδρο του Ράιχ;
Μιλώ για την Εθνικοσοσιαλιστική Επανάσταση. Αλλά αυτή η επαναστατική πορεία στη Γερμανία είχε ένα ιδιαίτερο, δικό της χαρακτήρα, που μπορεί να ήταν ο λόγος για τον οποίο στο εξωτερικό αλλά και σε αρκετούς συμπατριώτες μας δεν μπόρεσε να γίνει κατανοητή η βαθιά φύση της μεταμόρφωσης που συνετελέσθη. Δεν αρνούμαι ότι αυτό το ιδιαίτερο γνώρισμα, που υπήρξε για εμάς το πιο αξιοσημείωτο χαρακτηριστικό του τρόπου με τον οποίο έλαβε χώρα η Εθνικοσοσιαλιστική Επανάσταση —ένα χαρακτηριστικό για το οποίο μπορούμε να είμαστε ιδιαίτερα περήφανοι— εμπόδισε μάλλον παρά βοήθησε να κάνουμε αυτό το μοναδικό ιστορικό γεγονός κατανοητό στο εξωτερικό και σε μερικούς δικούς μας ανθρώπους. Γιατί η Εθνικοσοσιαλιστική Επανάσταση ήταν από μόνη της μια επανάσταση στην επαναστατική παράδοση.
Τι εννοώ με αυτό; Μέσα σε χιλιάδες χρόνια αναπτύχθηκε και επικράτησε τελικά η πεποίθηση, όχι τόσο πολύ στο γερμανικό μυαλό όσο στο μυαλό του σύγχρονου κόσμου, ότι η αιματοχυσία και η εξόντωση εκείνων που βρίσκονται στην εξουσία —μαζί με την καταστροφή των δημοσίων και ιδιωτικών ιδρυμάτων και ιδιοκτησιών— ήταν ουσιώδη χαρακτηριστικά κάθε αληθινής επανάστασης. Η ανθρωπότητα, γενικά, έχει συνηθίσει να δέχεται επαναστάσεις με όλες αυτές τις συνέπειες σαν να είναι ούτως ή άλλως νόμιμα συμβάντα. Δεν εννοώ ότι ο κόσμος επεδοκίμασε όλη αυτή τη θυελλώδη καταστροφή ζωών και περιουσιών. Αλλά σίγουρα τη δέχονται ως αναγκαίο παρακολούθημα γεγονότων που, γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο, ονομάζονται επαναστάσεις.
Σε αυτό το σημείο βρίσκεται η διαφορά ανάμεσα στην Εθνικοσοσιαλιστική Επανάσταση και σε άλλες επαναστάσεις, με εξαίρεση τη Φασιστική Επανάσταση στην Ιταλία. Η Εθνικοσοσιαλιστική Επανάσταση ήταν σχεδόν ολοκληρωτικά μια αναίμακτη διαδικασία. Όταν το κόμμα κατέλαβε την εξουσία στη Γερμανία, αφού ανέτρεψε τα τρομερά εμπόδια που είχαν σταθεί στον δρόμο του, το έκανε χωρίς να προξενήσει καμία ζημία σε οποιαδήποτε περιουσία. Μπορώ να πω με κάποια περηφάνια, ότι αυτή ήταν η πρώτη επανάσταση στην οποία δεν έσπασε ούτε ένα τζάμι παραθύρου.
Μην με παρανοήσετε, όμως! Αν αυτή η επανάσταση ήταν αναίμακτη αυτό δεν έγινε επειδή δεν είμαστε αρκετά γενναίοι για να αντιμετωπίσουμε το αίμα.
Ήμουν στρατιώτης για περισσότερο από τέσσερα χρόνια σε έναν πόλεμο όπου χύθηκε περισσότερο αίμα από ποτέ άλλοτε σε όλη την ανθρώπινη ιστορία. Ποτέ δεν έχασα την ψυχραιμία μου, άσχετα με το πώς ήταν η κατάσταση και άσχετα με το τι είχα να αντιμετωπίσω. Το ίδιο ισχύει και για τους συναδέλφους μου στο κόμμα. Αλλά δεν το θεωρούσαμε μέρος του προγράμματος της Εθνικοσοσιαλιστικής Επανάστασης να καταστρέψουμε ανθρώπινες ζωές ή υλικά αγαθά, αλλά μάλλον να δημιουργήσουμε μια καινούργια και καλύτερη ζωή. Και είναι η μεγαλύτερη πηγή περηφάνιας για εμάς το ότι υπήρξαμε ικανοί να διεξαγάγουμε αυτή την επανάσταση, που είναι σίγουρα η μεγαλύτερη επανάσταση που έγινε ποτέ στην ιστορία του λαού μας, με ελάχιστες απώλειες και θυσίες.
Μόνο στις περιπτώσεις όπου η ακόρεστη δολοφονική δίψα των μπολσεβίκων, ακόμη και μετά την 30ή Ιανουαρίου του 1933, τους οδήγησε να σκεφτούν ότι με τη χρήση κτηνώδους δύναμης θα μπορούσαν να εμποδίσουν την επιτυχία και την υλοποίηση του Εθνικοσοσιαλιστικού ιδεώδους, μόνο τότε στη βία απαντήσαμε με βία, και βέβαια το κάναμε γρήγορα. Μερικά άλλα άτομα που είχαν εκ του φυσικού τους απείθαρχη ιδιοσυγκρασία και απολύτως καμία πολιτική συνείδηση, έπρεπε να τεθούν υπό προστατευτική κηδεμονία. Αλλά γενικά, σε αυτά τα άτομα δώσαμε την ελευθερία τους μετά από μια σύντομη περίοδο. Επίσης υπήρχαν και λίγα άτομα που έλαβαν μέρος στην πολιτική μόνο για να αποκτήσουν άλλοθι για τις εγκληματικές τους δραστηριότητες ―που αποδείχτηκαν από τις πολυάριθμες καταδίκες σε φυλάκιση και καταναγκαστικά έργα που τους είχαν επιβληθεί προηγουμένως. Εμποδίσαμε αυτά τα άτομα να συνεχίσουν την καταστροφική τους καριέρα, υποχρεώνοντάς τα να κάνουν χρήσιμη εργασία, πιθανόν για πρώτη φορά στη ζωή τους.
Δεν ξέρω αν υπήρξε ποτέ επανάσταση που είχε τόσο βαθύ χαρακτήρα όσο η Εθνικοσοσιαλιστική Επανάσταση και που ταυτόχρονα επέτρεψε σε αναρίθμητα πρόσωπα που υπήρξαν εξέχοντα στους πολιτικούς κύκλους κατά το προηγούμενο καθεστώς να ακολουθήσουν τα επαγγέλματά τους στην ιδιωτική τους ζωή ειρηνικά και χωρίς να τους προκαλέσει οποιαδήποτε ανησυχία. Όχι μόνο αυτό, αλλά ακόμη και πολλοί από τους σκληρότερους εχθρούς μας, μερικοί από τους οποίους είχαν καταλάβει τις υψηλότερες θέσεις στην κυβέρνηση, μπόρεσαν να απολαύσουν τις τακτικές αποδοχές και τις συντάξεις τους. [...]
Συνολικά, λιγότερες ζωές θυσιάστηκαν στην Εθνικοσοσιαλιστική Επανάσταση από εκείνες των Εθνικοσοσιαλιστών που δολοφονήθηκαν στη Γερμανία από τους μπολσεβίκους αντιπάλους μας μόνο το 1932, χωρίς να υπάρχει επανάσταση. [...]
Στις 30 Ιανουαρίου, τέσσερα χρόνια πριν, όταν ο αξιοσέβαστος Πρόεδρος του Ράιχ μού έδωσε εντολή και μου εμπιστεύτηκε το καθήκον να σχηματίσω ένα νέο υπουργικό συμβούλιο, είχαμε ήδη κάνει ό,τι αναμενόταν σε έναν ένθερμο αγώνα για να αποκτήσουμε τον ανώτατο πολιτικό έλεγχο στο Κράτος. Όλα τα μέσα που χρησιμοποιήσαμε για να διεξαγάγουμε αυτόν τον αγώνα ήταν αυστηρώς εντός του νόμου, όπως ίσχυε τότε, και οι πρωταγωνιστές στη μάχη ήταν οι Εθνικοσοσιαλιστές. Πριν να εγκαθιδρυθεί ουσιαστικά και να τεθεί σε ισχύ ένα νέο Κράτος, η ιδέα γι’ αυτό και το πρότυπο για την οργάνωσή του είχαν, ήδη, υπάρξει μέσα στο πλαίσιο του κόμματός μας. Όλες οι θεμελιώδεις αρχές με βάση τις οποίες θα κτιζόταν το νέο Ράιχ ήταν οι αρχές και οι ιδέες που ενστερνιζόταν το Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα. [...]
Όταν ορισμένα άτομα που δεν έβλεπαν την πραγματική κατάσταση σκέφτηκαν ότι θα μπορούσαν να αρνηθούν να υποβληθούν στην πρακτική εφαρμογή των αρχών του κινήματος, που τους είχε αναθέσει η κυβέρνηση του Ράιχ, τότε μόνο, αλλά όχι πιο πριν, το κόμμα χρησιμοποίησε ένα σιδερένιο χέρι για να κάνει αυτούς τους παράνομους ταραξίες της ειρήνης να σκύψουν τον πεισματάρικο σβέρκο τους στους νόμους του νέου Εθνικοσοσιαλιστικού Ράιχ και της Κυβέρνησης.
Έτσι, λοιπόν, σύντροφοί μου του κόμματος και μέλη του γερμανικού Ράιχσταγκ, ολοκληρώθηκε η Εθνικοσοσιαλιστική Επανάσταση.
Ευρωπαϊκή Αντίσταση
