Τετάρτη, 6 Φεβρουαρίου 2019

Ήταν 6 Φεβρουαρίου…



"Να με σκέφτεστε και να σκέφτεστε κι εκείνους που πέθαναν στις 6 Φεβρουαρίου του 1934"
Robert Brasillach, 6 Φεβρουαρίου 1945, λίγο πριν τον σκοτώσουν
    
 Ήταν 6 Φεβρουαρίου του 1945, ώρα 9.38, ένα παγωμένο πρωινό, στο φρούριο Montrouge στο Παρίσι, τότε που ένας από τους ευγενέστερους και πιο ηρωικούς εκπροσώπους των Ευρωπαϊκών Γραμμάτων, ο Γάλλος Ρομπέρ Μπραζιγιάκ εκτελέστηκε, δεμένος σε έναν ξύλινο πάσσαλο, μετά την καταδίκη του για «εσχάτη προδοσία», εξαιτίας των πολιτικών απόψεων και ιδεών τις οποίες είχε εκφράσει στα άρθρα του. Και στη ζωή και στον θάνατο έδειξε ασύγκριτο θάρρος. Εκείνο το πρωινό, όταν τον οδήγησαν στον τόπο της εκτέλεσης, αρνήθηκε να του δέσουν τα μάτια, κοίταξε περήφανα ψηλά τον ήλιο, και πρόλαβε να φωνάξει «Ζήτω η Γαλλία», προτού οι σφαίρες της δημοκρατίας τον ρίξουν στη γη νεκρό. Ήταν ένα μεγάλο όνομα των γαλλικών γραμμάτων, ο πιο χαρισματικός λογοτέχνης και κριτικός της εποχής του ─όπως ακόμη και ιδεολογικοί αντίπαλοί του παραδέχθηκαν─, πολυτάλαντος, που είχε ακόμη να προσφέρει πολλά στη Γαλλία και στην Ευρώπη. 

 Ήταν 6 Φεβρουαρίου του 1934 το απόγευμα, όταν πραγματοποιήθηκε στο Παρίσι από δεκάδες χιλιάδες πατριώτες μια πολύ μεγάλη αντικοινοβουλευτική συγκέντρωση, η οποία εξελίχθηκε σε λαϊκή εξέγερση έξω από τη Γαλλική Βουλή, την οποία οι συγκεντρωθέντες επεχείρησαν να καταλάβουν. Η αστυνομία άνοιξε πυρ με αποτέλεσμα να σκοτωθούν 22 διαδηλωτές (ένας εκ των οποίων Έλληνας,  ο Cambo Costa, όπως αναφέρονται τα στοιχεία του σε εφημερίδες της εποχής) και να τραυματιστούν περισσότεροι από χίλιοι. Αυτή η εθνικολαϊκή εξέγερση, στην οποία συμμετείχε και ο Μπραζιγιάκ, καθόρισε την ιδεολογική του εξέλιξη και την πολιτική του πορεία.  Έντεκα χρόνια μετά, λίγες ώρες  πριν από την εκτέλεσή του έγραψε το τελευταίο του ποίημα, αφιερωμένο στους «νεκρούς του Φεβρουαρίου».
   74 χρόνια μετά τη δολοφονία του, οι εκδόσεις Θούλη, τιμώντας με σεβασμό για άλλη μια φορά τη μνήμη του σπουδαίου αυτού τέκνου της Γαλλίας και της Ευρώπης ανακοινώνουν την έκδοση και κυκλοφορία σε λίγες ημέρες, για πρώτη φορά στην ελληνική γλώσσα, του βιβλίου του Η Πολιορκία του Αλκαζάρ, που συνέγραψε με τον Henri Massis, με πρόλογο του ηρωικού Ισπανού Στρατηγού Μοσκαρντό. Το βιβλίο κυκλοφόρησε το 1939, και αποτελεί εμπλουτισμένη και συμπληρωμένη έκδοση του βιβλίου Οι Ευέλπιδες του Αλκαζάρ που είχε κυκλοφορήσει τον Οκτώβριο του 1936.


Κυκλοφορεί σε λίγες ημέρες


Ευρωπαϊκή Αντίσταση



Τετάρτη, 30 Ιανουαρίου 2019

30 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 1933, Η ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΟΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ






Αποσπάσματα από το βιβλίο του Heinz A. Heinz ''ΧΙΤΛΕΡ''



Τίποτα σπουδαίο δεν δίνεται έτσι απλά στη ζωή. Για όλα πρέπει κανείς να παλέψει. Έτσι, λοιπόν, η αναγέννηση ενός έθνους δεν γίνεται εύκολα, τυχαία ή μοιραία, αλλά πρέπει να είναι το αποτέλεσμα μιας προσπάθειας.
                                                              Αδόλφος Χίτλερ


    Πριν από αυτή την προεδρική εκλογή, η δραστηριότητα του Χίτλερ ήταν πρωτόγνωρη για την πολιτική ζωή, όχι μόνο της Γερμανίας αλλά και οποιασδήποτε άλλης χώρας. Δεν ήταν τίποτα γι’ αυτόν το να παρευρίσκεται σε τρεις ή τέσσερεις συγκεντρώσεις κάθε μέρα. Οι περισσότερες από αυτές ελάμβαναν χώρα στην ύπαιθρο, σε ακροατήριο από εκατό μέχρι τριακόσιες χιλιάδες ανθρώπους. Για να γίνει δυνατή η εκπλήρωση του τρομερού καθημερινού του προγράμματος, έπρεπε όλα να οργανωθούν και να εκτελεστούν ακριβώς στην ώρα τους. Για παράδειγμα, ενώ μιλούσε στη Δρέσδη, το ακροατήριο συγκεντρωνόταν ήδη στη Λειψία. Έτρεχε από μέρος σε μέρος, σε όλο το μήκος και πλάτος της χώρας, βδομάδα τη βδομάδα, μέρα με τη μέρα και νύχτα με τη νύχτα, χωρίς ανάπαυση ή διάλειμμα, χρησιμοποιώντας αεροπλάνο ή αυτοκίνητο, ανάλογα τι εξυπηρετούσε  καλύτερα κάθε φορά. Κοιμόταν όπου και όπως μπορούσε. Είχε το δικό του αεροπλάνο και τον πιλότο του, το αυτοκίνητό του και τον σοφέρ του, τις γραμματείς και τους διοργανωτές του, αλλά ουσιαστικά τα πάντα βασίζονταν στη δική του ακατάβλητη ενέργεια και την ακούραστη αποφασιστικότητά του. 
    Στην προεκλογική περίοδο τον Μάρτιο του 1932, ο στρατηγός Χίντενμπουργκ έλαβε 18.600.000 ψήφους και ο Χίτλερ 11.300.000. Αυτή η φαινομενική ήττα για τον Φύρερ ήταν στην πραγματικότητα μια μεγάλη επιτυχία. Είχε διπλασιάσει τις ψήφους του από τις εκλογές τού Σεπτεμβρίου του 1930. 
    Όμως τώρα θα γίνονταν δεύτερες εκλογές, και όλα τα αντίπαλα κόμματα ανασκουμπώθηκαν για την τελική δοκιμασία της δύναμής τους. Αντιλαμβάνονταν πλήρως τους κινδύνους που τους απειλούσαν από το συνεχώς ανερχόμενο Kόμμα ─κινδύνους που είχαν πέσει με δύναμη στα κεφάλια τους και τελικά τα εξαφάνισαν τον Ιανουάριο του 1933. Η πρόθεση του Χίτλερ ήταν να μπορούν να γίνουν μέλη του κόμματός του εξίσου οι καθολικοί και οι προτεστάντες, να μπορούν να βαδίσουν στις γραμμές των Ταγμάτων Εφόδου του μαζί καθολικοί και προτεστάντες, όμως ήρθε η στιγμή που στους πρώτους η Εκκλησία αρνήθηκε τη Θεία Κοινωνία, ακόμη και τη χριστιανική ταφή, επειδή ακολούθησαν το κόμμα. 
    Γινόταν οτιδήποτε ήταν δυνατό, για να διαλυθεί ο Εθνικοσοσιαλισμός, και όχι επειδή απειλούσε τους ανθρώπους (οι άνθρωποι τον επιδοκίμαζαν), αλλά επειδή απειλούσε κάποια ταξικά συμφέροντα, τα προνόμια, τη διαφθορά και καθετί άπληστο, στενόμυαλο και αισχροκερδές στη δημόσια ζωή της Γερμανίας, συμπεριλαμβανομένων των «μπουρζουάδων». Οι Εθνικοσοσιαλιστές βρέθηκαν μόνοι, αντιμέτωποι και σε πόλεμο με όλα τα υπόλοιπα πολιτικά κόμματα. Θα χρειαζόταν περισσότερος χώρος, για να απαριθμήσουμε τους φόβους που καθένα από αυτά έτρεφε για την επιτυχία των Εθνικοσοσιαλιστών. Θα χρειαζόταν, επίσης, μια άμεση αντίληψη της χαοτικής κατάστασης των εσωτερικών υποθέσεων της Γερμανίας, για να εκτιμήσουμε τη δουλειά που είχε μπροστά του το μοναδικό Κόμμα στο Ράιχ που είχε έναν και μόνο στόχο, ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα και μια ακλόνητη επιμονή. 
    Παρά το γεγονός ότι ακόμα και μέχρι εκείνη  τη στιγμή, η βόρεια, η ανατολική και η δυτική Γερμανία ήταν υπό την επιρροή των Κόκκινων, και ότι στον καθολικό νότο οι επίσκοποι ήταν πολύ δυνατοί, ο Εθνικοσοσιαλισμός προχώρησε μπροστά με πείσμα και αποφασιστικότητα. Αυτό μπορεί να αποδοθεί μόνο στην τελειότητα της οργάνωσής του. 
    Η κυβέρνηση μονοπωλούσε το ραδιόφωνο. Όλοι όσοι είχαν εξουσία και υψηλές θέσεις ένιωθαν πως έπρεπε να δώσουν μάχη για την ίδια τους την ύπαρξη. Παρά το γεγονός ότι όλα ήταν εναντίον του, ο Χίτλερ κέρδισε δύο εκατομμύρια ψήφους επιπλέον σε αυτές τις εκλογές. Δεν αρκούσαν, για να εκλεγεί Πρόεδρος, αλλά ενίσχυσαν ιδιαίτερα τη θέση του στην πολιτική ζωή. 
    Ο Καγκελάριος Μπρύνινγκ δεν είχε καθόλου υπολογίσει αυτήν την άνοδο του Χίτλερ και απογοητεύτηκε. Κατέφυγε, λοιπόν, σε περίεργα μέτρα. Στις 13 Απριλίου του 1932 διέταξε τη διάλυση των Ταγμάτων Εφόδου, καθώς και τη διάλυση του κινήματος με το όνομα Χιτλερική Νεολαία (Hitler Jugend). Η έδρα και η περιουσία αυτών των οργανισμών κατασχέθηκαν. 
    Όλα αυτά, όμως, ήταν μάταια. Στις εκλογές για τη Δίαιτα (κάθε γερμανικό κρατίδιο διέθετε ένα τοπικό κοινοβούλιο), που έλαβαν χώρα στις 24 Απριλίου του 1932, το NSDAP αναδείχθηκε παντού το πιο ισχυρό κόμμα.[...]

    Αφού το Εθνικοσοσιαλιστικό είχε γίνει πια το μεγαλύτερο κόμμα του κράτους, ήταν σωστό και πρέπον να περιέλθει σε αυτό η διακυβέρνηση της χώρας. Ο πρόεδρος φον Χίντενμπουργκ, όμως, δίστασε για πολύ καιρό να εμπιστευτεί στον Αρχηγό του κόμματος, τον Αδόλφο Χίτλερ, την απόλυτη εξουσία. Για δύο χρόνια, η διοίκηση είχε ανατεθεί σε μια μειοψηφία, υπό τον Μπρύνινγκ, που έκανε ό,τι μπορούσε για να διαλύσει το μεγαλύτερο κόμμα. Όμως τώρα ήταν η κατάλληλη ώρα, και κάτι παραπάνω από κατάλληλη, για μια αλλαγή. 
    Στις 13 Αυγούστου του 1932 ο Χίτλερ έλαβε μέρος σε πολύ σημαντικές συζητήσεις ανάμεσα στον Χίντενμπουργκ και τον φον Πάπεν. Τότε του πρόσφεραν την Αντικαγκελαρία. Η απάντησή του ήταν αρνητική. Ο Χίτλερ ήταν πάντοτε αντίθετος στους συμβιβασμούς ή στα ημίμετρα. Η μέρα της άρνησής του ονομάστηκε «Μαύρη Μέρα τού Χίτλερ», αλλά στην πραγματικότητα δεν ήταν καθόλου έτσι. Έβλεπε πιο μακριά από τους επικριτές του. Δεν σκόπευε να χρησιμοποιήσει τον Εθνικοσοσιαλισμό, για να ενισχύσει ένα σύστημα που παρέπαιε.
    Αφού ο κόσμος απαλλάχτηκε από το φαιδρό θέαμα ενός γερμανικού κοινοβουλίου, την έναρξη εργασιών του οποίου είχε κάνει η πράκτορας της Μόσχας Κλάρα Τσέτκιν, ο διοικητής Χέρμαν Γκαίρινγκ εκλέχτηκε Πρόεδρός του.  
    Για μια ακόμα φορά, όμως, το κοινοβούλιο διαλύθηκε, παρά το γεγονός ότι υπήρχε πλειοψηφία. Νέες εκλογές προκηρύχθηκαν για τον Νοέμβριο. Αυτή τη φορά, όμως, ο κόσμος είχε σιχαθεί τις εκλογές, και τα αποτελέσματα ήταν απογοητευτικά για όλα τα κόμματα.   
    Το ίδιο το Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα έχασε τριάντα τέσσερεις έδρες. Υπήρξε, όμως, μια συντριπτική πλειοψηφία κατά του Καγκελάριου, και ο φον Πάπεν δεν είχε άλλη επιλογή από το να παραιτηθεί. Τον διαδέχθηκε στο αξίωμα ένας σχετικά άγνωστος άντρας, ο Στρατηγός φον Σλάιχερ. Όσο δραστήριος και αν ήταν αυτός ο άνθρωπος σε άλλες δουλειές και στο παρασκήνιο, ως Καγκελάριος ήταν ασήμαντος και σύντομα απομονώθηκε εντελώς. 
    Για να μη μακρηγορούμε –δεν θα εξυπηρετούσε τον αναγνώστη να πούμε περισσότερα για αυτήν την απογοητευτική και γεμάτη σύγχυση περίοδο– στις 29 Ιανουαρίου του 1933 η κυβέρνηση του φον Σλάιχερ διαλύθηκε, και ο Αδόλφος Χίτλερ κατάφερε αυτό για το οποίο είχε αγωνιστεί με σχεδόν ακατάπαυστο ζήλο και πάνω από όλα με ακλόνητη πίστη, από εκείνη τη μέρα που μέσα σε ένα από τα πιο φτωχά εστιατόρια του Μονάχου έγινε το έβδομο μέλος μιας άγνωστης μικρής ομάδας επίδοξων πολιτικών. 
    
    Ο Αδόλφος Χίτλερ έγινε Καγκελάριος της Γερμανίας.


Ευρωπαϊκή Αντίσταση

Σάββατο, 26 Ιανουαρίου 2019

ΘΑΝΑΤΙΚΗ ΠΟΙΝΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΡΟΔΟΤΕΣ





Σύμφωνα με το ελληνικό δίκαιο, όποιος διαπράττει συγκεκριμένα εγκλήματα προδοσίας της χώρας, όπως όταν επιβουλεύεται την ακεραιότητά της ή προβαίνει σε «προσβολή εναντίον της διεθνούς ειρήνης της χώρας», τιμωρείται στην πρώτη περίπτωση με θάνατο και στη δεύτερη με ισόβια ή πρόσκαιρη κάθειρξη ή με θάνατο, αναλόγως. Επίσης, πρόβλεψη υπάρχει και για την περίπτωση που κάποιος συνωμοτεί με άλλον ή άλλους για την τέλεση προδοσίας της χώρας ή με συνεννοήσεις με ξένη κυβέρνηση προπαρασκευάζει την εκτέλεση πράξης προδοσίας της χώρας.
    Βέβαια, υποτίθεται ότι η θανατική ποινή έχει καταργηθεί, πλην όμως  ΣΕ ΚΑΝΕΝΑ από τα άρθρα του ποινικού κώδικα που προβλέπουν θάνατο ή και θάνατο για το έγκλημα της προδοσίας της χώρας το κείμενο δεν  έχει αλλάξει, παρά το ότι κάθε τρεις και λίγο διάφορα άρθρα του ίδιου κώδικα τροποποιούνται. Συνεπώς, είναι ζήτημα ερμηνείας των σχετικών άρθρων, αν η ποινή που απειλούν είναι η θανατική, νομίζουμε δε ότι βάσιμα θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί ότι τα παραπάνω άρθρα εξαιρούνται από την κατάργηση της θανατικής ποινής. Εξάλλου το ίδιο το Σύνταγμα επιτρέπει την επιβολή θανατικής ποινής, αλλά για κακουργήματα που τελούνται σε καιρό πολέμου και σχετίζονται με αυτόν (7 παρ. 3 Σ).
    Συνεπώς, η θανατική ποινή δεν έχει καταργηθεί απολύτως. Σε κάθε περίπτωση, τα υφιστάμενα εγκλήματα προδοσίας της χώρας θα μπορούσαν να διευκρινιστούν, συμπληρωθούν, εξειδικευτούν και εμπλουτιστούν και να εφαρμοστούν συμπληρωμένα και στην περίπτωση των προδοτών της Μακεδονίας, αφού η «μη αναδρομικότητα των νόμων» είναι ένα τεράστιο ψέμα, όπως έχει αποδειχθεί σε μεγάλες ιστορικές δίκες, αλλά και όπως αποδεικνύεται συχνά με την αναδρομική επιβολή φόρων στους πολίτες. Υπάρχει, λοιπόν, ιστορικό προηγούμενο.
    Το ζήτημα της τιμωρίας των προδοτών δεν είναι όμως μόνο ούτε κύρια νομικό, αλλά και ηθικό και πάνω απ’ όλα εθνικό. Διαχρονικά, οι προδότες εκτελούνται.

Ευρωπαϊκή Αντίσταση


Παρασκευή, 25 Ιανουαρίου 2019

ΒΟΥΛΗ, ΤΟ ΣΥΜΒΟΛΟ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ



Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΠΟΥΛΗΣΕ ΤΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ!


Ευρωπαϊκή Αντίσταση 

ΚΛΑΨΟΥΡΙΖΟΥΝ ΟΙ ΠΡΟΔΟΤΕΣ


    Οι παθιασμένες συγκεντρώσεις πατριωτών έξω από γραφεία και σπίτια προδοτών βουλευτών, και κάποιες συμβολικές «επιθέσεις» τρόμαξαν (όχι αρκετά, πάντως) τους προδότες βουλευτές, οι οποίοι άρχισαν να κλαψουρίζουν στα κανάλια και στη Βουλή. Εντύπωση κάνει η αλαζονεία και η βλακεία των προδοτών, οι οποίοι, ενώ είναι από καιρό αποφασισμένοι να προδώσουν την πατρίδα (άλλοι εξ ιδεολογίας άλλοι για οικονομικούς λόγους), έχουν την απαίτηση συγχρόνως να είναι αγαπητοί, ή συμπαθείς, ή έστω αδιάφοροι στον προδομένο λαό. Κλαψουρίζουν και επικαλούνται την οικογένειά τους, τους συνεργάτες τους, λες και ξαφνικά θα έπρεπε να νιώσουμε οτιδήποτε άλλο εκτός από μίσος και απέχθεια για τους ίδιους, τους γονείς, τα παιδιά, τους συζύγους τους, τους συνεργάτες τους στα γραφεία τους, τους μπάτσους που τους φυλάνε.  ΟΛΟΙ ΑΥΤΟΙ ΒΟΛΕΥΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΔΟΣΙΑ, ζούνε πλουσιοπάροχα, παριστάνοντας ότι εργάζονται.
    Έτσι, η Παπακώστα-Σιδηροπούλου έκανε μήνυση σε έναν  άνθρωπο και μάλιστα για κακούργημα, γεγονός εξωφρενικό, επειδή της θύμισε πού πηγαίνουν οι προδότες… Κλαψούρισε η Παπακώστα και είπε ότι απειλούν την οικογένειά της.
    Κλαψούρισε και ο Καστόρης, βουλευτής Πιερίας, επειδή πέρασε μια πορεία έξω από το σπίτι του στην Κατερίνη, και ήταν, είπε, μέσα τα πεθερικά του!!! Αν δεν ήταν τόσο κρίσιμες οι στιγμές, η δήλωση αυτή θα προκαλούσε πολλά γέλια. Ο ανεκδιήγητος αυτός προδότης έχει την απαίτηση ο προδομένος λαός να σκεφτεί τα πεθερικά του!
    Κλαψουρίζει η –πολύ κυνική– Κουντουρά-Παπαχριστοπούλου, μήπως πάθει τίποτα αυτή και τα παιδιά της.
    Κλαψούρισε η  προδότρια Μπέττυ Σκούφα, βουλευτής Πιερίας, για την «παρενόχληση της οικιακής της ειρήνης».
    Κλαψούρισε το σκουπίδι ο βουλευτής Δράμας Καραγιαννίδης γιατί οι διαδηλωτές «ξεσήκωσαν τη γειτονιά» και μήπως από δώ και πέρα «πάθει τίποτα η περιουσία του»!!!   
    Αυτοί προδίδουν την πατρίδα μας, προδίδουν έναν ολόκληρο λαό, και τους νεκρούς και τους αγέννητους, τις γενιές που πέρασαν, τις σημερινές αλλά και τις μέλλουσες, προδίδουν τα σημερινά Ελληνόπουλα, και θέλουν εμείς να σκεφτούμε τα κωλόπαιδά τους και τα πεθερικά τους!!! Αυτοί ξεπουλάνε την πατρίδα μας και πρέπει εμείς να σκεφτούμε τα σπιτάκια τους. Όχι κ. Ντόρκα Τζάκρη-Πατσιά, που κλαψούρισες γιατί έπεσαν δυο μολότοφ στο σπίτι σου και ήταν μέσα «το ανήλικο παιδί σου», η 17χρονη κόρη σου. Πούλα αυτήν στους σκοπιανούς, τη δική μας την πατρίδα (και, προφανώς, όχι δική σου)  δεν έχεις το δικαίωμα.



    Και επειδή τα εθνικά ζητήματα πηγαίνουν μαζί με τα κοινωνικά, έγινε γνωστό ότι η Παπακώστα-Σιδηροπούλου αγόρασε με χρήματα του κράτους 4 ομπρέλες συνολικού κόστους 500 ευρώ!!! Όσα παίρνει δηλαδή ένας νέος σήμερα, αν είναι τυχερός και βρει μια οποιαδήποτε δουλειά,  και φυσικά δουλεύοντας πάνω από 8 ώρες. Όσα παίρνει κάποιος ή κάποια που έχει και παιδιά, πάλι με εργασία άνω των 8 ωρών, και απελπίζεται γιατί φυσικά δεν του φτάνουν. Όσα παίρνουν νέοι επιστήμονες, κάνοντας άσχετες με τις σπουδές τους εργασίες, και λένε και «ευχαριστώ». Όσα παρακαλάνε να πάρουν, βρίσκοντας μια οποιαδήποτε δουλειά, νέοι Έλληνες,  έξυπνοι και ταλαντούχοι, που ίσως δεν θα έχουν ποτέ την ευκαιρία να δείξουν τις ικανότητες και τα ταλέντα τους και αναλόγως να αμειφθούν.  Αλλά όλα αυτά δεν πτοούν την κ. Παπακώστα-Σιδηροπούλου. Αυτή τις ομπρέλες της τις θέλει ακριβές. Ο λαουτζίκος και οι ανάγκες του είναι μακριά από αυτήν, τον άνδρα της, την κόρη  και τον γιο της. Αυτούς τους έχει βολέψει με την προδοσία της.
    Επίσης έγιναν γνωστά τα υπέρογκα ποσά για τα ταξίδια της Κουντουρά-Παπαχριστοπούλου  και των συνεργατών της. Για κάθε διανυκτέρευση του αστυνομικού της σε ξενοδοχείο, ο ελληνικός λαός πλήρωσε 400 ευρώ! Πολύ ακριβές οι νύχτες του αστυνομικού της κυρίας Κουντουρά-Παπαχριστοπούλου… Κι όμως, αυτά που θέλει ο αστυνομικός της για μια νύχτα, πόσο πολλά θα φαίνονταν σε έναν καταπτοημένο από την ανεργία Έλληνα,  αν έβρισκε μια δουλειά και τα έπαιρνε ως μηνιαίο μισθό…
    Γνωστό είναι επίσης το πάθος της  Ντόρκας Τζάκρη-Πατσιά για πανάκριβα ρούχα και παπούτσια (προφανώς έτσι προσπαθεί να κρύψει τη βαλκανίλα της).  Όλα κι όλα: για το όνομα της Μακεδονίας αδιαφορεί, αλλά για τη μάρκα των παπουτσιών της η Ντόρκα γίνεται σκυλί…
    Όσο για τον Τσίπρα, μπορεί να γέμισε την Ελλάδα με αλλόφυλους, υποβαθμίζοντας (μεταξύ όλων των άλλων κακών) και την εκπαίδευση των Ελληνόπουλων, αλλά ο ίδιος τα δύο του παιδιά τα έστειλε στη Σχολή Χιλ στην Πλάκα, ίσως το ακριβότερο σχολείο στην Ελλάδα, και στο επίσης στην Πλάκα πανάκριβο νηπιαγωγείο «Αγκάλη»!
    Οι προδότες τα πανάκριβα πάθη τους τα πληρώνουν από το αίμα του ελληνικού λαού, ενός λαού που από τα οικονομικά προβλήματα εγκλωβίστηκε και κατέπεσε, αλλά  ευτυχώς όχι τόσο ώστε να αδιαφορεί για την εθνική προδοσία. Ας μην κλαψουρίζουν λοιπόν οι προδότες και ας μην ελπίζουν ότι η προδοσία τους θα ξεχαστεί. Όπως ξέρουν, καλύτερα από οποιονδήποτε άλλο, όλα έχουν ένα τίμημα…

Ευρωπαϊκή Αντίσταση


Πέμπτη, 24 Ιανουαρίου 2019

ΟΙ ΠΡΟΔΟΤΕΣ ΘΕΛΟΥΝ ΝΕΚΡΟΥΣ


Επιδιώκουν μια ελληνική «6η Φεβρουαρίου 1934»
…….
    Οι προδότες τρέμουν, γιατί ξέρουν ότι είναι προδότες. Τρέμουν τόσο πολύ που, όπως ήδη έγινε γνωστό, χτύπησε συναγερμός για έναν διανομέα φαγητού και ένα ηλεκτρικό πατίνι! Τρέμουν τα εκατομμύρια πατριωτών που απέδειξαν ότι για χάρη της πατρίδας είναι αποφασισμένοι ΓΙΑ ΟΛΑ: Κατεβαίνουν στους δρόμους, όπως δεν έχουν κατεβεί για τίποτε άλλο. Και δεν ξεχνούν, και δεν κουράζονται, και δεν «λαδώνονται». Και είναι ικανοί για πράξεις, στις οποίες δεν είχαν συνηθίσει τους κρατούντες-προδότες. Έτσι, μετά το μεγαλειώδες συλλαλητήριο της 20ής Ιανουαρίου, άρχισε η παραφιλολογία περί «προσπάθειας εισβολής στη Βουλή», περί «οργανωμένης επίθεσης» (για κάτι που συμβαίνει σχεδόν σε κάθε συγκέντρωση έξω από τη Βουλή, δηλαδή κάποιοι να ανεβαίνουν στις σκάλες της μπροστά στα ΜΑΤ), περί εύρεσης «χαρτών με τις εισόδους στη Βουλή», με σαφείς υπαινιγμούς περί πρόβας πραξικοπήματος. Με αυτούς τους φαιδρούς ισχυρισμούς αποκαλύπτουν όχι μόνο τους φόβους τους αλλά και το σχέδιό τους για τη συγκέντρωση που θα γίνει έξω από τη Βουλή την ώρα που οι προδότες θα εκχωρούν τη Μακεδονία στους σκοπιανούς. Διαδίδουν άμεσα ή έμμεσα ότι θα γίνει προσπάθεια για «ντου» στη Βουλή! Κάτι που θα έδινε βέβαια το δικαίωμα στους φιλοσκοπιανούς μπάτσους –που έχουν επιλεγεί να διασφαλίσουν ότι η προδοσία θα λάβει χώρα χωρίς προβλήματα– ακόμη και να πυροβολήσουν. Οι προδότες θέλουν νεκρούς για παραδειγματισμό, για να αποτρέψουν ενδεχόμενες μελλοντικές τιμωρητικές ενέργειες εις βάρος τους.


    Έτσι είχε συμβεί και στο Παρίσι στη μεγαλειώδη συγκέντρωση-εξέγερση της 6ης Φεβρουαρίου 1934, όταν εθνικιστές κραυγάζοντας «έξω οι κλέφτες», «κάτω οι εβραίοι», συγκεντρώθηκαν έξω από τη γαλλική βουλή. Κάποιοι πλησίασαν πολύ, συνεπλάκησαν με τους αστυνομικούς, με αποτέλεσμα οι τελευταίοι να ανοίξουν πυρ εναντίον τους και να σκοτώσουν 22 άτομα (μεταξύ αυτών και τον ελληνικής καταγωγής Cambo Costa) και να τραυματίσουν πάνω από δύο χιλιάδες. Κάτι ανάλογο, λοιπόν, ίσως έχουν στον νου τους οι προδότες κρατούντες, οι οποίοι είναι τόσο αποδεκτοί, ώστε για να «εκπροσωπήσουν τον ελληνικό λαό στον ναό της δημοκρατίας», χρειάζονται 2000 αστυνομικούς απ’ έξω, κλούβες, κλεισμένους δρόμους και ίσως και κανέναν νεκρό για να παραδειγματίσουν τους επίδοξους τιμωρούς τους….


    Ας είμαστε, λοιπόν, όλοι έξω από τη Βουλή την ώρα της προδοσίας, όχι για να μπούμε μέσα φυσικά –αυτά τα πράγματα δεν γίνονται έτσι, όπως έχει δείξει η ιστορία– αλλά για να δείξουμε ότι δεν τους φοβόμαστε, ότι δεν αποδεχόμαστε την προδοσία και ότι στο μέλλον το μίσος και η οργή του λαού θα «πνίξει» τους προδότες.
    Και αν έχουν στον νου τους κάτι ανάλογο με ό,τι συνέβη την 6η Φεβρουαρίου 1934, ας αναλογιστούν και τη συνέχεια: δημιουργήθηκε ένα πολύ ισχυρό και δυναμικό εθνικιστικό κίνημα το οποίο γρήγορα εξελίχθηκε σε εθνικοσοσιαλιστικό, και μετά από μερικά χρόνια, κατά τα οποία το κίνημα αναπτυσσόταν σε κάθε τομέα, η κατάσταση στη Γαλλία ετέθη «sous la botte»! Και τότε, με τη συνεργασία των πατριωτών (collaboration) πολλοί προδότες τιμωρήθηκαν, όπως τους άξιζε…


Ευρωπαϊκή Αντίσταση


Μολότοφ στο σπίτι της ΣΥΡΙΖΑΙΑΣ Θεοδώρας Τζάκρη




Επίθεση στο σπίτι της Θεοδώρας Τζάκρη, βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ στον νομό Πέλλας, πραγματοποίησαν νωρίτερα άγνωστοι. 

Οι άγνωστοι πέταξαν βόμβες μολότοφ στην πίσω πλευρά του σπιτιού της, στα Γιαννιτσά, προκαλώντας μικρές φθορές.

Μετά την επίθεση, οι δράστες τράπηκαν σε φυγή.

Αναφορά στο περιστατικό έκανε στη Βουλή ο αναπληρωτής υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας, Σωκράτης Φάμελλος, ο οποίος καταδίκασε το περιστατικό και κάλεσε και τη Νέα Δημοκρατία να πράξει το ίδιο.

Σημειώνεται πως σήμερα το μεσημέρι πραγματοποιήθηκε διαμαρτυρία έξω από το γραφείο του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Πέλλας, Γιάννη Σηφάκη στην Αριδαία.

Ευρωπαϊκή Αντίσταση